[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το θυμάστε, δεν μπορεί, εκείνο το μπαράζ των καταγγελιών της Ν.Δ., αμέσως μετά
τις εκλογές, περί νοθείας εξαιτίας της οποίας έχασε. Και το γελοίο του
πράγματος που ακολούθησε με τις καταγγελίες περί των Ρωσίδων και Ουκρανών
χορευτριών που ψήφισαν μαζικά υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Κάπως έπρεπε να δικαιολογηθεί η
διαφορά των 70.000 ψήφων, το 1% του εκλογικού σώματος, και επελέγη η
συγκεκριμένη βλακώδης αιτιολογία. Την οποία, υπενθυμίζω, ασμένως είχε
υποστηρίξει ολόκληρη η ηγετική ομάδα της Ν.Δ. Μηδέ του Κ. Καραμανλή
εξαιρουμένου. Είχε αποφύγει ακόμη και να συγχαρεί τον Κ. Σημίτη για το
αποτέλεσμα, μόνο και μόνο γιατί τον τραβούσαν από το μανίκι οι καταγγέλλοντες
(Έβερτ, Μεϊμαράκης, Κεφαλογιάννης, Βαρβιτσιώτης, Παυλόπουλος, Καρατζαφέρης,
Ανδρεουλάκος και τόσοι άλλοι) τη νοθεία! Τώρα, με αυτά που έγιναν στις ΗΠΑ,
στη Μέκκα της ιδεολογίας τους, τι έχουν να πουν;

Πατριώτες χωρίς σημαία

Τίποτε δεν έχουν να πουν. Πώς να αποδεχθούν ακόμη και οι της Ρηγίλλης το
απερίγραπτο αλαλούμ που επικράτησε στις αμερικανικές εκλογές; Ή πώς να
υιοθετήσουν τις βαριές καταγγελίες ότι έγινε εκτεταμένη νοθεία; Αυτοί,
πατριώτες όντες, Μπανανία ανέβαζαν την Ελλάδα για τον τρόπο με τον οποίο
έγιναν οι εκλογές του Απριλίου, Ουγκάντα την κατέβαζαν. Εμείς εδώ, όμως, ούτε
αδελφό τού Σημίτη είχαμε περιφερειάρχη (όπως ο Μπους αδελφό κυβερνήτη στη
Φλόριντα) για να βάλει το «χεράκι» του στο αποτέλεσμα ούτε κλειδωμένες κάλπες
ούτε παρατυπίες στην καταμέτρηση ούτε αλλοιώσεις ούτε όλα όσα έγιναν στις ΗΠΑ
και τις κατατάσσουν στην κατηγορία τριτοκοσμικών δημοκρατιών. Και η σύγκριση
αυτή είναι ό,τι καλύτερο μας έχει προκύψει από τις αμερικανικές εκλογές ως
χώρα…

Ξέρει συρτάκι ο Μπους;

Ό,τι καλύτερο, γιατί αν περιμένουμε να κερδίσουμε τίποτε περισσότερο από την
έκβαση των αμερικανικών εκλογών είμαστε μακριά, πολύ μακριά, νυχτωμένοι. Εδώ
δεν καταφέραμε τίποτε ουσιαστικό για τα εθνικά μας θέματα με τον Κλίντον, που
θεωρείται, και σωστά, ως ο πλησιέστερος προς τους Έλληνες πρόεδρος των ΗΠΑ,
τις τελευταίες δεκαετίες. Θα κερδίσουμε με τους δύο που αναμετρήθηκαν για τη
διαδοχή του; Βέβαια, αν η ελληνική κυβέρνηση ψήφιζε θα έριχνε ψήφο στον Γκορ,
με την έννοια ότι πολλοί από τους ανθρώπους του είναι είτε μέσα στην κυβέρνηση
Κλίντον είτε στις παρυφές της. Άρα γνωρίζουν τα δικά μας θέματα ­ ξέρουν εν
πολλοίς κατά πού πέφτει η Ελλάδα. Και με ποιανού το μέρος είναι το δίκιο.
Διότι οι άλλοι, του Μπους, ούτε αυτό γνωρίζουν. Εδώ ο Μπους δεν γνώριζε ποιος
είναι ο πρόεδρος της Ινδίας, του δεύτερου πολυπληθέστερου κράτους στον κόσμο,
θα γνωρίζει κατά πού πέφτει η Ελλάδα;

Τα μαύρα μεσάνυχτα της TV

Στο εξής με πολλή φειδώ και με μεγάλη προσοχή θα πρέπει να κάνουμε σχόλια και
για την ποιότητα της ελληνικής τηλεοπτικής δημοσιογραφίας. Η γελοιοποίηση των
αμερικανικών καναλιών με τις εκλογές δεν έχει προηγούμενο. Το πολύ CNN, αλλά
και το ABC ή το NBC έπαθαν πραγματική πανωλεθρία, καθώς άλλαξαν τρεις φορές
τον νικητή πριν καταλήξουν ότι όλα παίζονται. Ούτε ήξεραν τι τους γίνεται όλη
τη νύχτα. Το ίδιο έπαθαν και οι εκλογολόγοι, οι δημοσκόποι και όλος αυτός ο
κόσμος που δραστηριοποιείται κάθε φορά γύρω από τις εκλογές. Κατά συνέπεια,
την επόμενη φορά που θα αγανακτήσετε με κάτι που ειπώθηκε στα δικά μας
κανάλια, θυμηθείτε ότι υπάρχουν και χειρότερα. Πολύ χειρότερα!

