ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μη μου το ξαναπείτε, παρακαλώ…

Η ίδια «ευχή» επαναλαμβάνεται. Δεν είμαι η πρώτη, ούτε η τελευταία που την
ακούει. Όμως, κάθε φορά σκέφτομαι: να απαντήσω όπως μού ‘ρχεται ή απλώς να πω
ευχαριστώ; Δεν ξέρω γιατί σε μια έγκυο πρέπει να λέμε «καλή λευτεριά»; Ποιος
ακριβώς την κρατά σκλαβωμένη; Αν υπονοούμε ότι φταίχτης είναι το μωρό, τότε
καλά κάνω και γρυλίζω κάθε φορά που ακούω την ευχή. Αν, πάλι, της μιλάμε για
το τέλος μιας δυσάρεστης κατάστασης, τότε εκείνος που σκέφτηκε αυτή την
έκφραση ήταν μακριά νυχτωμένος, αφού ούτε το μωρό σε σκλαβώνει ούτε η περίοδος
της εγκυμοσύνης είναι άσχημη.

Πώς είναι δυνατόν να νιώθεις κάθε στιγμή το θαύμα της ζωής να συντελείται μέσα
σου, ένας άνθρωπος να παίρνει σάρκα και οστά από το σώμα σου, και να το λες
αυτό σκλαβιά; Μα, αν μπορούσα να γίνω διάφανη για να βλέπω αυτό το νέο
πλασματάκι και να μη με πιάνει η ανυπομονησία για να το πάρω στα χέρια μου, θα
ήθελα η εγκυμοσύνη να κρατούσε κι άλλο.

Θα ήθελα περισσότερο καιρό να αισθάνομαι μέσα μου τη δύναμη και την υπεροχή
του φύλου μου, που γεννά ζωή. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω νιώσει πιο ωραία, πιο
δυνατή, πιο υγιής, πιο αυτάρκης, πιο πλήρης, από τώρα και από τότε που
περίμενα το πρώτο μου παιδί. Κι ακόμη περισσότερο: Το μόνο που με κάνει να
αισθάνομαι άσχημα επειδή τα παιδιά μου είναι αγόρια είναι γιατί δεν μπορούν να
ζήσουν αυτή την εμπειρία. Για όλα αυτά, σας παρακαλώ, εμένα μη μου ξαναπείτε
«καλή λευτεριά»…