Πωλήσεις βρεφών από 50.000 δρχ. έως 20 εκατομμύρια!

Η συνταγή είναι παλιά, δοκιμασμένη και… επικίνδυνη. Υπάρχει πάντα τρόπος
να αποκτήσει κανείς ένα υγιέστατο μωρό, παρακάμπτοντας τις λίστες αναμονής και
τις χρονοβόρες διαδικασίες των εξουσιοδοτημένων κρατικών φορέων. Αρκεί να
πληρώσει…

Πίσω του υπάρχει μια πικρή ιστορία. Το «σήμερα» αντιστοιχεί στην προστασία του ΠΙΚΠΑ. Το «αύριο» είναι άγνωστο ακόμη

Το τίμημα κάποιες φορές φθάνει στα ύψη, άλλες είναι αξιοθρήνητο και κάθε φορά
έχει να κάνει με τον «επαγγελματισμό» ή τις ανάγκες της φυσικής μητέρας που
δίνει το παιδί της για υιοθεσία έναντι χρηματικού ανταλλάγματος. Μια γυναίκα
από την Αλβανία, μάνα εφτά παιδιών, γέννησε το τελευταίο της μωρό στην Πάτρα
και συναίνεσε να πάρει το παιδί της ένα συγκεκριμένο ζευγάρι. Ζήτησε να της
πληρώσουν οι υποψήφιοι θετοί γονείς μόνο 50.000 δραχμές ­ τα μεροκάματα που
έχασε τις μέρες του τοκετού! Μια άλλη νεαρή κοπέλα από την Πολωνία, χορεύτρια
σε καμπαρέ, έδωσε το μωρό της που δεν μπορούσε να αναθρέψει σ’ ένα άτεκνο
ζευγάρι και αυτό που ζήτησε ήταν ή μια άδεια παραμονής ή 300.000 δραχμές, όση
ήταν η ταρίφα για να την βγάλει. Εισέπραξε τα 300 χιλιάρικα. Και μια τρίτη
γυναίκα, Ελληνίδα αυτή τη φορά και… επαγγελματίας, απαίτησε 4.000.000
δραχμές, εισέπραξε το ποσό, το μωρό πήγε στο σπίτι των θετών γονιών του αλλά
ύστερα από ένα μήνα το… ζήτησε πίσω, ισχυριζόμενη ότι μετάνιωσε. Στάζοντας
φαρμάκι οι θετοί γονείς αναγκάστηκαν να επιστρέψουν το παιδί και στο ραντεβού
που κλείστηκε η γυναίκα συνοδευόταν από ένα άλλο ζευγάρι. Που προφανώς είχε
πληρώσει περισσότερα…

Το πόσο συχνό είναι το φαινόμενο της αγοραπωλησίας βρεφών, κανείς δεν
γνωρίζει. Ελάχιστες τέτοιες υποθέσεις αποκαλύπτονται και στην πλειονότητά τους
οι καταγγελίες παραμένουν ανεπιβεβαίωτες αφού συνήθως καμία από τις
ενδιαφερόμενες πλευρές δεν αποδέχεται τον χρηματισμό. «Μια ιδιωτική υιοθεσία
στηρίζεται στην ιδιωτική συμφωνία, ανάμεσα στους ίδιους τους φυσικούς με τους
υποψήφιους θετούς γονείς ή μέσω κάποιου που μεσολαβεί», λέει η κοινωνική
λειτουργός του ΠΙΚΠΑ κ. Αντωνία Φραντζή. «Αυτό που μπορώ σίγουρα να πω είναι
ότι μέχρι πρόσφατα που εργαζόμουν ως κοινωνική λειτουργός στο υπουργείο Υγείας
και Πρόνοιας έτυχε να φτάσουν πολλές φορές στο γραφείο μου καταγγελίες για
χρηματισμό, από τις κοινωνικές υπηρεσίες των κατά τόπους νομαρχιών ­ κυρίως
από τη Θεσσαλονίκη ­ και υπάρχει συγκεκριμένη αλληλογραφία. Στο τέλος όμως
κατέληγαν οι ίδιοι οι κοινωνικοί λειτουργοί “απειλούμενοι” ή…
κατηγορούμενοι. Έτσι ως Σύλλογος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας έχουμε ταχθεί
υπέρ της κατάργησης των ιδιωτικών υιοθεσιών…».

