ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τυχαία ζούμε

Έχει οργώσει τα πέλαγα και ποτέ δεν φοβήθηκε. Η φίλη μου η Αναστασία είναι σαν
ταξιδιάρικο πουλί. Αν δεν είναι πάνω σε καράβι ή αν δεν βλέπει θάλασσα μοιάζει
σαν φυλακισμένη σε κλουβί. Εκεί είναι ο φυσικός της χώρος.

Τώρα, για πρώτη φορά την είδα σκεπτική. Αυτές τις ημέρες παρακολούθησε με
θλίψη και αγωνία όσα φοβερά αποκαλύπτονταν, μέρα με τη μέρα, από κείνη την
τραγική στιγμή που το «Σαμίνα» έπεσε πάνω στο βραχονήσι. Από τότε που τόσοι
άνθρωποι χάθηκαν μέσα στα νερά, γιατί τίποτα δεν λειτούργησε σωστά.

Και να πεις πως χάθηκαν στον ωκεανό, ότι τους χτύπησε ένα παγόβουνο και
πνίγηκαν στην παγωμένη θάλασσα, να πεις ότι συγκρούστηκε το τάνκερ τους εκεί
κάτω στον Περσικό ή ότι τους τουμπάρισαν τα άγρια κύματα της Βόρειας
Θάλασσας…

Τίποτα από αυτά. Χάθηκαν έτσι, χωρίς λόγο, σχεδόν στα ρηχά, ενώ τα μάτια τους
ίσως κοίταζαν με γλύκα τα φώτα του λιμανιού. Χάθηκαν, ενώ ίσως μάζευαν τα
πράγματά τους για να κατέβουν, ανυποψίαστοι, γεμάτοι εμπιστοσύνη. Και να ‘ταν
οι πρώτοι. Να ‘ταν οι μόνοι που χάνονται γιατί «τίποτα δεν λειτούργησε σωστά».
Αλλά είναι και οι άλλοι ναυαγοί άλλων πλοίων, είναι και τα θύματα των
αεροπλάνων, είναι και αυτοί που πλακώθηκαν στα ίδια τους τα ­ κακοφτιαγμένα ­
σπίτια ή τα ­ κακοφτιαγμένα ­ εργοστάσια όπου δούλευαν. Είναι κι αυτοί που
σκοτώνονται στους δρόμους ή που γίνονται θύματα ιατρικής αμέλειας. Είμαστε
όλοι εμείς που «ανακαλύπτουμε» πάντα ξαφνικά αυτά που ήδη ξέρουμε. Και το
δεχόμαστε. Με εγκληματική αθωότητα, με ανοχή ή με συνενοχή.

«Τυχαία ζούμε», που λέει και η Αναστασία.