[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Γράφω τα αυτονόητα. Άντε το πολύ να την πληρώσουν με 5-6 χρονάκια έκαστος (και
αν…). Άντε το πολύ να τους αποζημιώσουν το μισό αυτοκίνητο (και αν…). Άντε
το πολύ να σαλπάρει και να κολυμπάει στο Αιγαίο και δεύτερη και τρίτη
μεγαλοεταιρεία (και αν…). Άντε το πολύ ο Σουμάκης να μην επανέλθει στη Βουλή
και ο Παπουτσής να μετακινηθεί σε καλύτερο πόστο στον επόμενο ανασχηματισμό
(το πιθανότερο). Περίπου κάπου εδώ τελειώσαμε με το «Σαμίνα» (και αν…). Πάμε
παρακάτω, στο επόμενο. Να κάνουμε τον σταυρό μας το «επόμενο» να συμβεί σε
κάποιες από τις… επόμενες εκλογές. Έτσι ώστε το «Πούμα» να πετάξει, η Βάσω
Παπανδρέου να θέσει σε εφαρμογή τον «Ξενοκράτη», το Υπουργικό Συμβούλιο να
«κολυμπήσει» στα ναυάγια και τα θύματα να λάβουν από μία κουβέρτα, μία επιταγή
100.000 δραχμών και να σφίξουν το χέρι στον Πρωθυπουργό της χώρας. Βάζουμε
στοίχημα; Ουδείς θα βάλει!

Όλοι ξέρουν πως αυτά δεν είναι προφητείες αλλά βεβαιότητες. Αφού λοιπόν
γνωρίζουμε πως τα «γονίδια» του ελληνικού κράτους εξακολουθούν να φλερτάρουν
με την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αφού είμαστε βέβαιοι πως απόλυτοι άρχοντες
ολόκληρης της κρατικής πυραμίδας (από το ρετιρέ μέχρι τα υπόγεια) είναι το
ρουσφέτι, η πελατεία, το πεσκέσι και το ραχάτι. Και αφού καθημερινά βιώνουμε
την κοινωνική αναλγησία αυτού του υπολείμματος των πασάδων της Ανατολής, τότε
τι κάνουμε; Να σας πω εγώ τι κάνουμε. Είτε κλαίμε τη μοίρα μας είτε
καταλήγουμε στον αμανέ του «ωχαδερφισμού». Έλα μωρέ πώς κάνεις έτσι, τίποτα
δεν γίνεται! Από τη στιγμή που μια ολόκληρη κοινωνία καταθέτει τα όπλα. Και
από τη στιγμή που στη συνείδηση κάθε πολίτη ακυρώνεται η προαιώνια σημασία και
αξία της «θείας δίκης», ε, τότε πνιγόμαστε σαν χώρα.

Το «Σαμίνα» είναι ένα από τα ναυάγια, από τα εκατοντάδες ναυάγια αυτής της
χώρας. Επειδή η υπομονή έχει τα όριά της, επειδή η δυναμική του Σημίτη
εξαντλήθηκε στους δείκτες, επειδή τους είναι αδιανόητο να κόψουν τον ομφάλιο
λώρο που μας δένει με τους Οθωμανούς πασάδες, επειδή ούτε σκέφτοναι να
επανιδρύσουν το κράτος, ε, τότε, αν ήμουν πατέρας μωρού που πνίγηκε από την
κολεγιά Σουμάκη – Σφηνιά – Κληρονόμου, ένα πράγμα θα ‘κανα χωρίς δεύτερη
σκέψη: Θα τους έπαιρνα μαζί μου στην κόλαση.