Ψάχνουν για… όρια

Οι Αμερικάνοι πανηγυρίζουν δικαιολογημένα για το χρυσό μετάλλιο στο μπέιζμπολ, ένα άθλημα που ουσιαστικά… επέβαλλαν στο Ολυμπιακό πρόγραμμα

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Σίδνεϊ ήταν οι καλύτεροι όλων των εποχών, αλλά αυτό
δεν σημαίνει πως στις τάξεις της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής δεν υπάρχει
ανησυχία αναφορικά με το μέλλον των Αγώνων σε βασικά θέματα. Στην Αθήνα, το
2004 πρόεδρος της ΔΟΕ θα είναι ο αντικαταστάτης του Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ,
αλλά μαζί με την τεράστια απήχηση και προβολή που έχουν οι Αγώνες θα
«κληρονομήσει» και τα προβλήματα που δημιουργούνται.

Ίσως, το βασικότερο αυτή τη στιγμή (το οποίο όμως μπορεί να φανεί τα επόμενα
χρόνια σε πιο έντονη βάση) είναι αυτό που λέμε «ο γιγαντισμός των Αγώνων».

Οι συμμετοχές αυξάνονται από Ολυμπιάδα σε Ολυμπιάδα με μαθηματική ακρίβεια και
στο Σίδνεϊ οι αθλητές ξεπέρασαν τους 11.000 (11.084 για την ακρίβεια), αριθμός
τεράστιος που δημιούργησε μεγάλο πονοκέφαλο στους διοργανωτές, τόσο με το
Ολυμπιακό Χωριό (η έκταση του οποίου από Ολυμπιακούς σε Ολυμπιακούς όλο και
αυξάνεται) όσο και με το φαγητό, αφού παρατηρήθηκε το φαινόμενο οι μερίδες
πολλές φορές να μη φθάνουν για όλους εάν ένας αθλητής τολμούσε να πάρει ένα
δεύτερο φρούτο!

Στην Αθήνα το 2004 αναμένεται να συμμετάσχουν πάνω από 200 χώρες με ένα σύνολο
12.000 (ή και παραπάνω) αθλητών όταν, για παράδειγμα, και πάλι στην Αθήνα το
1896 είχαμε μόλις 245 αθλητές από 14 χώρες.

Και αν η πρώτη Ολυμπιάδα (λόγω τόσων χρόνων) δεν αποτελεί συγκριτικό
παράδειγμα, αξίζει να δει κανείς τα μεγέθη που έχουν σημειωθεί στις τελευταίες
Ολυμπιάδες.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αθλητές που ελάμβαναν μέρος στους Αγώνες
διέφεραν από Ολυμπιάδα σε Ολυμπιάδα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αυξάνονταν.
Πολλές φορές ο αριθμός μειωνόταν όταν ο αντίστοιχος αριθμός των χωρών
αυξανόταν. Για παράδειγμα, στη Ρώμη το 1960 έλαβαν μέρος 83 χώρες και 5.313
αθλητές, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα στο Τόκιο οι χώρες είχαν γίνει 93, αλλά
οι αθλητές ήταν κατά τι λιγότεροι (5.133).

Το ρεκόρ συμμετοχών σημειώθηκε στο Μόναχο το 1972 (7.121 αθλητές από121 χώρες)
και δεν μπόρεσαν να το ξεπεράσουν ούτε το Μόντρεαλ το 1976 (6.043 αθλητές από
92 χώρες) ούτε η Μόσχα το 1980 (5.283 αθλητές από 80 χώρες) αλλά ούτε και το
Λος Άντζελες το 1984 (6.802 από 140 χώρες) με τις δύο τελευταίες πόλεις να
έχουν βέβαια και απώλειες από το γνωστό μποϊκοτάζ. Από το 1988 στη Σεούλ όμως
και μέχρι σήμερα, άρχισε η γεωμετρική πρόοδος που τείνει να γίνει πονοκέφαλος
για τους διοργανωτές. Από τους 8.473 αθλητές (από 159 χώρες) της Σεούλ φθάσαμε
στους 9.368 (από 169 χώρες) στη Βαρκελώνη το 1992, για να ξεπεράσουν το
πενταψήφιο νούμερο στην Ατλάντα το 1996 (10.332 από 197 χώρες) και να φθάσουν
στο εκπληκτικό 11.084 (από 199 χώρες) στο Σίδνεϊ.