Δεν θέλαμε να πληρώσουμε για να μην αναγκαστούμε να γίνουμε κάποτε ψεύτες

Όσο τρυφερή και αν είναι η αγκαλιά της βρεφοκόμου του ΠΙΚΠΑ, δεν είναι η σταθερή αγκαλιά μιας μάνας…

Δεν πέρασε από τη γνωστή διαδικασία ­ να την πιάσουν οι πόνοι, να ειδοποιηθεί
ο μαιευτήρας, να μετρά τα πεντάλεπτα κι ύστερα τα τρίλεπτα και τα δίλεπτα της
μεγάλης αναμονής. Δεν αγκάλιασε τα μωρά της ­ τα διδυμάκια της ­ ευθύς μετά τη
γέννησή τους, ούτε έκλαψε με δάκρια χαράς για το πρώτο δικό τους κλάμα. Είναι
άλλη, άγνωστή της, η φυσική μητέρα της Μυρτώς και του Αλέξανδρου. Τα έφερε
στον κόσμο 19 μήνες πριν, αλλά αδυνατούσε να αναλάβει την ευθύνη τους ­ μια
αδυναμία που από την πρώτη στιγμή γνωστοποίησε. Έφυγε ένα πρωινό από το
μαιευτήριο η νεαρή φτωχή και άγαμη γυναίκα, κλείνοντας ηχηρά πίσω της την
πόρτα της μητρότητας. Έτσι, αντί αυτής, ανέλαβε τα νεογέννητα το ΠΙΚΠΑ…

Είχε προηγηθεί της γέννησης των παιδιών η αίτηση της Χριστίνας και του
Δημήτρη, του συντρόφου της, στην κοινωνική υπηρεσία του ΠΙΚΠΑ. Είχαν προηγηθεί
και τόσα άλλα. Οκτώ χρόνια προσπαθειών για τεκνοποίηση και 12 συνολικά
αποτυχημένες απόπειρες εξωσωματικής γονιμοποίησης. Για έναν περίεργο λόγο,
ούτε μια απόπειρα δεν απέδωσε ­ για έναν έστω ή δύο μήνες ­ καρπούς. Κάθε φορά
η Χριστίνα βίωνε όλη εκείνη την γκάμα των συναισθημάτων που ξεκινούν από την
ελπίδα και καταλήγουν στην απογοήτευση: «Δεν είναι εύκολο να προσδιορίσεις ή
να αποδώσεις τα συναισθήματά σου. Κάθε φορά υπήρχε η προσδοκία, η αναμονή, και
ύστερα η διάψευση. Με ρωτούν πώς άντεξα τόσες απόπειρες… Άντεξα γιατί…
πείσμωνα. Προχωρούσα παρακάτω με την ελπίδα ότι την επόμενη φορά θα είχαμε
αυτό που ευχόμασταν. Αλλά γνωρίζαμε και πάλι τη διάψευση…».

Όλη αυτή η υπερπροσπάθεια πήρε «πολύ χρόνο και χώρο από τη ζωή μας. Αλλά η
επίπτωση ήταν και θετική. Θα έλεγα ότι δοκιμάστηκε η σχέση μας και κάθε φορά
δυνάμωνε. Κάποια στιγμή, όταν άρχισαν τα όρια να στενεύουν, ο Δημήτρης πήρε
την πρωτοβουλία να κουβεντιάσουμε το θέμα της υιοθεσίας ­ μια συζήτηση που
έμοιαζε απαγορευτική τον καιρό των προσπαθειών μας να αποκτήσουμε παιδί…».

Υπέβαλαν την αίτηση πριν από τρία περίπου χρόνια. Στην αρχή υπήρξε ένα
διάστημα σιωπής και εκείνη την περίοδο «κάναμε τις δυο τελευταίες αποτυχημένες
απόπειρες εξωσωματικής. Είχαμε αποφασίσει ότι αν προεγκρινόταν η αίτησή μας,
θα σταματούσαμε κάθε προσπάθεια για δικό μας παιδί. Δεν θέλαμε να εξαντλήσουμε
τις αντοχές μας, η ζωή ήταν μπροστά μας…».

Στον χρόνο πάνω, τους ειδοποίησαν από την κοινωνική υπηρεσία του ΠΙΚΠΑ ότι
συγκέντρωναν όλες τις απαιτούμενες προϋποθέσεις και η αίτησή τους
προεγκρίθηκε: «Ήταν μια γλυκιά περίοδος, κάναμε σχέδια και κουβεντιάζαμε,
προσπαθούσαμε να φανταστούμε το μωρό που θα ερχόταν στη ζωή μας, αλλά δεν
αφήναμε να μας παρασύρει και το συναίσθημα ­ να ελπίζουμε δηλαδή τόσο ώστε να
δεχθούμε άλλη μια απογοήτευση. Κυκλοφορούσαν και διάφορα, ότι χρειάζονται
πολλά χρόνια και “μέσον” για να υιοθετήσεις παιδί και κρατούσαμε μια πισινή…
Αλλά στην πορεία τα πράγματα αποδείχθηκαν ξεκάθαρα και αυτό που μπορώ να πω,
μέσα από τη δική μας περίπτωση, είναι ότι οι άνθρωποι που προστατεύουν
εγκαταλειμμένα παιδιά, δεν αφήνουν πια τις υποθέσεις να λιμνάζουν και τα
παιδιά να καταλήγουν στα ιδρύματα…».

