Επαναστάτης σε όλα

Πέντε Ολυμπικά μετάλλια περασμένα στο λαιμό του. Η νίκη του Σεμπάστιαν Ροντρίγκεθ Βελόσο στους αγωνιστικούς χώρους ωχριά μπροστά στην προσπάθεια να νικήσει το παρελθόν του

Η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια στον άνθρωπο. Ακόμα πιο πολύ, όταν αυτός έχει
θέληση, πείσμα και έχει μάθει να είναι αγωνιστής. Και για τον Σεμπαστιάν
Ροντρίγκεθ Βελόσο, κάτοικο του Βίγκο της Ισπανίας, ηλικίας 43 χρόνων, η μοίρα
στάθηκε παράξενη σε βαθμό που και ο ίδιος να μην πιστεύει ακόμα πώς τα
κατάφερε…

… Να είναι ο αθλητής που έγραψε ιστορία στο παγκόσμιο στερέωμα, κατακτώντας
πέντε χρυσά μετάλλια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, για άτομα με ειδικές
ανάγκες.

Ανατρέχοντας στην ιστορία του αθλητή με την τεράστεια θέληση από τα πρώτα
βήματα της ζωής του, στάθηκε αδύνατον να προσπεράσουμε αδιάφορα το προσωπικό
του οδοιπορικό.

Η φυλακή

Γεννημένος επαναστάτης, ταγμένος στην εξτρεμιστική ομάδα Grapo (κάτι
αντίστοιχο με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες της Ιταλίας και σε πλήρη αντίθεση με τη
στρατιωτική ΕΤΑ των Βάσκων που πολεμούν για την αυτονομία τους), ο Σεμπαστιάν
­ ή, όπως τον αποκαλούν οι «σύντροφοί» του, «Τσάνο» ­ ξεκίνησε τη δράση του
που συνοδεύτηκε από τις καταδικαστικές αποφάσεις των δικαστηρίων της Ισπανίας,
το 1975, όταν πήρε μέρος στην πορεία διαμαρτυρίας προκειμένου να ματαιωθεί η
τελευταία εκτέλεση (της δικτατορίας του Φράνκο), τριών μελών της επαναστατικής
οργάνωσης Frap.

Μόλις βγήκε από τη φυλακή, όπου κρατήθηκε για τρία χρόνια, ο Βελόσο εντάχθηκε
στην ομάδα Grapo, που σημαίνει επαναστατική ένοπλη ομάδα της Πρώτης του
Οκτώβρη. Ήταν το 1984.

Το 1985, καταδικάστηκε σε 84 χρόνια φυλάκισης για «ένοπλη δράση, δολοφονικές
απόπειρες, εμπρησμούς και, γενικά, εξτρεμιστική δράση» σε πολλές πόλεις της
Ισπανίας, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του εμπόρου από την Ανδαλουσία Ραφαέλ
Παδούρα.

Για τις «πράξεις» του αυτές, ο Σεμπαστιάν Ροντρίγκεθ Βελόσο μπήκε διαδοχικά
στις φυλακές του Βίγκο, του Σοριά, της Βαλένθια και του Μοντερόσο, στο Λούγο.
Μια περιοχή στα σύνορα με την Πορτογαλία.

Η δράση του Ισπανού επαναστάτη δεν σταμάτησε εδώ. Το 1990, πήρε μέρος στην
ομαδική απεργία πείνας των φυλακισμένων μελών της Grapo, που ζητούσαν «να
μεταφερθούν όλοι μαζί οι κατάδικοι της οργάνωσης σε άλλη φυλακή». Μάλιστα,
υποστήριξε με φανατισμό το αίτημα αυτό, δίνοντας εντολή στους δικηγόρους του
να φθάσουν μέχρι το ανώτατο δικαστήριο της Ισπανίας, προκειμένου να δουν το
αίτημά τους να πραγματοποιείται.

Λόγω του ισχυρού χαρακτήρα του και της εκπληκτικής φυσικής του κατάστασης,
λέγεται ότι άντεξε σε απεργία πείνας 432 ημέρες, διατηρούμενος στη ζωή με νερό
και άλλες τροφές, που οι γιατροί και οι αρχές έδιναν μέσα από ειδικές ενέσεις
με περιεχόμενο βιταμινών.

Όπως καταμαρτυρούν φίλοι και σύντροφοί του, ο Σεμπαστιάν, παρά το γεγονός ότι
άντεξε στην απεργία πείνας, δεν μπόρεσε, από έλλειψη πρωτεϊνών, να βγει από
τις φυλακές αλώβητος. Αν και οι επίσημες εκδοχές μιλούν για αναπηρία των κάτω
άκρων, εξαιτίας αυτού του προβλήματος, οι σύντροφοί του λένε ότι «σε μία
απόπειρα να δραπετεύσει, ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε στον δρόμο με αποτέλεσμα
να μείνει ανάπηρος».

