Χρήστος Πολυζωγόπουλος Εχθρός των… αντιπαροχών

Οι αλλαγές που ανακοίνωσε η κυβέρνηση σε σχέση με το εργασιακό καθεστώς έχουν
φέρει στην επικαιρότητα δύο πρόσωπα. Από τη μία πλευρά τον υπουργό Εργασίας κ.
Τ. Γιαννίτση και από την άλλη τον πρόεδο της ΓΣΕΕ κ. Χρήστο Πολυζωγόπουλο.

Και οι δύο έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Την πολιτική καταγωγή τους από την
Αριστερά. Αυτή τη στιγμή όμως, παρ’ ότι ανήκουν στον ίδιο χώρο, δείχνουν πως
έχουν «πολλά να χωρίσουν».

Ο πρώτος παραμένει στη στενή ομάδα των συνεργατών του Πρωθυπουργού, ενώ ο
δεύτερος, ο οποίος βοήθησε το 1996 στην εκλογή τού κ. Κώστα Σημίτη στην
προεδρία του κόμματος, φέρεται τώρα να παίρνει αποστάσεις.

Βέλη εξ αριστερών…

Ο 48χρονος πρώην λογιστής δεν είναι η πρώτη φορά που συγκεντρώνει τα πυρά. Εδώ
και τέσσερα χρόνια, ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ, κατηγορείται από τις συνδικαλιστικές
παρατάξεις της Αριστεράς ότι «συμπλέει με την κυβερνητική πολιτική,
θυσιάζοντας τα συμφέροντα των εργαζομένων στον βωμό της κομματικής
σκοπιμότητας».

Ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά τις κατηγορίες και έχει να αντιπαραθέσει ότι
βοήθησε στην επίτευξη του «εθνικού στόχου» της ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ
και προσπάθησε ώστε οι εργαζόμενοι να διασφαλίσουν ικανοποιητικό βιοτικό
επίπεδο με αυξήσεις που να υπερκαλύπτουν τον πληθωρισμό.

Πέρασμα από Αριστερά

Οι συνεργάτες του προέδρου της ΓΣΕΕ τον θυμούνται από τα πρώτα χρόνια της
Μεταπολίτευσης οργανωμένο στην Τοπική Οργάνωση του ΠΑΣΟΚ, στην Κυψέλη.
Νωρίτερα, ως φοιτητής, στη διάρκεια της χούντας, όπως δηλώνει ο ίδιος, «ήταν
επιρροή» τού ΚΚΕ μ-λ για «να περάσει τον Αύγουστο του ’74 στον ευρύτερο χώρο
της Ενωμένης Αριστεράς». Το νέο πολιτικό του «φλερτ» δεν κράτησε πολύ και
σύντομα μεταπήδησε στο νεοσύστατο τότε ΠΑΣΟΚ, για να αποτελέσει αργότερα ένα
από τα ιδρυτικά στελέχη της ΠΑΣΚΕ.

Στο συνδικαλιστικό με τον Γεννηματά

Πέρασε από διάφορες θέσεις του συνδικαλιστικού κινήματος. Από το 1978 μέχρι το
1982 ήταν γενικός γραμματέας των εργαζομένων στα νοσηλευτικά ιδρύματα και έναν
χρόνο αργότερα εξελέγη μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του Εργατικού
Κέντρου Αθηνών (ΕΚΑ). Η δραστηριότητά του αυτή τον έφερε στο προσκήνιο του
συνδικαλιστικού τομέα του ΠΑΣΟΚ για τον οποίο έδειχνε μεγάλο ενδιαφέρον και
διατηρούσε στενές σχέσεις ο Γιώργος Γεννηματάς.

Πολύ γρήγορα, ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος έγινε συνεργάτης του και το 1984
διορίστηκε από αυτόν στη θέση του διευθυντή τού Τομέα Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Παράλληλα εντάχθηκε στην ομάδα των λεγομένων «γεννηματικών» στην οποία
προσχώρησαν, σε διάφορες φάσεις, τα περισσότερα από τα «πρωτοκλασάτα»
συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ (Λ. Κανελλόπουλος, Χρ. Πρωτόπαπας και
αργότερα Γ. Κουτσούκος από την ΑΔΕΔΥ, Δ. Κουσελάς της ΟΤΟΕ κ.ά.).

Με τον Γιώργο Γεννηματά τούς συνέδεε πέρα από την πολιτική και στενή προσωπική
φιλία. Θυμάται όταν γνωρίστηκαν σε μία συνεδρίαση της Τ.Ο. Κυψέλης της
δεκαετίας του ’80.

