ΤΑΣΟΣ ΓΙΑΝΝΙΤΣΗΣ Συντηρούν την ανεργία και προοδευτικές αντιλήψεις

Λιγότερες ώρες θα εργάζονται οι Έλληνες από τον Ιανουάριο, όπως αποκαλύπτει
στα «ΝΕΑ» ο Τάσος Γιαννίτσης, ο οποίος, παρά τους χαμηλούς τόνους που
χρησιμοποιεί, δείχνει αποφασισμένος να προχωρήσει σε αλλαγές στις εργασιακές
σχέσεις ­ και, μάλιστα, αλλαγές που δεν θα είναι «σούπα».

Ο υπουργός Εργασίας υποστηρίζει ότι κριτήριο για την πολιτική του δεν είναι
το εάν θα απομονωθεί ή όχι, σημειώνοντας ότι πουθενά δεν έγιναν αλλαγές στον
τομέα της απασχόλησης χωρίς αντιδράσεις. Απαντά, όμως, και στις κατηγορίες που
ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ περί
«νεοφιλελευθερισμού», τονίζοντας ότι «δεν με αφορούν» ­ κι ότι υπάρχουν
«προοδευτικές» πολιτικές που συντηρούν την ανεργία. Ο Τάσος Γιαννίτσης ξεκόβει
οριστικά τη συζήτηση για το 35ωρο, υπενθυμίζοντας ότι θα οδηγούσε σε κλείσιμο
χιλιάδες επιχειρήσεις και στην ανεργία χιλιάδες εργαζομένους. Ενώ για τη σιωπή
ορισμένων περί τα εργασιακά, κάνει λόγο για τον φόβο του «πολιτικού κόστους».
Για τον κ. Γιαννίτση στόχος είναι μόνον η μείωση της ανεργίας. Και λέει ότι
έχει ημερομηνία (πολιτικής) λήξης: «Το αργότερο οι επόμενες εκλογές».

ΕΡ.: Στη συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ ασκήθηκε κριτική και προς εσάς και
προς την κυβέρνηση για τις αλλαγές που ετοιμάζετε στις εργασιακές σχέσεις.
Αισθάνεστε καθόλου ότι σε αυτόν τον τομέα ­ ή μάλλον και σε αυτόν τον τομέα
­ η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ερήμην της κοινωνίας, ότι υπακούει
σε μια λογική «εγώ ξέρω καλύτερα τι πρέπει να γίνει»;

ΑΠ.: Και μόνο το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει αναγάγει το θέμα
Κοινωνικό Κράτος – Απασχόληση – Ανεργία σε κορυφαία προτεραιότητα της
πολιτικής της αντανακλά μια πολιτική επιλογή διαμετρικά αντίθετη από το πνεύμα
που υπονοείτε. Οι προτάσεις μας αφορούν πολύ λιγότερο εργασιακές σχέσεις και
περισσότερο χρόνο απασχόλησης, μέτρα ενίσχυσης της ζήτησης εργασίας σε όλη την
οικονομία, εισοδηματική ενίσχυση των πλέον μειονεκτικών ομάδων των μερικώς
απασχολουμένων. Σε τέτοια θέματα αποφάσεις ερήμην της κοινωνίας εξ ορισμού δεν
μπορούν να ληφθούν. Είμαστε μια δημοκρατικά οργανωμένη κοινωνία, μας
ενδιαφέρει να συνθέσουμε απόψεις, έχουμε ένα διεκδικητικό συνδικαλιστικό
κίνημα, ενώ και η «κοινωνία των πολιτών» είναι έντονα ευαισθητοποιημένη στο
θέμα αυτό.

Η συναίνεση

ΕΡ.: Πόσο απαραίτητη θεωρείτε τη συναίνεση για τις αλλαγές στα
εργασιακά; Ή, για να το θέσω διαφορετικά: υπάρχει περίπτωση εν
ονόματι της συναίνεσης να κάνετε αλλαγές-«σούπα»;

ΑΠ.: Η συναίνεση είναι σημαντική και συμβάλλει σημαντικά στην επιτυχία
της ίδιας της πολιτικής. Όχι απλώς με την έννοια της αποδοχής και καλύτερης
αποδοχής των μέτρων, αλλά και με την έννοια της διαφύλαξης ενός κλίματος
εμπιστοσύνης και ηρεμίας στις εργασιακές σχέσεις, που αποτελεί κρίσιμο
παράγοντα για ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή. Η αναζήτηση συναίνεσης είναι
επίπονη διαδικασία. Και συχνά απογοητευτική. Από ‘κεί και πέρα, σε ορισμένα
θέματα πιθανώς να μην μπορεί να επιτευχθεί συναίνεση. Ας μην υποτιμάμε, ότι
εκτός από την κυβέρνηση υπάρχουν και τρεις ακόμα πλευρές, πίσω από τις οποίες
βρίσκεται ένας μεγάλος αριθμός ετερόκλητων πραγματικοτήτων, συμφερόντων, και
αντιλήψεων.

