ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Δόξα τω Θεώ, είμαι τυφλός!»

«Δοξάζω τον Θεό που είμαι τυφλός και δεν βλέπω παλαιστινόπαιδα να
πεθαίνουν». Μεγάλη κουβέντα από ένα μεγάλο άνδρα.

Ναγκίμπ Μαχφούζ. «Αυτό που με θλίβει περισσότερο, είναι ότι η ειρηνευτική διαδικασία έχει επιστρέψει στο σημείο μηδέν»

Όταν σου μιλά ο Ναγκίμπ Μαχφούζ, γράφει η δημοσιογράφος της «Ελ Παΐς» που τον
συνάντησε και του πήρε συνέντευξη, νομίζεις πως έχεις απέναντί σου ένα μάγο ή
τον σοφό αρχηγό μιας φυλής. Ο δημοφιλέστερος συγγραφέας του αραβικού κόσμου,
που τιμήθηκε το 1988 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, έπεσε θύμα έξι χρόνια αργότερα
μιας δολοφονικής επίθεσης από την οποία δεν έχει συνέλθει ακόμη, ούτε
ψυχολογικά ούτε σωματικά. Το δεξί του χέρι έχει μείνει από τότε παράλυτο. Αλλά
συνεχίζει να γράφει. Και αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις να παραμείνει
όρθιος.

Οι συγκρούσεις των τελευταίων εβδομάδων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων
προκαλούν στον 89χρονο Αιγύπτιο συγγραφέα αφόρητο πόνο και βαθιά δυστυχία. Το
πρώτο λάθος, τονίζει, είναι η παραβίαση οποιουδήποτε μνημείου θεωρείται ιερό
από οποιαδήποτε θρησκεία. Τα ιερά στοιχεία όλων των θρησκευτικών δογμάτων
πρέπει να γίνονται σεβαστά από όλους, όποιο Θεό κι αν λατρεύουν. Η έλλειψη
σεβασμού αυτού του κανόνα αποτελεί από μόνη της μια σοβαρή παραβίαση, ένα
έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ο Αριέλ Σαρόν είναι ένοχος ενός τέτοιου
εγκλήματος. Αλλά και η χώρα του θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που
δημιουργήθηκε με πολιτισμένο τρόπο. Αντ’αυτού, αντέδρασε με τρόπο πρωτόγονο
και άγριο. «Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να επιδείξει τέτοια
συμπεριφορά. Θεωρούσα αυτόν τον λαό πολύ πολιτισμένο, ανίκανο να φερθεί τόσο
παράλογα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου, δοξάζω τον Θεό που δεν μπορώ να δω
καθαρά. Οι σκηνές που μου περιγράφουν όμως, τον μικρό Μοχάμεντ να πεθαίνει
στην αγκαλιά του πατέρα του ή Ισραηλινούς στρατιώτες να κλωτσούν με μανία στο
κεφάλι νεαρούς Παλαιστινίους, δείχνουν μια συμπεριφορά που δεν μπορεί να
χαρακτηριστεί ανθρώπινη».

Ο Μαχφούζ δεν έχει καμιά αμφιβολία ότι η πλειοψηφία των Παλαιστινίων που ζουν
στα κατεχόμενα εδάφη θα ακολουθήσουν το μοντέλο της Χεζμπολά. Θα αρχίσουν, για
παράδειγμα, να συλλαμβάνουν ομήρους ώστε να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δυνατή
απήχηση στο εσωτερικό της κοινωνίας. Η κατάσταση θα οξυνθεί ακόμη περισσότερο.
Κι εκείνοι που θα καθορίσουν το πότε θα έλθει η ειρήνη δεν είναι οι
Παλαιστίνιοι, αλλά οι Ισραηλινοί.

Και ο ισλαμικός φανατισμός, του οποίου ήταν και ο ίδιος θύμα; Δεν έχει θέση
σ’αυτή την κρίση; «Ο εξτρεμισμός δεν έχει καμιά σχέση με τη θρησκεία. Ήταν
μήπως μουσουλμάνοι οι ναζί και οι φασίστες; Ο ισλαμισμός δεν είναι μια βίαιη
θρησκεία. Αντίθετα, κηρύσσει την ανοχή μεταξύ των λαών και των θρησκειών. Και
η απόδειξη του γεγονότος αυτού βρίσκεται στην Ιστορία. Η περίοδος που οι
μουσουλμάνοι χαλίφηδες κυβερνούσαν τον αραβικό κόσμο χαρακτηρίζεται από τη
μεγαλύτερη ανοχή και την ειρηνικότερη συνύπαρξη μεταξύ των θρησκειών. Την
εποχή εκείνη, εβραίοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι ζούσαν μαζί, με ειρήνη και
ασφάλεια».