Οι σχέσεις τους αναπτύχθηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε όταν ρωτήσεις ακόμη και
σήμερα τον Χρήστο Πολυζωγόπουλο ποιον πολιτικό θαυμάζει, αναφέρει μόνον το
όνομα του Γ. Γεννηματά.

Από το ΕΚΑ στη ΓΣΕΕ

Χρήστος Πολυζωγόπουλος – Τάσος Γιαννίτσης. Κοινή προέλευση από την Αριστερά, χωριστοί δρόμοι στις ρυθμίσεις για τα εργασιακά

Η ενασχόλησή του με τα συνδικαλιστικά πήγε να διακοπεί λίγο πριν από το τέλος
της δεκαετίας του ’80, όταν έστρεψε το ενδιαφέρον του προς την Τοπική
Αυτοδιοίκηση θέτοντας υποψηφιότητα ως δημοτικός σύμβουλος το 1990 με τον
συνδυασμό της Μελίνας Μερκούρη.

Οι 7.500 σταυροί που έλαβε (17ος στη σειρά) τον απογοήτευσαν, με αποτέλεσμα να
στραφεί ξανά στον συνδικαλιστικό χώρο και το 1992 να επανεκλεγεί στη διοίκηση
του ΕΚΑ ως γενικός γραμματέας. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Χρήστος
Πολυζωγόπουλος «προβιβάστηκε» από το ΕΚΑ στη θέση του προέδρου της ΓΣΕΕ, ενώ
την ίδια χρονιά μαζί με τους «συντρόφους» του της «ομάδας Γεννηματά»
απετέλεσαν αποφασιστικό παράγοντα για την κυριαρχία του Κ. Σημίτη, αρχικά στον
συνδικαλιστικό τομέα του ΠΑΣΟΚ και τελικά στην ηγεσία του κόμματος.

Γιαννίτσης και συνδικαλιστές

Την τότε στάση του ο ίδιος την αποδίδει στην «πίστη του ότι η εκλογή του κ. Κ.
Σημίτη συνέφερε το καλό της χώρας και του κόμματος και έγινε δίχως το
παραμικρό ίχνος κυβερνητικής… αντιπαροχής». Άλλωστε επανειλλημένως έχει
αποκλείσει με κατηγορηματικό τρόπο ότι επιθυμεί να γίνει ο επόμενος υπουργός
Εργασίας, όπως οι προκάτοχοί του. Παρ’ όλα αυτά, απευθύνει μία συμβουλή προς
τον κ. Τ. Γιαννίτση: «Να μην παίρνει αποφάσεις την πρώτη ημέρα…».

Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, παρ’ ότι βρίσκεται «στο μάτι του κυκλώνα αυτές τις
ημέρες», αποφεύγει τη δημοσιότητα και προτιμά να περνάει τον ελεύθερο χρόνο
του «πάνω απ’ όλα με μια καλή παρέα και μ’ ένα ποτήρι καλό κρασί».

Αυτήν την περίοδο πάντως εκφράζει «την πολιτική του πικρία» για την κυβέρνηση,
αλλά και προσωπικά για τον υπουργό Εργασίας κ. Τ. Γιαννίτση διότι, όπως λέει,
«παρ’ ότι ο ίδιος στήριξε την προσπάθεια ένταξης στην ΟΝΕ δεν του ζήτησαν τη
γνώμη πάνω στα εργασιακά». Μάλιστα άμεσοι συνεργάτες του υποστηρίζουν ότι «ο
Χρήστος είναι χολωμένος επειδή η ηγεσία του Κινήματος αδιαφορεί τώρα για τους
συνδικαλιστές, ενώ τόσα χρόνια τους χρησιμοποίησε για να κάνει τη δουλειά
της».

Ο αγώνας για το 35ωρο

Πάντως, τα εργασιακά δεν αποτελούν τον μοναδικό «πονοκέφαλο» του προέδρου της
ΓΣΕΕ. Εν όψει του ερχόμενου συνεδρίου της Γενικής Συνομοσπονδίας, που θα γίνει
τον Μάρτιο του 2000, ο Χρήστος Πολυζωγόπουλος καλείται να συμμαζέψει τη
συνδικαλιστική παράταξη του ΠΑΣΟΚ, η οποία εμφανίζεται να είναι διαιρεμένη στο
γνωστό δίπολο «εκσυγχρονιστών και μη εκσυγχρονιστών».

Ο ίδιος όμως εμφανίζεται αισιόδοξος και δηλώνει ότι αυτά που προέχουν είναι η
ενότητα του εργατικού κινήματος και ο αγώνας για το 35ωρο. Και δηλώνει σε
όλους τους τόνους: «Δεν θα πάψω να αντιδρώ σε ό,τι βλάπτει τα συμφέροντα των
εργαζομένων…».