Όμως, όπως αντιλαμβάνεστε, έχουμε ήδη διανύσει ένα διάστημα με επίπονες
διαδικασίες, βρισκόμαστε σε μια φάση λίγο πριν από την ολοκλήρωση, είμαστε
αντιμέτωποι με ισχυρές αντιδράσεις. Όλα αυτά κάθε άλλο παρά αλλαγές-«σούπα»
σηματοδοτούν.

Βέβαια, το θέμα της ανεργίας έχει έναν ειδικό χαρακτήρα. Μπορεί όλοι να
ενδιαφέρονται για το θέμα, αλλά η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη να δώσει λύση.

ΕΡ.: Με συγχωρείτε, αλλά τελικά… θα μειωθεί ο χρόνος
εργασίας ή όχι; Κι αν ναι, από πότε;

ΑΠ.: Οπωσδήποτε θα μειωθεί, από τον Ιανουάριο, είτε στα πλαίσια του
40ώρου είτε με το 38ωρο. Το πόσο θα εξαρτηθεί από τις επιλογές επιχειρήσεων
και εργαζομένων. Να σας εξηγήσω με ποιους τρόπους. Οι προτάσεις μας επιτρέπουν
δυο επιλογές. Η πρώτη επιλογή αφορά την κατάργηση των 5 ωρών υπερεργασίας την
εβδομάδα, δηλ. μείωση του ανώτατου δυνατού χρόνου εργασίας κατά 230 ώρες τον
χρόνο. Η δεύτερη επιλογή αφορά τις επιχειρήσεις και τους εργαζομένους που θα
συμφωνήσουν σε μια πιο ευέλικτη χρήση του χρόνου εργασίας, αλλά με αποδοχή του
38ώρου, φυσικά χωρίς μείωση αποδοχών. Στις περιπτώσεις αυτές, σε συνδυασμό με
τις συμπληρωματικές ρυθμίσεις που εισάγουμε, μειώνεται ο ανώτατος χρόνος
εργασίας κατά 460 ώρες τον χρόνο, δηλ. σε τελική ανάλυση μια μείωση 10 ώρες
την εβδομάδα. Είτε με τη μια είτε με την άλλη περίπτωση, ο χρόνος εργασίας του
Έλληνα εργαζομένου θα μειωθεί σημαντικά. Πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι σήμερα,
στον ιδιωτικό τομέα, ο εργαζόμενος δεν έχει 40ωρο. Δουλεύει γύρω στις 44 και
πάνω ώρες την εβδομάδα, με νόμιμη βάση. Θα υπάρξει συνεπώς μια σημαντική
μείωση του ανώτατου επιτρεπτού χρόνου εργασίας και μάλιστα πολλαπλάσια από
όποια μείωση θα προέκυπτε από μια υποχρεωτική μετάβαση σε 39ωρο ή 38ωρο.

Βεβαίως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική για τους εργαζομένους στον δημόσιο
τομέα. Γιατί γι’ αυτούς, η μείωση της υπερεργασίας/υπερωρίας που συζητάμε δεν
συνεπάγεται καμία αλλαγή. Γιατί δεν εργάζονται με τέτοια σχήματα. Για τον
κόσμο αυτό πολύ μεγαλύτερη σημασία θα είχε αυτό που η ΓΣΕΕ θέτει ως αίτημα,
δηλ. μια γενικευμένη μείωση των ωρών εργασίας κατά μία ή περισσότερες ώρες.
Αυτό από την πλευρά του θα είχε εντελώς οριακή σημασία για τον εργαζόμενο στον
ιδιωτικό τομέα. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι τα θέματα είναι πολυσύνθετα και το
αποτέλεσμα της κάθε λύσης διαφορετικό για επιμέρους κατηγορίες ενδιαφερομένων.

