ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το σπάσιμο

Τα σημάδια, οι ευκρινείς ακόμη και για μέτριας ευφυΐας εγκεφάλους ενδείξεις
υπήρχαν εδώ και καιρό, σωρεύονταν και η μία διέστειλε την άλλη, φωτίζοντας
εκτυφλωτικά το πραγματικό της νόημα· μονάχα εγώ δεν έβλεπα και δεν άκουγα,
προσπερνούσα σαν να αφορούσαν κάποιον άγνωστο ξένο που απλώς αόριστα κάτι
θύμιζε… Δεν θέλησα να σκεφθώ τη σημειολογία μιας απλής κίνησης, όπως η
αλλαγή του ρολογιού στον καρπό τού δεξιού χεριού ύστερα από χρόνια αρμονικής
συνύπαρξης. Δεν θέλησα να δω το βλέμμα μου στον καθρέφτη, που μέρα τη μέρα
γινόταν πιο θολό, οδεύοντας σε μια ισοπέδωση αντίστοιχη αυτών που δεν νιώθουν
και δεν κρίνουν. Δεν ανησύχησα από τις ατελείωτες ώρες ύπνου ούτε από τις
παράδοξες αϋπνίες στη μέση της νύχτας, τις παρατηρούσα σαν θεατής. Δεν πρόσεξα
πως οι λέξεις, αυτό το εργαλείο ζωής, με εγκατέλειπαν, βυθίζοντάς με όλο και
περισσότερο στη σιωπή, όχι την επιδιωκτέα και λυτρωτική αλλά εκείνη, την άλλη,
την απειλητική και θανατερή, στο τέλος οι λέξεις αδυνατούσαν και να
σχηματιστούν στον εγκέφαλό μου, αδυνατούσα ακόμη και να ακούσω τις λέξεις των
άλλων.

Ο ωκεανός, η βροχή και ο αέρας της ατλαντικής ακτής δεν κατάφεραν να ξυπνήσουν
τη χαμένη γυναίκα του Μάγου, συνέχισα να περπατώ και να ελπίζω ότι η αρμύρα
και το κρύο θα τα διορθώσουν όλα, θα τα κάνουν όπως πριν. Επί ματαίω, η
φαντασία με εγκατέλειψε την κρίσιμη στιγμή, πήγε να βρει τις λέξεις και το
χαμόγελό μου που ‘χαν αναχωρήσει νωρίτερα, αφήνοντας πίσω τους έναν θαμπό
άνθρωπο, χωρίς περίγραμμα, χωρίς προοπτική.

Και έπειτα ήρθε η ετυμηγορία, από τον αντικειμενικό τρίτο που επαγγέλλεται την
υποκατάσταση της ευφυΐας των νάρκισσων της σκέψης, ευγενική και κατηγορηματική
και ίσως έτοιμη από καιρό, χωρίς λόγια παρηγοριάς, γιατί απλούστατα δεν
ανευρίσκονται ούτε σε τούτον τον ξένο ούτε στους άλλους, τους αιώνια
αγαπημένους, λες ­ και δεν αμφισβητείς ­ είναι από έρωτα ή από αδιαφορία, δεν
ξέρω και η γνώση ακόμη ψευδής είναι πια ή ελλείπει παντελώς. Το μόνο που μένει
ορατό είναι αυτή η έρημη και άχαρη ανηφόρα…