Το ξέρουν και οι δύο ότι θα μπορούσαν, πολύ πιο εύκολα, να υιοθετήσουν ένα
παιδί που θα μεγάλωνε από τις πρώτες μέρες της γέννησής του στο δικό τους
σπίτι, αλλά δεν άφησαν ποτέ περιθώριο να τους πλησιάσει κάποιος που θα
«διευκόλυνε» την κατάσταση: «Να πληρώσεις για να αποκτήσεις παιδί δεν είναι
μόνο για σένα παρακινδυνευμένο, είναι περισσότερο για το ίδιο το παιδί!
Φανταστείτε την ημέρα που θα θελήσει να αναζητήσει τις ρίζες του. Δεν θα
υπάρχει τίποτα πίσω του, ούτε αρχεία, ούτε στοιχεία, μονάχα σκοτάδι και
συγκάλυψη. Μέσα από την ιδιωτική υιοθεσία ­ με όποιο τρόπο κι αν γίνει αυτή ­
δεν διασφαλίζεται το δικαίωμα του παιδιού να μάθει την αλήθεια και να
αναζητήσει τους γεννήτορές του.

Ένα δικαίωμα που εσύ πρέπει να του διασφαλίσεις! Δεν σκεφθήκαμε λοιπόν αυτή
την εκδοχή, όχι γιατί δεν είχαμε να πληρώσουμε, αλλά γιατί δεν μπορούσαμε να
φανταστούμε τους εαυτούς μας να ψεύδονται! Προτιμήσαμε να κάνουμε μια αίτηση
και να περιμένουμε…».

Η προέγκριση της αρχικής αίτησης είναι και το 50% της υιοθεσίας για τη
Χριστίνα. Δεν είχαν άλλωστε ζητήσει συγκεκριμένο φύλο παιδιού, ούτε παιδί με
συγκεκριμένα χρώματα και χαρακτηριστικά. Το μόνο που ζήτησαν ήταν «να είναι
έως τριών χρόνων για να ζήσουμε τις χαρές του μεγαλώματος».

Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι είχαν σημειώσει στην αίτησή τους πως αν υπήρχε
φυσικό αδερφάκι ή αδελφάκια, θα ήθελαν να υιοθετήσουν και εκείνα!

Ήταν μια αίτηση που δεν μπορούσε να παραβλέψει ή να βάλει στην άκρη η
κοινωνική υπηρεσία του ΠΙΚΠΑ. Την υπόθεση του ζευγαριού ανέλαβε η κοινωνική
λειτουργός κ. Αντωνία Φραντζή, που έκανε και την κοινωνική έρευνα. Ύστερα από
πολύμηνη έρευνα και πολλές συζητήσεις με τους υποψήφιους θετούς γονείς, τους
ενημέρωσε ένα πρωί ότι «υπήρχαν δύο μωρά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι,
διδυμάκια, που τα είχε εγκαταλείψει η μητέρα που τα γέννησε.

Μέσα στους 12 μήνες της ύπαρξής τους δεν έδωσε ποτέ σημεία ζωής, δεν
ενδιαφέρθηκε για τα μωρά της και φυσικά δεν έδωσε ποτέ συναίνεση για την
υιοθεσία τους. Το ΠΙΚΠΑ ματαίως την αναζήτησε και η συναίνεσή της αναπληρώθηκε
από το δικαστήριο…».

«Έχω την εντύπωση ότι εγώ έχω γεννήσει αυτά τα υπέροχα διδυμάκια»

Στην αρχή είδαν τις φωτογραφίες των μωρών στο γραφείο της κ. Φραντζή: «Αυτό
που είδαμε ήταν δύο πανέμορφα, πανέξυπνα και φοβερά παιδάκια. Δύο γλυκύτατα
πλάσματα που θα θέλαμε να γίνουν παιδιά μας. Δεν υπήρξε καμία “χημεία”, να
γίνει δηλαδή κάποια τέτοια αντίδραση που να πούμε ή αυτά ή τίποτα. Νιώσαμε
όμως ότι μπορούμε να τα αγαπήσουμε, ότι θέλαμε να γίνουν τα παιδιά μας και
ευχηθήκαμε να μας αγαπήσουν και εκείνα…».