Η απομόνωση

ΕΡ.: Φοβάστε την πολιτική σας απομόνωση, λόγω εργασιακών,
από τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ αλλά κι από τα στελέχη του Κινήματος;

ΑΠ.: Κριτήριο της πολιτικής μου πράξης δεν είναι η απομόνωση ή όχι από
τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ. Κριτήριό μου είναι ποιους στόχους οφείλω να επιδιώξω και
με ποιους τρόπους, για να φτάσω σε ένα αποτέλεσμα, όντας βεβαίως μέλος μιας
κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ. Η ανεργία, που δεν αφορά βεβαίως τόσο το υπουργείο Εργασίας
όσο άλλα υπουργεία, όπως και το ασφαλιστικό θέμα, η δημιουργία μηχανισμών για
εξεύρεση εργασίας στον άνεργο, τα προγράμματα κατάρτισης, τα θέματα ισότητας
στην πρόσβαση διαφόρων πληθυσμιακών τμημάτων στην αγορά εργασίας, η πολιτική
για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, και αρκετά άλλα, είναι εξ ορισμού θέματα που
απαιτούν συνεχή επαφή με την κοινωνία, τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, αλλά και προφανώς
πολύ κόσμο ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση. Μόνο αν αποτύχω στο να
κατανοήσω τα προβλήματα και τις δυνάμεις που μπορούν να στηρίξουν λύσεις στα
θέματα αυτά κινδυνεύω με απομόνωση. Αλλά τότε θα είναι γενική απομόνωση. Ποτέ
δεν θα αφήσω τον εαυτό μου να κινηθεί σε μια τέτοια τροχιά.

ΕΡ.: Η πρότασή σας για την εξομάλυνση του ισχύοντος συστήματος για
τις απολύσεις ­ δηλαδή, το 5% να επεκταθεί και πέραν των επιχειρήσεων
μέχρι 49 άτομα ­ είναι… φετίχ; Θέλω να πω, δεν υπάρχει
περίπτωση να το πάρετε πίσω, έστω και για να περάσουν άλλα μέτρα με
συναίνεση;

ΑΠ.: Η πρόταση αυτή υπακούει στην ανάγκη να εξορθολογήσουμε ένα
ανορθόλογο σύστημα. Για τη ΓΣΕΕ είναι φετίχ, παρ’ ότι η διεθνής εμπειρία έχει
πάρα πολλά παραδείγματα, που δείχνουν ότι τέτοιες μέθοδοι προστασίας μπορούν
να γίνουν μπούμερανγκ για τους εργαζομένους. Στον αγώνα ενάντια στην ανεργία
όποιο φετίχ αποτελεί εμπόδιο για το αποτέλεσμα πιστεύω ότι κάνει κακό.
Ιδιαίτερα, όταν δεν εξυπηρετεί κανέναν πραγματικό άλλο στόχο.

Το ωράριο

ΕΡ.: Έχετε κάνει μια πρόταση για το 38ωρο: σύμφωνη γνώμη των
εργαζομένων, όχι μείωση αμοιβών, ευέλικτη αξιοποίηση 3 ωρών την
εβδομάδα. Δεδομένου ότι η ΓΣΕΕ, αλλά και στελέχη του δικού σας
κόμματος και άλλα κόμματα, υποστηρίζουν το 35ωρο, επικαλούμενοι
το παράδειγμα της Γαλλίας, γιατί δεν «προσαρμόζετε» την ευελιξία της
πρότασής σας στις 35 ώρες; Ένα είδος χρυσής τομής, ας πούμε;

