[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Έχουν περάσει περίπου τρία χρόνια από την ημέρα που η ΔΟΕ μας ανέθεσε τη
διοργάνωση της Ολυμπιάδας του 2004, και θα ορκιζόταν κανείς ότι όχι τρία
χρόνια έχουν περάσει, αλλά… εκατόν τρία! Κουραστήκαμε! Αφόρητα. Θυμάστε, τι
πανηγύρια είχαμε κάνει όταν ο δον Αντόνιο Σάμαρανκ ανήγγειλε ότι οι Ολυμπιακοί
Αγώνες επιστρέφουν στην πατρίδα τους;

Χα. Ποια πατρίδα μπορεί να έχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Έχει πατρίδα το
πολυεθνικό κεφάλαιο; Έχει πατρίδα το ντόπινγκ, αυτό που κάνει τους αθλητές
κινούμενα φαρμακεία; Έχει πατρίδα το λάδωμα αθανάτων και θνητών; Ασφαλώς όχι.
Ο ορισμός της παγκοσμιοποίησης είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, και δεν είναι του
παρόντος να αναλυθεί αν αυτό είναι καλό ή κακό.

Εκείνο όμως που έχει καθήκον να επισημάνει κανείς, είναι ότι έτσι όπως έχουν
εξελιχθεί τα πράγματα με την Ολυμπιάδα της Αθήνας, θα πρέπει να μας
απασχολήσει σοβαρά η σκοπιμότητα της πραγματοποίησής της. Μέσα από ένα δημόσιο
διάλογο, κυβέρνηση, κόμματα, φορείς, η κοινωνία η ίδια, να αποφασίσουν αν
θέλουν πια τους Αγώνες.

Διότι είναι μάλλον αδύνατον να στεκόμαστε απαθείς μπροστά στο θέαμα μιας
κυρίας, η οποία ταυτίζει τη διοργάνωση των Αγώνων με τη δική της παρουσία ως
επικεφαλής της προσπάθειας. Η εξίσωση Αγώνες ίσον Γιάννα, όπως τέθηκε στην
τηλεοπτική της συνέντευξη στο Mega, δεν μπορεί να έχει άλλη απάντηση από το
«όχι Αγώνες». Θα ζήσουμε και χωρίς Ολυμπιάδα. Όπως ζήσαμε κι όταν χάσαμε την
Ολυμπιάδα του ’96, γιατί οι αθάνατοι ήξεραν από «καλό λάδι» και την έδωσαν
στην Ατλάντα.

Δεν μπορεί να εκβιάζεται ολόκληρη η χώρα απο τη ΔΟΕ και να κρέμεται από τα
χείλη της κυρίας Αγγελοπούλου για το αν κινδυνεύουν οι Αγώνες, τι χρώμα έχει
τώρα η κάρτα που κρατάει ο πονηρός Ισπανός, τι είπε ο άλλος καλός κύριος από
το Βέλγιο και αν ο Καναδός ανταγωνιστής του, για την προεδρία της ΔΟΕ, μας
μισεί. Φτάνει πια. Δεν θα διαλυθούμε ως χώρα και δεν θα αποσαθρωθούμε ως
κοινωνία για ένα διεθνές παζάρι που το έχουν ονομάσει Ολυμπιάδα. Να την πάρουν
και να την δώσουν όπου τους αρέσει. Τώρα. Και να μας αφήσουν στην ησυχία μας.