Πλέον οι αθλητές δεν μειώνονται αλλά αυξάνονται, όπως και οι χώρες που
συμμετέχουν. Η ΔΟΕ αναγκάζεται να προσθέτει κατά καιρούς αγωνίσματα (στην
Αυστραλία είχαμε για πρώτη φορά το τάε κβον ντο σε άνδρες και γυναίκες, το
πόλο γυναικών, την άρση βαρών γυναικών και το τραμπολίνο). Στην Αθήνα
συζητούσαν παλαιότερα να μπει ως αγώνισμα επίδειξης και το μπιλιάρδο, και πάει
λέγοντας.

Τα νέα αθλήματα που μπαίνουν, φέρνουν νέους αθλητές, ενώ οι στατιστικές λένε
πως δύσκολα μία χώρα μπορεί να αντέξει πλέον πάνω από 15.000 αθλητές, αριθμός
που αναμένεται να καλυφθεί σε δύο Ολυμπιάδες με τον γιγαντισμό που υπάρχει.

Η ΔΟΕ προβληματίζεται συνεχώς για το γεγονός, αλλά αυτή τη στιγμή μόνο δύο
λύσεις φαίνονται ικανές στον ορίζοντα. Η πρώτη είναι να μπουν ακόμα πιο
αυστηρά όρια πρόκρισης στα διάφορα αγωνίσματα και παράλληλα να περιορίζεται η
συμμετοχή αθλητών από κάθε χώρα.

Η δεύτερη λύση είναι να καταργηθούν κάποια αγωνίσματα που αποδεδειγμένα δεν
έχουν απήχηση παγκοσμίως και ενδιαφέρουν συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων. Όπως
για παράδειγμα το μπέιζμπολ, το σοφτ μπολ, το μπιτς βόλεϊ κ.α. Είναι αθλήματα
που σχεδόν δεν καλλιεργούνται σε ολόκληρες ηπείρους και έχουν μπει στο
Ολυμπιακό πρόγραμμα ύστερα από απαίτηση κάποιας συγκεκριμένης ομοσπονδίας, στη
χώρα της οποίας είναι ιδιαίτερα δημοφιλή αυτά τα σπορ.

Μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, την Πελότα στη Βαρκελώνη το 1992 (ένα σπορ το
οποίο λατρεύουν οι Ισπανοί) που φυσικά δεν ήταν δυνατόν να παραμείνει, διότι
δεν είχε απήχηση πουθενά έξω από την Ισπανία, για να μην πούμε έξω από την
Καταλωνία.

Παρά τον προβληματισμό, η ΔΟΕ αναγκάζεται κάθε τόσο να προσθέτει στο πρόγραμμα
νέα αγωνίσματα έστω υπό δοκιμήν και κάποια από αυτά να τα καθιερώνει, αλλά με
αυτόν τον ρυθμό κάποια στιγμή θα πρέπει είτε να μεγαλώσει τη χρονική διάρκεια
των Ολυμπιακών Αγώνων είτε να τους αναθέτει σε δύο πόλεις. Ποιος ξέρει, ίσως
στο μέλλον να δούμε και στις Ολυμπιάδες συνδιοργάνωση όπως είδαμε στο
ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο (Ολλανδία και Βέλγιο διοργάνωσαν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα
του 2000) και θα δούμε σε δύο χρόνια και στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. (Η Ιαπωνία
και η Κορέα έχουν αναλάβει τη συνδιοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2002).