ΑΠ.: Το 35ωρο στη Γαλλία συνοδεύτηκε από πολιτικές λιτότητας για 30
μήνες περίπου και μια ισχυρότατη ευελιξία, που συνήθως όσοι το προτείνουν δεν
τα αναφέρουν. Σήμερα, διαγράφονται ισχυρότατοι προβληματισμοί στη Γαλλία για
την εφαρμογή του στις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις στις αρχές του 2001 και δεν θα
απέκλεια μια απόσυρσή του. Θα δούμε. Για τις ελληνικές Μικρομεσαίες
Επιχειρήσεις το 35ωρο θα σήμαινε αύξηση κόστους 14% και αυτό πάλι θα σήμαινε,
σε κάθε περίπτωση, κλείσιμο χιλιάδων μικρομεσαίων ή και μεγάλων μονάδων,
ανεργία χιλιάδων εργαζομένων, επιπτώσεις στην ανταγωνιστικότητα, τις
επενδύσεις και την ανάπτυξη. Δεν κινδυνολογώ. Το 35ωρο μπορεί κανείς βέβαια να
το συζητάει ως μακροπρόθεσμη στρατηγική. Αλλά σε καμία περίπτωση να το
επιβάλλει άνωθεν. Είναι κατ’ εξοχήν ένα θέμα που πρέπει να το δουν οι
παραγωγικές δυνάμεις του τόπου μεταξύ τους, ώστε να δουν μέχρι που αντέχουν να
πάνε. Αν φτάσουν σε συναίνεση σε ένα τέτοιο θέμα, θα είναι ένα θετικό
αποτέλεσμα. Η πρόοδος που έχει σημειωθεί στις σχέσεις των κοινωνικών εταίρων
και η εμπιστοσύνη μεταξύ τους είμαι σίγουρος ότι επιτρέπει μια διαδικασία που
ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, πάντως θα είναι ειλικρινής και εποικοδομητική.

ΕΡ.: Εάν οι εταίροι συμφωνούσαν σε μια μείωση μιας ή δύο ωρών,
από τις σημερινές σαράντα, εσείς τι θα κάνατε;

ΑΠ.: Θεωρώ ότι μια συμφωνία των εταίρων στο θέμα αυτό, ανάλογα και με
τους επιμέρους όρους της, θα ήταν ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα της
διαδικασίας που ανοίξαμε, αλλά και για την κοινωνία γενικότερα. Βεβαίως,
υπάρχει ένας περιορισμός που πρέπει να προσεχτεί: ο περιορισμός που
εξαγγείλαμε για κατάργηση της υπερεργασίας κατά 5 ώρες και μέγιστο χρόνο
εργασίας τις 43 ώρες την εβδομάδα. Να θυμίσω, ότι κεντρική θέση των
εργαζομένων είναι ένα ακόμα πιο αυστηρό όριο: οι 40 ώρες. Συνεπώς μέσα στο
όριο των 43 ωρών, μια συμφωνία των εταίρων για γενική μείωση του χρόνου
εργασίας, με παράλληλη συναινετική εφαρμογή του ευέλικτου σχήματος με 38ωρο
που προτείνουμε, θα ήταν μια σημαντική κίνηση.

Οι 43 ώρες

ΕΡ.: Καλά, γιατί τέτοια εμμονή στις 43 ώρες;

ΑΠ.: Γιατί αλλιώς θα ευνοήσει πάλι τη μείωση του χρόνου εργασίας στον
δημόσιο τομέα, αφήνοντας απ’ έξω τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα, που
εργάζονται με μέσο όρο 44 ώρες (τουλάχιστον) την εβδομάδα και με συνθήκες πολύ
δυσμενέστερες. Αν συνεπώς αφήσουμε το ανώτατο όριο σε 44 ή και παραπάνω ώρες
χωρίς να το μειώσουμε, είναι σαν να μην κάνουμε τίποτα για τον άνεργο. Στόχος
είναι ο συνδυασμός καλύτερων συνθηκών δουλειάς όσων εργάζονται, αλλά κυρίως η
δημιουργία νέων ευκαιριών απασχόλησης για τους ανέργους.

Προφανώς η ανεργία θα καταπολεμηθεί ανοίγοντας θέσεις εργασίας στο ευρύτατο
φάσμα δραστηριοτήτων της ιδιωτικής οικονομίας και όχι μέσα από τον δημόσιο
τομέα ή τις δημόσιες επιχειρήσεις, που με εξαίρεση ειδικούς τομείς,
χαρακτηρίζονται από πλεόνασμα προσωπικού.

ΕΡ.: Υπάρχει, όμως, οριστική λύση για την ανεργία στην
Ελλάδα;

ΑΠ.: Ένας ολοκληρωμένος συνδυασμός πολιτικών που αφορούν το παραγωγικό
μας σύστημα, τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, τις σύγχρονες υποδομές, μια
εκπαίδευση προσανατολισμένη στις σύγχρονες γνώσεις κι ένα νέο πρότυπο ρύθμισης
για το παραγωγικό σύστημα.

