ΠΡΟΣΩΠΑ Το τέλος του εφιάλτη

Ο ιδιοφυής τζαζίστας επέστρεψε στη σκηνή έπειτα από δύο δύσκολα χρόνια· με
ένα καινούριο άλμπουμ και με την ίδια (κακή) γνώμη για τους νέους συναδέλφους
του.

Κηθ Τζάρετ. «Εξακολουθώ να ζω με τον φόβο μήπως υποτροπιάσω»

Εδώ και είκοσι χρόνια, ο Κηθ Τζάρετ ήταν ταυτόχρονα η ψυχή ενός από τα
περιφημότερα τρίο στην ιστορία της τζαζ (με τον Γκάρυ Πήκοκ στο κοντραμπάσο
και τον Τζακ ΝτηΤζονέτ στα κρουστά), περίφημος αυτοσχεδιαστής και κλασικός
πιανίστας συναυλιών. Όλα όμως σταμάτησαν ξαφνικά τον Νοέμβριο του 1996. Μια
αρρώστια για την οποία δεν είναι γνωστά πολλά πράγματα, το «σύνδρομο χρόνιας
κόπωσης», τον καθήλωσε στο κρεβάτι. Από τη μια μέρα στην άλλη, ο
υπερδραστήριος, χολερικός και τελειομανής πιανίστας εξουδετερώθηκε, «άδειασε»
από ενέργεια. Ο εφιάλτης του ήταν διπλός: είχε γίνει φυτό και επιπλέον το
ήξερε. Η αρρώστια τον παρέλυσε για δύο χρόνια και μετά, σιγά-σιγά, επανήλθε
στη ζωή και τη μουσική. Πέρυσι έδωσε μερικές συναυλίες ­ ανάμεσά τους, μία στο
Παλαί ντε Κονγκρέ του Παρισιού, η οποία ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε αυτή την
εβδομάδα σε ένα διπλό CD με τίτλο «Whisper Not», «Μην ψιθυρίζεις».

«Εξακολουθώ να ζω με τον φόβο μήπως υποτροπιάσω», λέει ο πιανίστας στο γαλλικό
«Λε Πουέν». «Αυτό που έζησα ήταν χειρότερο από εφιάλτη, αφού στον εφιάλτη
υπάρχει πάντα μια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι θα ξυπνήσεις. Στην αρχή δεν
είχα την ενέργεια ούτε για να ακούσω μουσική. Μετά, έπειτα από ένα χρόνο,
μπόρεσα να ακούσω και πάλι. Έπαιξα τις ηχογραφήσεις μου και κόντεψα να
υποτροπιάσω, κατέρρευσα. Ντρεπόμουν γι’ αυτά που άκουγα. Κατάλαβα ότι έπαιζα
υπερβολικά, ότι οι εισαγωγές μου ήταν υπερβολικά μεγάλες, ότι έπαιζα
υπερβολικά πολλές νότες, ότι ήμουν ματαιόδοξος. Τώρα το παίξιμό μου έχει
αλλάξει».

Οι κριτικοί λένε ότι η μουσική του έχει πράγματι αλλάξει στο «Whisper Not», το
οποίο περιέχει κλασικά κομμάτια «μποπ» με την υπογραφή των Μπαντ Πάουελ, Ντίζι
Γκιλέσπι, Τελόνιους Μονκ, Κλίφορντ Μπράουν. Ο δημοσιογράφος του «Λε Πουέν»
γράφει ότι, στις δύο ώρες που έμεινε με τον Τζάρετ, εκείνος κατάπιε μια
τριανταριά χάπια ενώ ένας φυσικοθεραπευτής τον ακολουθούσε παντού, έτοιμος να
επέμβει στην παραμικρή αστάθεια. Από την τραυματική αυτή εμπειρία, ο Τζάρετ
λέει πως άντλησε τα διδάγματα που έπρεπε. «Αισθάνομαι πως έγινα καλύτερος
άνθρωπος», λέει χαμογελώντας. Αρκεί όμως να αναφερθεί το θέμα των νέων
μουσικών για να επιστρέψουν οι «δαίμονες» του παρελθόντος, η αλαζονεία και η
ειρωνεία: «Ουδέποτε ακούω τους νέους μουσικούς περισσότερο από τριάντα
δευτερόλεπτα, μου αρκούν για να ακούσω ότι δεν έχουν τίποτε να πουν». Πώς
μπορεί, άραγε, να είναι κάποιος τόσο πολύ κομψός και γενναιόδωρος στην τέχνη
του και τόσο λίγο στη ζωή του; Ο δημοσιογράφος του γαλλικού περιοδικού δεν
τόλμησε να του θέσει το ερώτημα.