«Δεύτερη ζωή»

Καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι έμεινε για καιρό στις φυλακές, έως ότου
κέρδισε στο δικαστήριο την αποφυλάκισή του ­ αφού δεν μπορούσε να κινείται
στον χώρο χωρίς βοήθεια ­ και με βάση έναν ειδικό νόμο για τις περιπτώσεις
όπως του Βελόσο. Η ποινή φυλάκισης των 84 χρόνων δεν εκτελέστηκε, φυσικά,
ποτέ… Αλλά, από το σημείο αυτό, αρχίζει και η «δεύτερη ζωή» του Σεμπαστιάν.

Επέστρεψε στο Βίγκο στο σπίτι ενός συντρόφου του, του Χοσέ Λουίς Φερναντέζ,
που είχε μείνει κι αυτός ανάπηρος όταν οι αστυνομικοί σε μια διαδήλωση τον
χτύπησαν με σίδερο στη σπονδυλική στήλη.

Η αγάπη για τον αθλητισμό· το πάθος και η θέληση να ζήσει· οι πολλές ώρες
ακινησίας, στο αναπηρικό καροτσάκι, βρήκαν στοργή και αγκαλιά στα σπορ.

Το μπάσκετ σε καροτσάκι με ρόδες, η κολύμβηση και το βόλεϊ ήταν τα σπορ με τα
οποία ο Σεμπαστιάν Βελόσο, με τον φίλο του Χοσέ Λουίς, περνούσαν τις ώρες και
τα χρόνια τους.

Το θαύμα δεν άργησε να γίνει. Και η σκληρή προπόνηση έφερε τα αποτελέσματά
της.

Ο Σεμπαστιάν πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, για άτομα με
ειδικές ανάγκες. Κέρδισε πέντε χρυσά μετάλλια καταρρίπτοντας τέσσερα παγκόσμια
ρεκόρ. Συγκεκριμένα στα 50 μ., 100 μ., 200 μ., 4Χ50 μ. και 4Χ50 μεικτή, στην
κολύμβηση.

Ο ίδιος απέφυγε να μιλήσει για τον παρελθόν του. Όλοι όμως ξέρουν αρκετά για
τον σύντροφο και «επαναστάτη» Σεμπαστιάν Βελόσο ή «Τσάνο».

Μόλις γύρισε στην Ισπανία, έκανε δηλώσεις στην εφημερίδα της πόλης του, στο
Βίγκο, αλλά χωρίς κανένα παράδοξο μήνυμα που να συνδέεται με το παρελθόν
του… «Δεν θέλω να θυμάμαι… Πέρασα πολλά… Καλύτερα να δούμε το μέλλον…
Τη ζωή… Να μιλήσουμε για τις ομορφιές της και τις χαρές της… Τους
Ολυμπιακούς Αγώνες… Τις νίκες… Τη χαρά και τα χειροκροτήματα… Τον κόσμο
να σε αποθεώνει κι εσύ να νιώθεις ένας απ’ όλους… Ίδιος και όμοιος…».

Στην εφημερίδα «Φάρο δε Βίγκο» της ιδιαίτερης πατρίδας του, ο Σεμπαστιάν
Ροντρίγκεθ Βελόσο είπε όμως και κάτι που ξύπνησε μνήμες επαναστάτη:

«Ήθελα πολύ να πάρω μέρος και στους Αγώνες της Ατλάντας. Κόπηκα από την
επιτροπή που επέλεγε τους αθλητές για τις ΗΠΑ. Μπορεί να ήταν έτσι και
καλύτερα για μένα… Δεν πειράζει. Νίκησα στα 43 μου χρόνια. Θα επαναλάβω τους
θριάμβους μου στην Αθήνα το 2004… Δεν μπορώ να λείψω απ’ αυτούς τους
Ολυμπιακούς Αγώνες. Προετοιμάζομαι από τώρα…».

«Εκεί θέλω να δω τη σημαία μας ψηλότερα και περισσότερες φορές»…

Ο δημοσιογράφος που συνομιλούσε με τον Ολυμπιονίκη κοίταξε δίπλα τον φίλο του
Χοσέ Λουίς Φερνάντεθ που πήρε μόνος του τον λόγο: «Ο Σεμπαστιάν κέρδισε πέντε
μετάλλια. Η σημαία με το βασιλικό στέμμα υψώθηκε άλλες τόσες φορές. Ο φίλος
μου δάκρυσε σε όλες τις περιπτώσεις και σιγοτραγούδησε… Δεν ξέρω όμως αν
ανταποκρινόταν σε μία βασιλική πρόσκληση για δείπνο ή σε γεύμα…».