Πίσω από όλα αυτά, βρίσκεται η απόσταση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας
με τη νέα γνώση και τεχνολογία. Το Δημόσιο πρέπει να εκσυγχρονιστεί σε μεγάλη
έκταση. Οι θεσμοί και οι αντιλήψεις μας επίσης. Η πλήρης απασχόληση δεν είναι
ένα μηχανιστικό αποτέλεσμα κάποιων πολιτικών. Δεν αρκεί να την ανάγουμε
ρητορικά και μεγαλόστομα σε στρατηγικό στόχο. Η υλοποίηση τέτοιων πολιτικών
επηρεάζει τα ίδια τα παραγωγικά θεμέλια της οικονομίας μας και τελικώς την
ικανότητά μας να ανερχόμαστε την ιεραρχία της ανάπτυξης στο παγκόσμιο σύστημα.

ΕΡ.: Στη Συνδιάσκεψη ακούστηκαν κατηγορίες για νεοφιλελεύθερες
αντιλήψεις. Πώς αντιδράτε σε αυτό;

ΑΠ.: Θεωρώ ότι δεν με αφορούν. Στόχος μου είναι μια νέα ρύθμιση που
έρχεται να δώσει απάντηση στην απορρύθμιση που προκαλεί η ανεργία. Να
διασφαλίσει όρους μείωσης της ανεργίας, αυξημένο εισόδημα και καλύτερες
σχέσεις εργασίας. Ο νεοφιλελευθερισμός προχωρά με απορρύθμιση, με απελευθέρωση
κατώτατων μισθών, με κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, με αδιαφορία για
τις ανισότητες, τη φτώχεια και την αβεβαιότητα, με ελευθερία απολύσεων.

Να προσθέσω όμως κάτι. Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι οι ταμπέλες. Είναι το
αποτέλεσμα. Υπάρχουν πολιτικές και αντιλήψεις, που χωρίς να έχουν τα
χαρακτηριστικά του νεοφιλελευθερισμού, οδηγούν την ανεργία στο ίδιο
αποτέλεσμα. Είναι οι αντιλήψεις που, ξεκινώντας από προοδευτικές αρχές και
στόχους, αντιδρούν σε αλλαγές που απέδειξαν ότι θα μπορούσαν να συμβάλουν στο
πρόβλημα, θα μπορούσαν να συμβάλουν στην ανάπτυξη και βεβαίως μια ανάπτυξη με
κοινωνικό περιεχόμενο.

ΕΡ.: Έχει γίνει μεγάλη συζήτηση για τη «στήριξη» ­ εάν ο
Πρωθυπουργός έχει τη στήριξη των κορυφαίων στελεχών, εάν εσείς έχετε τη
στήριξη του Πρωθυπουργού, εάν… αλληλοστηρίζεστε εν γένει.
Εσείς, νιώθετε πως σας στηρίζουν ­ και ποιοι;

ΑΠ.: Μέσα από τις αντιδράσεις, τις τοποθετήσεις και τις σιωπές, μπορώ
να διαβλέψω από πού προκύπτει στήριξη ή όχι. Στον πολιτικό χώρο ειδικότερα,
υπάρχει τάση αποστασιοποίησης απ’ ό,τι συνεπάγεται το γνωστό πολιτικό κόστος.
Γενικότερα, η «σιωπή των αμνών», δηλ. των ανέργων, δεν δημιουργεί την ίδια
καθημερινή πολιτική πίεση όπως η φωνή όσων καλούνται να αναλάβουν ευθύνη για
κάποιες αλλαγές, ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Δεν περιμένω κάτι
διαφορετικό στο σημείο αυτό. Θέλω να σημειώσω ότι πουθενά αλλαγές σε θέματα
χρόνου απασχόλησης ή άλλα εργασιακά δεν έγιναν χωρίς εντάσεις, δεδομένου ότι
συνεπάγονται και επιδράσεις σε παγιωμένες καταστάσεις. Αυτό που με ενδιαφέρει
είναι να δημιουργηθούν συνθήκες για μείωση της ανεργίας, βελτίωση εργασιακών
σχέσεων στην πράξη, μείωση των αβεβαιοτήτων που κυριαρχούν στον χώρο της
εργασίας.

ΕΡ.: Ποια είναι η ­ πολιτική ­ ημερομηνία λήξης σας;

ΑΠ.: Το αργότερο οι επόμενες εκλογές.

