ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Ένα παιδί ολοκληρωτικά νεκρό

Τι να γράψεις, με τι ψυχραιμία να σχολιάσεις μια τόσο άνανδρη δολοφονία;
Μήπως ήταν η πρώτη ή θα είναι η τελευταία; Ο λόγος σ’ ένα διανοούμενο από το
στρατόπεδο των ενόχων.

Μοχάμαντ Ελ Ντίρα. Το παιδί αυτό καταλαμβάνει στην παγκόσμια Ιστορία μια θέση δίπλα στη Βιετναμέζα Κιμ Φουκ, που προσπαθούσε να γλιτώσει από τις ναπάλμ

Όποιος ζει σ’ αυτή την καταστροφική περιοχή που λέγεται Μέση Ανατολή, γράφει
στη «Ρεπούμπλικα» ο ισραηλινός συγγραφέας Νταβίντ Γκροσμάν, έχει ζήσει άμεσα ή
έμμεσα πολλές ακρότητες. Οι εικόνες όμως του δωδεκάχρονου Παλαιστίνιου που
σκοτώθηκε το Σάββατο στη Γάζα, και μεταδόθηκαν από τις τηλεοράσεις όλου του
κόσμου, είναι από τις πιο τρομακτικές που έχουμε δει ποτέ. Οι εικόνες αυτές
μας λένε ότι ακόμη κι αν μια μέρα γίνει ειρήνη, η ειρήνη αυτή θα έχει
πιθανότατα φτάσει πολύ αργά. Γιατί ο πόλεμος και η βία έχουν δηλητηριάσει το
αίμα μας, μας έχουν τυφλώσει, έχουν κάνει μερικούς από μας δολοφόνους, και
πολλούς άλλους, αν όχι όλους τους άλλους, σιωπηλούς συνεργάτες των δολοφόνων.

Ο ισραηλινός στρατός αρνείται προς το παρόν οποιαδήποτε ευθύνη για το γεγονός.
Για τον βίαιο θάνατο ενός δωδεκάχρονου παιδιού όμως, τονίζει ο συγγραφέας του
«Κίτρινου Ανέμου», δεν υπάρχουν αποδεκτές δικαιολογίες. Άκουσα κάποιον να λέει
ότι ο πατέρας δεν έπρεπε να φέρει το παιδί του σ’ ένα πεδίο μαχών. Το
επιχείρημα αυτό μου προκαλεί ναυτία. Η αλήθεια είναι ότι εδώ κι έναν αιώνα
Άραβες και Εβραίοι, Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί, γεννιόμαστε σ’ ένα πεδίο
μαχών, βγάζουμε το πρώτο μας κλάμα ανάμεσα σε σφαίρες που σφυρίζουν. Αυτό
είναι το κτηνώδες αστείο που κληρονομήσαμε από τους γονείς μας, και που
περνάμε στα παιδιά μας. Οι πατεράδες και οι μανάδες αδυνατούν να προστατεύσουν
τα ίδια τους τα παιδιά. Λες και βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα θεϊκό διάταγμα που
μας έχει καταδικάσει όλους σε μια φρικτή μοίρα. Λες και είμαστε όλοι, Άραβες
και Εβραίοι, αιωνίως καταδικασμένοι να γίνουμε είτε δολοφόνοι είτε θύματα. Λες
και δεν μπορεί να υπάρξει άλλη επιλογή.

Εδώ κι ενάμιση χρόνο, συνεχίζει ο Γκροσμάν, ο Μπαράκ και ο Αραφάτ δεν χάνουν
ευκαιρία να διακηρύξουν πως οικοδομούν την ειρήνη «για το μέλλον των παιδιών
μας». Έχω την υποψία ότι μιλούν για μια ειρήνη μάλλον αφηρημένη, για παιδιά
απολύτως αφηρημένα. Τώρα όμως, ανάμεσά τους, και ανάμεσά μας, σφηνώθηκε ένα
πολύ συγκεκριμένο δωδεκάχρονο παιδί, ένα παιδί με συγκεκριμένο όνομα, σώμα,
πρόσωπο, ένα παιδί με τρομοκρατημένο βλέμμα, ένα παιδί πολύ συγκεκριμένα και
ολοκληρωτικά νεκρό. Ο δωδεκάχρονος που δολοφονήθηκε το Σάββατο στη Γάζα,
κρυμμένος πίσω από έναν τοίχο, πεσμένος στο στήθος του πατέρα του.

Ακόμη κι αν μια μέρα αποκτήσουμε την πολυπόθητη ειρήνη, καταλήγει ο
συγγραφέας, θα κουβαλάμε πάντα στα μάτια μας και στην καρδιά μας, σαν κατάρα,
το απολιθωμένο βλέμμα αυτού του παλαιστινόπαιδου. Πόσοι αθώοι πρέπει ακόμη να
πεθάνουν, αυτές τις μέρες, σ’αυτήν τη γη, μέχρι να καταλάβουμε κάτι πολύ απλό:
αυτά που εκτυλίχθηκαν μπροστά στα μάτια αυτού του δωδεκάχρονου παιδιού πριν
πεθάνει θα τα δούμε όλοι μας, Άραβες και Εβραίοι, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι,
αν δεν έλθει η ειρήνη.