ΜΑΤΙΕΣ Αμερικανοί

Τω καιρώ εκείνω ­ μιλάω για τη δεκαετία του ’50 ­ όποτε συναντούσα τον φίλο
μου Βαγγέλη Χατζηγιάννη, τον ποιητή, στα καφενεία της Νομικής (Σόλωνος, Σίνα,
Ομήρου κ.λπ.), πιάναμε μια γωνιά, παίζαμε ξερή στα 151 και ύστερα αρχίζαμε να
κουβεντιάζουμε, με τις ώρες, για ποιητές και ποιήματα. Καταλήγαμε πάντοτε,
σχεδόν, στον Βάρναλη και στα «σατιρικά» του. Ένα απ’ αυτά τα σατιρικά του
«δάσκαλου» θυμήθηκα αυτές τις μέρες λόγω των εκλογών στις ΗΠΑ. Λέει: «Όταν
πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο / Μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νέος
απ’ τον τέως / Πως θα ‘ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο / Ένας θάν’ ο
καλύτερος· μονάχα ο τελευταίος!».

Φυσικά, το τετράστιχο δεν κολλάει γάντι στην περίπτωση. Ο στίχος, όμως, «μη
λες πως θάν’ καλύτερος ο νέος απ’ τον τέως» νομίζω πως πάει κουτί. Και πάει
κουτί γιατί, ως γνωστόν, τίποτα δεν αλλάζει στην εξωτερική πολιτική της
Αμερικής, όποιος κι αν είναι ο πλανητάρχης. Το έργο το ‘χουμε δει τόσες φορές,
που έχει καταντήσει μονότονο. Δεν έχει τίποτα καινούργιο να μας αποκαλύψει
πια.

Εν τούτοις, πάρα πολλοί Έλληνες, όπως διαπίστωσα, ξενύχτησαν για τις
αμερικανικές εκλογές, όπως ξενύχτησαν και τα κανάλια για να μεταδώσουν
αποτελέσματα, παραλειπόμενα κ.λπ. Αρκετοί, μάλιστα, συμπολίτες άφησαν στην
άκρη τα μεγάλα ματς των ημερών για ν’ ασχοληθούν με τον Γκορ και τον Μπους!
Ξεχνώντας την παροιμία που λέει «από πίτα που δεν τρως, τι σε μέλλει κι αν
καεί;».

Εμείς, στην Ελλάδα, δεν τρώμε πίτα αμερικανική. Και γνωρίζουμε ότι και ο Μπους
και ο Γκορ «βλάπτουν τη Συρία το ίδιο». Οι Αμερικανοί έχουν μια πάγια θέση για
τις σχέσεις με την Ελλάδα κι απ’ αυτήν τη θέση δεν πρόκειται να κουνήσουν
ρούπι. Η αμερικανική γραφειοκρατία, που «αγοράζει πριν από μας για μας»,
τουτέστιν αποφασίζει πριν από τον Πρόεδρο για τον Πρόεδρο, έχει τοποθετήσει
την Ελλάδα σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την Τουρκία. Και αυτό θα εξακολουθήσει
να συμβαίνει. Γιατί αυτό απαιτεί το συμφέρον της Ουάσιγκτον (Τουρκία – Μέση
Ανατολή – Περσικός – Ισραήλ).

Χρόνια και χρόνια ακούω ότι ο Χ Αμερικανός πρόεδρος θα ρίξει το βάρος του στα
ελληνοτουρκικά, θα πιέσει τους Τούρκους για λύση του Κυπριακού, θα παρέμβει
μόλις διαπιστώσει ότι η Άγκυρα παρατραβάει το σκοινί και άλλα πολλά. Δεν είδα,
όμως, τίποτα. Όπως δεν είδε και κανένας άλλος Έλληνας. Η Κύπρος εξακολουθεί να
είναι υποδουλωμένη, εδώ και 25 χρόνια, οι Τούρκοι πουλάνε μονίμως νταηλίκι και
ο Γιλμάζ κάνει δήθεν χιούμορ, με τα δάχτυλα που θα χάσει από μια χειραψία με
Έλληνα…

Θυμάμαι ότι τη νίκη του Κλίντον την υποδεχθήκαμε με χειροκροτήματα. Ακόμη και
ο Ανδρέας Παπανδρέου, που δεν μάσαγε ταραμά, βγήκε και είπε ότι ίσως αλλάξουν
κάποια πράγματα κ.λπ. Και άλλαξαν, όντως, τελευταία: ένας απάνθρωπος
επιθετικός πόλεμος μεταφέρθηκε στη γειτονιά μας και μία ευρωπαϊκή χώρα
καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς από Αμερικανούς και ΝΑΤΟ. Τι τις θέλουμε,
λοιπόν, τις κουβέντες;