Το χειρότερο, το καλύτερο, το μη χείρον βέλτιστον. Ποιος τα καθορίζει αυτά;
Όλα κάτω από μια υποκειμενική κρίση τελούν. Να, τώρα λέγαμε για την
ηλεκτρονική δημοσιογραφία στην Ελλάδα. Μέγα θέμα των τελευταίων ημερών ο
ψυχικά διαταραγμένος φονιάς με τους ομήρους και ο ρόλος τού δημοσιογράφου Μ.
Τριανταφυλλόπουλου. Διχάστηκε πάλι το σώμα των δημοσιογράφων και μαζί του και
η κοινωνία. Μέχρι πού φθάνει η δημοσιογραφία και πού αρχίζει η (υπέρ)
εκμετάλλευση ενός θέματος; Δύσκολο να υπάρξει απάντηση. Όχι από έναν, αλλά από
οκτακόσιους δημοσιογράφους μαζί…

Όλα τα είδαν οι Γιαπωνέζοι

Ιδιαίτερα, όταν έχεις να κάνεις με πραγματικά περιστατικά όπως η ομηρεία των
33 Γιαπωνέζων. Γιατί το θέμα δεν είναι τι έκανε ή τι δεν έκανε ο Μ.
Τριανταφυλλόπουλος. Το θέμα είναι ότι ο φονιάς με την καραμπίνα σ’ αυτόν
προσέφυγε, για να αναζητήσει το δίκιο που είχε διαμορφώσει η ταραγμένη
προσωπικότητά του. Που σημαίνει ότι δεν είχε εμπιστοσύνη σε κανέναν από τους
θεσμούς της συντεταγμένης Πολιτείας. Ούτε στη Δικαιοσύνη ούτε στην Αστυνομία
ούτε στους λειτουργούς τους. Και αν αυτό συμβαίνει ­ που συμβαίνει ­ με τους
περισσότερους, που δεν είναι κατ’ ανάγκην παράφρονες, τότε το πρόβλημα είναι
της ίδιας της Πολιτείας. Υπάρχει διαφωνία επ’ αυτού μήπως;

Δικαιοσύνη σε βαθιά νερά

Να, ας πούμε η Δικαιοσύνη είναι ο πιο πολυσυζητημένος θεσμός των τελευταίων
δέκα ετών. Κυβερνήσεις και πολιτικοί ομνύουν στην ανεξαρτησία της, αλλά κάθε
φορά που η Δικαιοσύνη κάνει ένα παραπάνω βήμα, από αυτό που εκείνοι έχουν
προσδιορίσει ότι πρέπει να φθάνει, αρχίζουν τα υπονοούμενα. Ότι, δήθεν και
καλά, αυτό που έκανε ο εισαγγελέας κύριος τάδε αποπνέει ένα «άρωμα»
πολιτικοποίησης. Η τελευταία φορά που μας πέρασε κάτι τέτοιο από το μυαλό ήταν
αυτή την εβδομάδα με τη δίωξη κατά της ηγεσίας του Λιμενικού για
κακουργηματικές πράξεις και η διαβίβαση στη Βουλή, για τα περαιτέρω,
προανακριτικού υλικού για το ναυάγιο. Αλλά έχει βάση αυτό;

Η μεγάλη «ιδέα»

Η αλήθεια είναι ότι από το 1989 και μετά, η Δικαιοσύνη ακροβατεί ανάμεσα στην
τυπική εφαρμογή των νόμων και στην πολιτική. Αρκετοί δικαστικοί λειτουργοί
«φλερτάρουν» μια «ιδέα» με την πολιτική ζωή, στη λογική της εξασφάλισης μιας
λαμπρής καριέρας. Άλλοι πάλι αισθάνονται ότι ήρθε η στιγμή να γίνουν Ντι
Πιέτρο ­ μόνο που αγνοούν ότι ο άλλοτε «αδιάφθορος» Ιταλός δικαστής είναι
σήμερα ένας πολιτευτάκος της σειράς, αυτό ήταν το όνειρο της ζωής του. Έπειτα
αρέσει και σε αυτούς, όπως και στον καθένα, το «15′ λεπτά διάσημοι». Υπάρχουν
λοιπόν, αρκετές εξηγήσεις στα όσα «ανεξήγητα» μάς φαίνονται με τους
δικαστές…

Ταξιδάκι στη Ρώμη

Όμως μόνο στη Δικαιοσύνη συμβαίνουν «ανεξήγητα»; Στην πολιτική; Άντε να
εξηγήσεις τώρα τι έκανε τον Κώστα Σημίτη να φύγει επί διήμερο από την Ελλάδα,
με τόσα θέματα ανοιχτά, για να συναντηθεί στη Ρώμη με έναν απερχόμενο
πρωθυπουργό, τον Τζουλιάνο Αμάτο, και έναν φιλόδοξο υποψήφιο, τον Φραντζέσκο
Ρουτέλι, ο οποίος δεν πρόκειται να εκλεγεί. Ήταν, μας εξήγησαν, μια πρόσκληση
την οποία έπρεπε να υλοποιήσει. Ωραία. Και που την υλοποίησε τι έγινε;
Ολόκληρη η Ιταλία γνωρίζει ότι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας, όποτε και να
γίνουν εκλογές, θα είναι ο Μπερλουσκόνι. Αυτόν ο κ. Σημίτης δεν έκανε καμιά
προσπάθεια να τον συναντήσει. Προτίμησε να συναντηθεί με τους «καμένους» (και
σχεδόν βέβαιους χαμένους) της κεντροαριστερής «Ελιάς». Είναι και αυτή μια
άποψη για το πώς ασκείται η διπλωματία…