ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ζωντανοί αλλά… νεκροί !

Έτοιμα τα έχουν τα τεφτέρια ­ όνομα, επίθετο, όνομα πατρός, προσδόκιμο ζωής,
φύρα… Αυτοί που βλέπουν τις εξελίξεις της επιστήμης μέσα από στοιχεία
(«όγκος συναλλαγών», «κέρδη» κ.λπ.). Αυτοί που, όταν θέλουν να ζωγραφίσουν
άνθρωπο, τον φτιάχνουν σε σχήμα Excel ­ ξέρετε, αυτό το σύστημα για να
φτιάχνεις πίνακες στα κομπιούτερ.

Αυτοί που, αν κάνεις το λάθος να τους ρωτήσεις για «προοπτικές», θα σου
απαντήσουν ότι περιμένουν να δουν τη μελέτη για την εξέλιξη της αγοράς την
επόμενη δεκαετία.

Όλοι αυτοί, λοιπόν, την έχουν στημένη στη γωνία, καιροφυλακτώντας τις
εξελίξεις στη γενετική. Με το που θα γεννιέται ένα ανθρωπάκι, θα κοιτάζει ο
γιατρός την αναπνοή του να βεβαιωθεί ότι ζει το μωρό και θα κοιτάζει ο
ασφαλιστής τα γενετικά στοιχεία να μετρήσει πότε θα πεθάνει… Να δει,
συμφέρει η ασφάλισή του ή όχι;

Το συζητούσαμε σαν προοπτική του μέλλοντος. Αλλά είναι εφιάλτης του παρόντος.
Κι εμείς οι πιο πονηροί, που άλλα φακελώματα ζήσαμε και άλλα φοβόμασταν. Που
τραγουδούσαμε «τα όνειρά σου μην τα λες/ γιατί μια μέρα κρύα/ μπορεί και ο
φροϋδιστές/ να ‘ρθούν στην εξουσία» και νομίζαμε ότι μόνο τα όνειρά μας
κινδυνεύουν. Εδώ τώρα απειλείται όλη η ζωή μας να σφραγιστεί από τα
γεννοφάσκια. Εδώ οι άνθρωποι θα χωριστούν σε δύο «τάξεις» ­ αυτούς που
αναμένεται να πεθάνουν νωρίς και αυτούς που αναμένεται να πεθάνουν αργότερα.
Όποιος ανήκει στην πρώτη ομάδα να περάσει δεξιά, όποιος ανήκει στη δεύτερη να
περάσει αριστερά.

Κι όσοι απλώς θέλουμε να ζήσουμε;

Έχουμε καμία θέση, κύριε πρόεδρε, ή πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξουμε δεξιά ή αριστερά;