Κι ας μου κοβόταν το πόδι

* ΣΙΔΝΕΪ

Όταν ο Ιακώβου κατάλαβε τι μου συμβαίνει, με έβαλε να σηκώνω συνεχώς βάρη, ενώ φώναζε, δεν θα πάμε στα 222,5 μπορούμε πολύ περισσότερα. Οι Πολωνοί έπεσαν στην παγίδα

Ένα από τα πιο συναρπαστικά μετάλλια (με βάση και την εξέλιξη του αγώνα) που
κατέκτησε η χώρα μας σε αυτούς τους 27ους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν σίγουρα το
χρυσό του Κάχι Καχιασβίλι. Η συγκλονιστική μάχη με τον νεαρό Πολωνό Κολέτσκι
(προπονητής του οποίου ήταν ο Ιβάν Γκριγκούροφ, αυτός που ανέδειξε πριν από
χρόνια τον Κάχι) αλλά και η νίκη του αθλητή μας με μία και μόνο προσπάθεια στο
ζετέ πέρασαν στην ιστορία, όπως φυσικά και το γεγονός πως ισοφάρισε το ρεκόρ
του Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου αλλά και του Πύρρου Δήμα με τρία χρυσά μετάλλια.

Την Κυριακή το πρωί, ο Κάχι είχε όρεξη για κουβέντα όταν ήρθε από το
ξενοδοχείο μας για να μιλήσει με φίλους του δημοσιογράφους. Μέσα από τη
συζήτηση έφερε και πάλι στη μνήμη του εκείνη τη νύχτα της 24ης Σεπτεμβρίου
αλλά είχε την ευκαιρία να ξαναθυμηθεί και πώς ξεκίνησε την άρση βαρών και το
τι σκοπεύει να κάνει εν όψει του 2004. Αξίζει να αναφέρουμε τα βασικά
αποσπάσματα από τις δηλώσεις του μεγάλου αυτού αθλητή.

Όσον αφορά τον αγώνα με τον Κολέτσκι λοιπόν, ο Κάχι ένιωσε κάποια στιγμή
ενοχλήσεις και αξίζει να δούμε πώς περιγράφει ο ίδιος εκείνη τη νύχτα.

«Είχα έναν παλαιότερο τραυματισμό που με ταλαιπωρούσε και όταν έκανα την τρίτη
μου προσπάθεια στο αρασέ, στα 187,5 κιλά (τα οποία και δεν μπόρεσε να σηκώσει)
ένιωσα μία ενόχληση. Στο ζετέ και στην πρώτη μου προσπάθεια (επιτυχημένη) στα
220 κιλά με ”χτύπησε” και πάλι», λέει ο Κάχι που είχε κατέβει τότε τα σκαλιά
κουτσαίνοντας λίγο. Στα αποδυτήρια η αγωνία ήταν μεγάλη και ο Χρήστος Ιακώβου
τον ρώτησε αν πονάει.

«Του είπα πως με ενοχλεί και πήρε απο το κινητό του τον γιατρό και άρχισε να
του εξηγεί πως πονούσα. Με ακουμπούσε σε διάφορα σημεία και εγώ του έλεγα εδώ
πονάω πολύ, εδώ λίγο κ.λπ. Όλα αυτά χωρίς να δίνουμε στόχο στους υπόλοιπους. Ο
γιατρός ήταν κατηγορηματικός. Μας είπε να μη σηκώσω άλλα κιλά αφού θα υπήρχε
κίνδυνος να κοπεί ακόμα και ο μυς! Τότε ο Χρήστος άρχισε να λέει δυνατά: ”Θα
τα αφήσουμε τα 222,5 και θα πάμε 225 ή μπορεί και παραπάνω”. Εγώ την ίδια
στιγμή σήκωνα 100 κιλά που δεν μου δημιουργούσαν κανένα πόνο και κανένα
πρόβλημα και τα άφηνα να πέσουν με δύναμη φωνάζοντας και δείχνοντας πως είμαι
σε εξαιρετική κατάσταση».