Αρχές του νέου χρόνου οι προτάσεις για το ασφαλιστικό

Με το προεδρείο της ΓΣΕΕ. «Δεν θα είναι “σούπα” οι αλλαγές» λέει ο υπουργός Εργασίας

Κανείς δεν πρόκειται να αιφνιδιαστεί με το νέο Ασφαλιστικό, διαβεβαιώνει ο
Τάσος Γιαννίτσης, χαρακτηρίζοντας υποθέσεις όσα ακούγονται περί αυτού.
Υποστηρίζει ακόμη ότι το Ασφαλιστικό είναι σοβαρό πρόβλημα «αλλά δεν είμαστε
σε φάση έκτακτης ανάγκης». Και υπενθυμίζει ότι τέλος Ιανουαρίου θα γίνουν
γνωστές οι προτάσεις επί του θέματος.

ΕΡ.: Τους τελευταίους δύο, τουλάχιστον, μήνες
παρακολουθούμε την εξέλιξη αυτού που είθισται να ονομάζεται «κοινωνικός
διάλογος». Να συμπεράνουμε ότι κάτι αντίστοιχο θα παρακολουθήσουμε και
για την περίπτωση του νέου Ασφαλιστικού ­ δηλαδή εσείς να «κατεβάζετε»
προτάσεις, οι άλλοι να αντιδρούν και να τις απορρίπτουν κ.λπ.
κ.λπ.;

ΑΠ.: Μεταρρυθμίσεις του Ασφαλιστικού, όπου και όποτε έγιναν, προκάλεσαν
αντιδράσεις, εντάσεις, αντιπαραθέσεις. Σημασία έχει η τελική σύνθεση. Σημασία
έχει μια ρύθμιση που δίνει βεβαιότητα και, επιτέλους, απαλείφει από το
κοινωνικό και ατομικό προσκήνιο τη συνεχή και διάχυτη ανησυχία που υπάρχει όλα
τα τελευταία χρόνια σε εμάς αλλά και σε πολλές άλλες χώρες στην Ευρώπη.

Μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση οπωσδήποτε χρειάζεται να εξηγηθεί, να συζητηθεί
με την κοινωνία συνολικά και να καταλήξει. Τη διαδικασία αυτή θα την
προσδιορίσουμε.

ΕΡ.: Έχετε κατ’ επανάληψη πει ότι δεν πρόκειται να υπάρξει
αιφνιδιασμός για όσους έχουν «ώριμα» συνταξιοδοτικά δικαιώματα ­ αυτούς που
πλησιάζουν να πάρουν τη σύνταξή τους. Για τους υπολοίπους ­ που είναι
και οι περισσότεροι ­ σκέφτεστε να αυξήσετε το όριο ηλικίας για τη
συνταξιοδότηση πέραν των 65 ετών; Και η 35ετία θα ανήκει στο…
παρελθόν;

Η μεταρρύθμιση

ΑΠ.: Όλους τους τελευταίους μήνες εμφανίζονται δημοσιεύματα και απόψεις
γύρω από το τι θα γίνει και τι νέα μέτρα θα περιλαμβάνει η ασφαλιστική
μεταρρύθμιση που, ηθελημένα ή αθέλητα, δημιουργούν σύγχυση, ενσπείρουν τον
πανικό ή την ανησυχία στην κοινή γνώμη. Κατηγορηματικά θέλω να σας διαβεβαιώσω
ότι όλα αυτά είναι υποθέσεις και εκτιμήσεις χωρίς συγκεκριμένο έρεισμα σε
προτάσεις της κυβέρνησης.

Από πλευράς μου θα ήταν ανεύθυνο να αναφερθώ σε θέματα του Ασφαλιστικού προτού
ολοκληρωθούν οι μελέτες και προτάσεις που περιμένουμε, δηλαδή γύρω στο τέλος
Ιανουαρίου. Με βάση τις διαπιστώσεις αυτές, θα διαμορφώσουμε τις προτάσεις τής
κυβέρνησης, και τότε ο καθένας θα μπορέσει να εκτιμήσει σε τι τον αφορούν και
τι επιλογές θα κάνει. Κανείς δεν θα αιφνιδιαστεί. Και, βεβαίως, αρχή μας είναι
ο κόσμος με ώριμα δικαιώματα να μην επηρεαστεί ως προς τα συνταξιοδοτικά του
δικαιώματα από την όποια νέα ρύθμιση. Το Ασφαλιστικό είναι ένα σοβαρό πρόβλημα
αλλά δεν είμαστε σε φάση έκτακτης ανάγκης.