Νινί ή γάτος;

Δύσκολο άθλημα η ποδοσφαιρική κριτική ­ δεν συζητάμε για την ποδοσφαιρική
πρόβλεψη που είναι αδύνατο άθλημα. Εκεί που νομίζεις ότι βρήκες τα αίτια που
εξηγούν μιαν αποτυχία ή έναν θρίαμβο, κάτι αλλάζει και από τη μια στιγμή στην
άλλη όλα ανατρέπονται

Λυών επιτρεπούσης, αυτό το μάθημα ετοιμάζεται να ολοκληρώσει, εις βάρος μας
αλλά χαλάλι του, ο Ολυμπιακός.

Θα μου πείτε, δεν είναι και μικρό αυτό που άλλαξε στην πρωτεύουσα της
Μαντζουρίας (κι αν σας κούρασε αυτό το σίριαλ, δεν φταίω εγώ που γινόμαστε
κάθε βδομάδα μάρτυρες οβιδιακών μεταμορφώσεων και συναρπαστικών
κοινωνιολογικών εξελίξεων). Πριν από δύο βδομάδες, αν ρώταγες κάποιον
ορκισμένο εχθρό του πρωταθλητή της Ελλάδος τι τρόπο θα επέλεγε για να
εξουδετερώσει την αγωνιστική δύναμη της ομάδας, θα σου ‘δινε ακριβώς τη
συνταγή που μέχρι τότε χρησιμοποιούσε ο προπονητής του: θα άφηνε έξω τον
Μαυρογενίδη και τον Γιαννακόπουλο (πάει η μισή ταχύτητα), θα προτιμούσε τον
Ζέτερμπεργκ από τον Νινιάδη (κοπήκαμε στη μέση), θα παρόπλιζε ουσιαστικά τον
Ζιοβάνι, αφήνοντάς τον «ελεύθερο», δηλαδή χωρίς ρόλο, θα υπονόμευε, με λόγια
και με έργα, το ηθικό όλων των καθαρόαιμων επιθετικών του. Πριν από μια
βδομάδα, θα ‘λεγες (αν δεν ήξερες πως οφείλει την επιβίωσή του στην έλλειψη,
αυτή την εποχή, εναλλακτικών λύσεων) πως ο προπονητής επιτέλους κάτι οσμίστηκε
κι αποφάσισε να ρισκάρει λίγο στον Πύργο. Το σκορ μπορεί να τον κολακεύει,
αλλά κάτι που έμοιαζε με οργανωμένη ομάδα άρχισε να αναδύεται. Από το Σάββατο
το βράδυ, κατάλαβες ότι είχες δίκιο που αγανακτούσες (μαζί με όλους όσους
απλώς είχαν τα μάτια τους ανοιχτά), αλλά συνειδητοποιείς ότι το δίκιο αυτό
κινδυνεύει να καταστήσει ξαφνικά ακλόνητο τον βασικό υπεύθυνο των αρχικών
προβλημάτων. Είπαμε, όλα θα κριθούν την Τρίτη στις όχθες του Ροδανού (που θα
‘λεγε κι ο Διακογιάννης).

Όχι ότι όλα τα προβλήματα λύθηκαν, αλλά τουλάχιστον ο Ολυμπιακός του δευτέρου
ημιχρόνου με την ΑΕΚ θύμιζε (κι ας λέει ό,τι θέλει, για εσωτερική κατανάλωση,
ο κύριος Παθιακάκης) την ομάδα που έπειθε στην Ευρώπη ­ γιατί βέβαια εκεί
είναι το ζουμί. Το ‘παμε και θα το ξαναπούμε: η Μαντζουρία δεν είναι ούτε
φτωχή ούτε άπειρη ούτε ατάλαντη. Κοινός νους και παραπάνω από κοινή δουλειά
της λείπει, γι’ αυτό ακριβώς και οι αποτυχίες είναι λιγότερο δικαιολογημένες.
Έχει, προ πολλού μάλιστα, έρθει η ώρα για το ελληνικό ποδόσφαιρο να διαλέξει
τι θέλει: την ευκολία της μετριότητας (βασικό εκλογικό ατού των εκάστοτε
διοικήσεων της ομοσπονδίας) ή τις δυσκολίες μιας εξέλιξης που δεν θα ανατραπεί
στην πρώτη αναποδιά. Οι φίλαθλοι έχουν κάνει την επιλογή τους. Οι φίλαθλοι του
Ολυμπιακού μάλιστα έχουν δει και στην πράξη ότι η τόλμη δικαιολογείται και
συχνά δικαιώνεται ­ γι’ αυτό και δεν συγχωρούν όσους κάνουν βήματα προς τα
πίσω. Ο δισυπόστατος Ολυμπιακός μοιάζει ­ αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη της
τεχνικής αλλά και της διοικητικής ηγεσίας του ­ να αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε
δύο μοντέλα, που προσωποποιούνται στους δύο πρωταγωνιστές τής προ και της μετά
Πύργον εποχής. Το μοντέλο Νινιάδη έχει εις βάρος του ότι δεν πουλάει τόσα
πρωτοσέλιδα, ότι δεν προσφέρεται για παραλληλισμούς με τον Ρονάλντο και τον
Βιέρι και ότι δεν διεκδικεί την επιβολή του με την αυτοπεποίθηση των
«φτασμένων». Όταν όμως το εμπιστευτείς, αποδεικνύει μέσα στο γήπεδο πως
σπουδαιότερη τελικά μορφή ταλέντου είναι να βάζεις την ομάδα σου πριν από το
εγώ σου, να περιμένεις την ώρα σου παρά να εκβιάζεις τη μοίρα σου, να ξέρεις
πως έχεις περιθώρια βελτίωσης παρά να νομίζεις πως το καλάμι σου έγινε ξαφνικά
Έβερεστ. Προσωπικά μεγαλύτερο θαυμασμό από τα απανωτά γκολ μού προκάλεσε η
ετοιμότητα και μαζί η ταπεινοφροσύνη με την οποία ο συμπαθής Ελληνορώσος ήρθε
από τον πάγκο και πήρε τα ηνία. Το μοντέλο Γεωργάτου περιγράφεται με λίγες
λέξεις. Είναι ο παίκτης που προτίμησε να αφήσει την ιταλική κουζίνα για τα
λίπη. Και μετά ισχυρίζεται πως του λείπει ο Λίπι. Αν συνεχίσει έτσι, αντί για
ζήλεια θα προκαλεί μόνο λύπη.