Το κόλπο έπιασε και ο Πολωνός δεν δοκίμασε να σηκώσει παραπάνω κιλά αν και ο
Κάχι είναι κατηγορηματικός: «Αν σήκωνε τα 225, δεν υπήρχε περίπτωση, θα
πήγαινα να δοκιμάσω και στα 227,5 και ας μου κοβόταν και το πόδι! Δεν θα
χάριζα έτσι εύκολα αυτό το μετάλλιο. Ο Κολέτσκι έκλαιγε σαν παιδί στο τέλος
και πήγα να του πω ότι όλο το μέλλον είναι μπροστά του και δεν πρέπει να
απογοητεύεται. Όσο για τον προπονητή του, τον Ιβάν Γκριγκούροφ τον έχω σαν
πατέρα μου και δεν ξεχνώ τι έκανε για μένα. Όμως και αυτός με αγαπάει και
μάλιστα ήταν ο μόνος που είχε καταλάβει πως είμαι τραυματίας αλλά άφησε τον
αγώνα να εξελιχθεί. Όταν τον ρώτησαν στο τέλος οι υπόλοιποι Πολωνοί γιατί αφού
ήξερε, δεν έλεγε τίποτε, τους είπε: “Και οι δύο αυτοί αθλητές είναι παιδιά
μου. Άφησα να εξελιχθεί ο αγώνας και να τα βρουν μόνοι τους διότι δεν ήθελα να
επέμβω”.

Ο Γκριγκούροφ είχε ανακαλύψει τον Κάχι και ο χρυσός ολυμπιονίκης μας θυμάται
πού τον είχε πρωτοσυναντήσει: «Στο σχολείο ήταν κάτι μεγαλύτερα παιδιά που όλο
με πλακώνανε στο ξύλο, αφού ήταν οι μάγκες της παρέας. Κάποια στιγμή αποφάσισα
να πάω σε γυμναστήριο και να κάνω βάρη για να δυναμώσω και να μην έχω
πρόβλημα, όπως και έκανα. Εκεί με ανακάλυψε ο Γκριγκούροφ και με πήρε στην
άρση βαρών. Τώρα καμιά φορά, όταν πάω στη Γεωργία, βλέπω αυτά τα παιδιά που με
δέρνανε και είμαστε καλοί φίλοι, τα πίνουμε, θυμόμαστε τα παλιά και γελάμε»,
λέει ο Κάχι που δεν έχει πάρει ακόμα τις αποφάσεις του για το 2004.

«Θέλω πρώτα να τελειώσω κάποιες δουλειές στην Αθήνα και μετά να ξεκουραστώ και
να προσέξω το πόδι μου. Σίγουρα δεν θα είμαι στο παγκόσμιο στο Ναούρου του
χρόνου. Από εκεί και έπειτα το 2004 θα είμαι 35 χρονών και είναι ακόμα πολύς
χρόνος ώς τότε».

Οι προτεραιότητες, που έχει, αρκετές, μεταξύ των οποίων και ο γάμος: «Ναι με
απασχολεί αν και όχι άμεσα. Θέλω όμως να κάνω τη δική μου οικογένεια».

Προς το τέλος της συζήτησης έρχεται η κουβέντα για τους σημαιοφόρους μας, από
ερώτηση συναδέλφου, και ο Κάχι δεν κρύβει την πικρία του: «Νιώθω αρκετά
Έλληνας για να θέλω και εγώ να κρατήσω τη σημαία, έστω κατά την αποχώρησή μας.
Ίσως οι άνθρωποι της ΕΟΕ να μη θεωρούν αρκετά τα χρυσά μετάλλια που έχω πάρει
για την Ελλάδα σε Ολυμπιάδες, παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και να
περιμένουν να φέρω και άλλα. Εγώ πάντως θα συνεχίσω να νικάω για την Ελλάδα»,
λέει με πίκρα.