ΔΡΟΜΟΙ

Ένα συμβολισμό…

… αναπόφευκτο εμπεριείχε η πόλη στην οποία έκαναν φέτος το συνέδριό τους οι
χάκερ: το Λας Βέγκας, πόλη της αμαρτίας. Άλλη μια «αμαρτία» τους αποκαλύφθηκε
προχθές με την πειρατεία στη Μάικροσοφτ, την οποία ερευνά τώρα το FBI. Οι
θαμώνες του ξενοδοχείου Αλέξις Παρκ σίγουρα σκέφτηκαν πως γίνονταν μάρτυρες
μιας σατανιστικής τελετής, όταν είδαν μπροστά τους τους νέους με τα «ανήθικα
αξεσουάρ» ­ μαύρα πέτσινα παντελόνια και χτενίσματα που δεν θα μπορούσαν ποτέ
να βγουν από το θεϊκό χέρι μέσα σε μόλις έξι ημέρες Δημιουργίας ­ να συζητούν
για την ψηφιακή τεχνολογία και το Ίντερνετ με ένα μπουκάλι ουίσκι στο χέρι.

Τι είναι…

… χάκερ; Είναι το θεμελιώδες ερώτημα στο οποίο πρέπει κανείς να απαντήσει,
προτού τους χαρίσει είτε στον Θεό είτε στον Σατανά. Προφήτες του
κυβερνοκόσμου, νομάδες της «ψηφιακής ερήμου» ή «κακοποιοί» που χώνουν τη μύτη
τους σε ιδιωτικά δεδομένα και χαίρονται να προκαλούν χάος, που ξαλαφρώνουν
πιστωτικές κάρτες και «βάζουν χέρι» στα αρχεία του Πενταγώνου; Για την εξίσωση
χάκερ=κακοποιός ευθύνονται σε ένα μεγάλο βαθμό τα μέσα ενημέρωσης ­ το καλό
προκαλεί πάντα λιγότερο ενδιαφέρον από το κακό. Για την καλή εικόνα των χάκερ,
όμως, υπάρχει ένα κλασικό βιβλίο του 1984, «Χάκερ: Οι ήρωες της επανάστασης
των κομπιούτερ», στο οποίο ο Στίβεν Λιβάι εξηγεί πώς γεννήθηκαν αυτοί οι
νεαροί μέσα από τα μαστορέματα με ηλεκτρονικά κυκλώματα, παθιασμένοι με τη
στιγμή που θα μπορούσουν να φωνάξουν «Εύρηκα!». Και αναφέρει το παράδειγμα των
συστημάτων UNIX που, το 1976, όταν ήταν ακόμη «ανοιχτά» ­ σε αντίθεση με τη
Μάικροσοφτ, που «κλειδώνει» τα πάντα ­ παρότρυναν τους χρήστες να μπαίνουν
μέσα σε αυτά και να τους κάνουν βελτιώσεις. Έτσι γεννήθηκε μια μεγάλη γενιά
χάκερ.

Η «φιλοσοφία»…

… των χάκερ, έγραφαν τον περασμένο Ιούνιο οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», έχει
ένα σύστημα αξιών που μοιάζει πολύ με το μαρξιστικό ­ κάτι σαν «ψηφιακός
κομμουνισμός», όπως, ας πούμε, στην ανταλλαγή μουσικής με το πρόγραμμα ΜΡ3.
«Με τη μετατροπή της φυσικής περιουσίας σε “ηλεκτρονική περιουσία” η οποία
αναπαράγεται στο διηνεκές», έγραφε η εφημερίδα, «οι χάκερ λύνουν ουσιαστικά το
πανάρχαιο πρόβλημα του “δικό μου-δικό σου”». Κάτι σαν μαρξισμός, δηλαδή, σε
έκδοση 2.0. Πράγματι, οι χάκερ νιώθουν αποστροφή μπροστά στην τάση των
ιδιωτικών συμφερόντων να μετατρέψουν τον κυβερνοχώρο σε ένα αρχιπέλαγος
οχυρωμένων νησίδων ηλεκτρονικού εμπορίου. Ίσως επειδή πιστεύουν σε αυτό που το
περιοδικό «Εκόνομιστ» αποκάλεσε κάποτε «ιδρυτικό μύθο του Ίντερνετ»: ότι,
δηλαδή, το Διαδίκτυο δημουργήθηκε εκτός κυβερνητικών συμφερόντων και ότι η
εμπορευματοποίησή του είναι ένα παράνομο και ανήθικο καπιταλιστικό
πραξικόπημα. Όμως, όπως παρατηρεί το περιοδικό «Feed», αυτή η πίστη αφήνει
απέξω τον καθοριστικό ρόλο του Πενταγώνου στη δημιουργία του APRANET.

Ο «μαρξισμός»…

… των χάκερ πάντως δεν προβλέπει δικτατορία του προλεταριάτου. Προτιμούν να
βλέπουν τον δικτυωμένο κόσμο τους σαν μια άναρχη Εδέμ, χωρίς αυταρχικούς
καταναγκασμούς και με μπόλικο «laissez-faire». Θέλουν τα 1 και τα 0 της
ηλεκτρονικής πληροφορίας να κυκλοφορούν ελεύθερα στους σκληρούς δίσκους όλου
του κόσμου. Ο κίνδυνος για το Ίντερνετ, λένε οι χάκερ, δεν είναι από τους
νεοναζί που μπαίνουν μέσα του, αλλά από εκείνους που θέλουν να το περιφράξουν
με συρματόπλεγμα. Άλλωστε γνωρίζουν καλά ότι η ανθρωπότητα έχει βεβαρημένο
μητρώο όσον αφορά στον έλεγχο της γνώσης. Φρικιά λοιπόν ή Προμηθείς του κυβερνοχώρου;