ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Στην Ελλάδα ζεις…

Ανατολικό Αεροδρόμιο, μεσημέρι της περασμένης Τρίτης. Έχω μόλις προσγειωθεί
στην… ελληνική πραγματικότητα. Η ηρεμία που σου δίνουν οι πολιτισμένες
κοινωνίες της Κεντρικής Ευρώπης έχει ήδη παρουσιάσει τα πρώτα ρήγματα. Έχω,
δηλαδή, υποστεί τα κατεβασμένα μούτρα του υπαλλήλου στον έλεγχο διαβατηρίων ­
που, κατά το σύνηθες, έχει απαξιώσει να απαντήσει στην καλημέρα μου ­ έχω
κάνει αυτόματα τη γνωστή και αναπόφευκτη σύγκριση του αεροδρομίου μας με
εκείνα (όλων) των άλλων ευρωπαϊκών χωρών και έχω περικυκλωθεί από τα σύννεφα
καπνού των Ελλήνων «μερακλήδων» που ανάβουν ομαδικά τσιγάρο μετά την
υποχρεωτικά ακάπνιστη πτήση.

Στέκομαι, λοιπόν, στην πιάτσα των ταξί, με τη γνωστή μελαγχολία της επιστροφής
να πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο (μετά μάλιστα τη διαπίστωση της
χαμένης βαλίτσας μου και την υποβολή της σχετικής δήλωσης) και μπαίνω στο
κίτρινο αυτοκίνητο που σταματάει μπροστά μου. Κάθομαι στο πίσω κάθισμα
(έχοντας κιόλας αντιμετωπίσει την ξινισμένη αντίδραση του οδηγού του στο
άκουσμα του προορισμού μου: «φυλακή, δικέ μου, φυλακή») και… περιμένω. Ο
ταξιτζής, με το απαραίτητο τσιγάρο να κρέμεται στο στόμα, με εγκαταλείπει
χωρίς λέξη και περιφέρεται προς άγραν και άλλων πελατών (σιγά μη μου ζητήσει
την άδεια γι’ αυτό!).

Κάποια στιγμή γυρνάει βρίζοντας δυνατά: «Άι στον διάολο! Καλά σας έκανε ο
κοντορεβυθούλης και σας έβαλε τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι! Που σηκώσατε
κεφάλι… Τι λέτε κι εσείς, μαντάμ;». Με σφιγμένα τα χείλη, απαντώ με τον
τρόπο που ­ δυστυχώς ­ μου επιβάλλει η ανατροφή μου: «Τι εννοείτε;». Και ο
πακτωλός των ασύνδετων προτάσεων συνεχίζεται: «Τον Σημίτη εννοώ! Καλά τους
κάνει. Ρώτησα έναν τύπο με κινητό πού πηγαίνει και μου είπε ότι θέλει να πάρει
μόνος του ταξί. Ας ήταν δεκαχίλιαρο το ταξί, όπως αλλού, και θα σου ‘λεγα
εγώ!».

Σκεπτόμουν εάν άξιζε να αναδυθώ από τα βάθη της κατάθλιψής μου για να του
απαντήσω όπως του αρμόζει, όταν βλέπει σε διπλανό ταξί να κάθεται ο «τύπος με
το κινητό», που «τόλμησε» να πει το αυτονόητο. Τον κοιτάζει άγρια και του
φωνάζει: «Ας σ’ έπαιρνα εγώ και θα σου ‘λεγα εγώ τι ώρα θα έφτανες στο σπίτι
σου!».

Φθάνοντας στο δικό μου σπίτι, πετάει τη μοναδική πλέον αποσκευή στο πεζοδρόμιο
και αμίλητος ξαναμπαίνει στο ταξί του, τρέχοντας προφανώς να «προϋπαντήσει» με
την ίδια ευγένεια τον επόμενο ανυποψίαστο ταξιδιώτη.

Καλώς ήρθατε στην Ελλάδα του 2000….