Η αγάπη κτίζεται σιγά – σιγά. Άρχισαν οι επισκέψεις στο ΠΙΚΠΑ Πεντέλης όπου
μεγάλωναν τα μωρά. Εκείνα άρχισαν να τους αναγνωρίζουν και να τους περιμένουν.
Εκείνοι άρχισαν να αδημονούν για κάθε νέα επίσκεψη. Και μια μέρα, πριν από
επτά μήνες, τα μωρά πήγαν επιτέλους στο σπίτι τους! Απέκτησαν γονείς. Και η
Χριστίνα με τον Δημήτρη απέκτησαν τα παιδιά τους…

Η Χριστίνα δεν είναι άνθρωπος που χρησιμοποιεί μεγάλες λέξεις για να
περιγράψει σπουδαίες καταστάσεις. Τα συναισθήματα που βιώνει εδώ και επτά
μήνες δεν περιγράφονται: «Όσο κι αν προσπαθήσω, θα τα μικρύνω, θα τα
εκμηδενίσω. Είναι μια ιερή, μια ευλογημένη στιγμή κάθε φορά που ο γιος ή η
κορούλα μας εκφράζουν συναισθήματα αγάπης για μένα ή τον Δημήτρη. Αυτοί οι
επτά μήνες είναι μια συγκλονιστική περίοδος ζωής. Η συμβίωση με παιδιά είναι
εκπληκτική από μόνη της. Υπάρχουν στιγμές που έχω την εντύπωση ότι εγώ έχω
γεννήσει αυτά τα μωρά και δεν πιστεύω ότι θα είχα διαφορετικά συναισθήματα αν
πράγματι τα είχα γεννήσει…».

Αν υπάρχει μια λέξη που μπορεί κάτι να αποδώσει, είναι η λέξη ευγνωμοσύνη.
Νιώθει ευγνωμοσύνη η Χριστίνα για πολλά, αλλά κυρίως για την κοπέλα που
γέννησε τα παιδιά της. Μια μάνα άφησε δύο παιδιά, η Χριστίνα και ο Δημήτρης
κέρδισαν δύο παιδιά. Δεν θέλει να κρίνει αυτό που η φυσική μητέρα έκανε, δεν
μπαίνει στον πειρασμό να αναρωτηθεί το πώς και το γιατί ­ σίγουρα λέει, θα
είχε κάποιο λόγο ισχυρότερο κι από την ύπαρξη των παιδιών για να τα
εγκαταλείψει ­ και μέσα της έχει μόνο θετικές σκέψεις για εκείνη… Η ίδια
βιώνει τόσο μεγάλη ευτυχία που «δεν τολμώ να την ομολογήσω. Τα μωρά είπαν
πρώτα μπαμπά και ύστερα μαμά. Ο Δημήτρης είναι ξετρελαμένος, είμαστε πια
τέσσερις, πάμε… “πακέτο” και μοιάζει λιγάκι απίστευτο αλλά να, υπάρχει μια
μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στον γιο μας και τον μπαμπά του και μια πολύ
μικρότερη ανάμεσα σε μένα και την κορούλα μας…».

Δεν τα γέννησε, μα είναι τόσο φυσικό για εκείνη να τα μεγαλώνει ταυτόχρονα.
Δύο μωρά που θέλουν την ίδια ακριβώς στιγμή να φάνε ή να κοιμηθούν στην
αγκαλιά της. Ακούγεται, λέει, δύσκολο, μα «εκπαιδεύεσαι να αγκαλιάζεις, να
ταΐζεις και να κοιμίζεις δύο μωρά μαζί! Δεν ξέρω πώς θα ήταν με το ένα, αλλά
είναι πολύ καλά και με τα δύο, άλλωστε έχεις το πλεονέκτημα ότι κάποιες
στιγμές το ένα μωρό απασχολεί το… άλλο ­ εκτός από εκείνες που μας
διεκδικούν και τα δύο και φυσικά τσακώνονται»!

Ταλαιπωρήθηκε οκτώ χρόνια. Περίμενε άλλα δυόμισι ­ από την αίτησή της ­ να
γίνει μητέρα. Και αυτό που έχει να πει στα ζευγάρια που σκέπτονται την
υιοθεσία, είναι να πάψουν να σκέφτονται και «να το τολμήσουν! Εμείς τολμήσαμε
και κερδίσαμε. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που φοβούνται να εκτεθούν, φοβούνται
τη διάψευση, φοβούνται τους τριγμούς από τον κοινωνικό περίγυρο κι όλο το
αναβάλλουν. Κι όταν κάποια στιγμή φθάσουν στο κατώφλι της υιοθεσίας, είναι
τόσο εξαντλημένοι, που δεν επιλέγονται…».

