ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μύρισε άνοιξη!

Μύρισε άνοιξη! Θυμάμαι εκείνο το εξαιρετικά επιτυχημένο σχόλιο συναδέλφου ­
στην ίδια στήλη ­ η οποία έψαχνε την άνοιξη, το φθινόπωρο, τις εποχές του
χρόνου. Βέβαια τις αναζητούμε στην παραδοσιακή χρονική στιγμή τους. Νοέμβρης
μήνας τώρα κι ακόμη δεν μύρισε το νοτισμένο χώμα. Τα πουλόβερ έπρεπε να βγουν
από τα πατάρια, αλλά έχουν ακόμη ανάγκη τη ναφθαλίνη. Το χώμα ξερό, απότιστο,
ρίχνει πίσω τη σπορά. Οι καλλιέργειες του φθινοπώρου αδύνατες. Οι αγορές
γεμάτες πράσινες τερατογενέσεις. Τα δέντρα κοροϊδεύονται. Άφησαν και πάλι τους
χυμούς τους να φτάσουν στα φύλλα τους, μένοντας απροστάτευτα. Έντομα
γεννιούνται έπειτα από πρόωρη εκκόλαψη. Και τα Χριστούγεννα με τα χρώματα, τα
έλατα, τα λαμπιόνια, τα κασκόλ και τα καπέλα στους δρόμους, τις γούνες, το
τζάκι, το χιόνι στα περβάζια, την αχνιστή σούπα και τα κάστανα, κάθε χρόνο και
πιο αργά σκιαγραφούνται. Ξεχασμένες εικόνες του παλιού βιβλίου της Α’
Δημοτικού, ο Νοέμβρης με τα πεσμένα φύλα και ο Δεκέμβρης με τους βοριάδες.
Ελκυστικά τα διαφημιστικά φυλλάδια των ταξιδιωτικών πρακτορείων. Έλκηθρα,
χιονισμένες βουνοκορφές, παγωμένες λίμνες. Πολυτελή ξενοδοχεία με
Αγιοβασίληδες να υπόσχονται πλούσια δώρα. Με τα κοντομάνικα ακόμη ο
τετράχρονος Κωνσταντίνος, άρχισε να μαθαίνει τα κάλαντα και επιμένει να κάνει
πρόβες στο σπίτι. Έτσι, θυμίζει την εποχή. Ο Μήτσος αρνείται να κρύψει τη
σανίδα του στην αποθήκη, ελπίζοντας πως κάποιο Σαββατοκύριακο θα πάει για
βουτιές. Το καλοκαίρι ξεχάστηκε σκονισμένο στους δρόμους, όπως τα περσινά
χριστουγεννιάτικα στολίδια του δημάρχου.