Έχουν σκοπό να αρχίσουν την ενημέρωση των παιδιών τους από τα τρία τους
χρόνια. Σιγά – σιγά η αλήθεια θα γίνει κτήμα τους, αλλά με «δόσεις».

Κι όταν πια φτάσουν σε ηλικία να πάρουν αποφάσεις και θελήσουν να αναζητήσουν
τη φυσική τους μητέρα, «εμείς είμαστε εκείνοι που θα βοηθήσουμε και θα τα
στηρίξουμε. Η δική μας προσπάθεια, όλα αυτά τα χρόνια, δεν θα είναι να τους
αποδείξουμε ότι είμαστε φυσικοί γονείς, αλλά καλοί γονείς…».

Θύματα μόνιμου εκβιασμού για μεγαλύτερα ποσά γίνονται συχνά οι θετοί γονείς

Η πληρωμή για την απόκτηση μωρού «είναι μια προσφιλέστατη μέθοδος»,
παραδέχεται και ο δικηγόρος κ. Κώστας Μπεσίρης που μεγάλο τμήμα της δουλειάς
του αποτελούν οι ιδιωτικές υιοθεσίες. «Ακούγονται πολλά κι υπάρχει μεγάλη δόση
αλήθειας στα περισσότερα. Συμβαίνει να χτυπούν την πόρτα ενός δικηγόρου
ζευγάρια, διατεθειμένα να δώσουν χρήματα για να υιοθετήσουν ένα παιδί. Αλλά
αγνοούν τις περισσότερες φορές ότι μετατρέπονται σε μόνιμα θύματα εκβιασμού
για όλο και μεγαλύτερα ποσά από τη φυσική οικογένεια. Η συχνότερη διαδικασία
είναι η πληρωμή κάποιου ποσού στη φυσική μητέρα και η κανονική υιοθεσία του
μωρού.

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις όπου υποψήφιοι θετοί γονείς πληρώνουν ένα πολύ
μεγαλύτερο ποσό για να δηλωθεί το μωρό που θα γεννηθεί απ’ ευθείας στο δικό
τους όνομα…». Στην τελευταία περίπτωση μεσολαβούν και γιατροί και μαίες, ο
καθένας με το δικό του χρηματικό αντάλλαγμα και τα ποσά που ακούγονται
ξεκινούν από 10.000.000 και φθάνουν έως και τα 20.000.000 δραχμές.

Έπειτα από μια τέτοια συναλλαγή, οι θετοί γονείς αλλάζουν σπίτι και γειτονιά,
πολλές φορές και συνήθειες, προκειμένου να εμφανίσουν κάποια στιγμή το παιδί
ως δικό τους. Και φυσικά δεν προτίθενται να του πουν ποτέ την αλήθεια… Το
πώς θα το κοιτάζουν στα μάτια, είναι μια άλλη ιστορία. Ο φόβος για τον
κοινωνικό στιγματισμό είναι μεγαλύτερος από τις ενοχές που διά βίου μπορεί να
νιώθουν. Ανάμεσα σ’ αυτούς που επιλέγουν να δηλωθούν ως φυσικοί γεννήτορες
ενός μωρού είναι και αρκετά ζευγάρια που αγωνίζονται χρόνια να αποκτήσουν
παιδί, δεν το καταφέρνουν και κάποια στιγμή, όταν φθάνουν στο κρίσιμο
σκαλοπάτι της υιοθεσίας διαπιστώνουν ότι δεν έχουν ορισμένα από τα προσόντα
που απαιτεί ο νόμος, όπως αυτό της ηλικίας.

Ο χρόνος έχει παρέλθει γι’ αυτούς ανεπιστρεπτί… Ίσως τελικά το εμπόριο
βρεφών να ανθεί τόσο που να είναι και αυτή μια εξήγηση για τη φθίνουσα πορεία
των καταγεγραμμένων υιοθεσιών στην Ελλάδα. Που μέσα στην τελευταία τετραετία
γνωρίζουν μια σημαντική μείωση ­ από 829 υιοθεσίες του 1995 φθάσαμε στις 525
υιοθεσίες το 1999.

Πέρα από τα όποια (ισχνά) προγράμματα στήριξης των άγαμων μητέρων, είναι πια
πολύ δύσκολο να βρεθεί παιδί μέσα από νόμιμες διαδικασίες και πολύ ευκολότερο
μέσα από μη νόμιμες…