Σπορ για μεγάλα πορτοφόλια

Τριάντα δύο αθλήματα περιλαμβάνει συνολικά το ολυμπιακό πρόγραμμα. Από αυτά
όμως υπάρχουν ορισμένα που δεν μπορεί να τα χαρεί ο οποιοσδήποτε, τουλάχιστον
σε επαγγελματικό επίπεδο

Είναι λογικό η προβολή που παίρνουν τα σπορ, ιδιαίτερα μέσα από την Ολυμπιάδα,
να φέρνουν περισσότερο κόσμο κοντά τους και πολλοί να θέλουν να ασχοληθούν με
αυτά. Τα πιο πολλά είναι προσιτά από όλες τις απόψεις για όλους, όμως κάποια
άλλα απευθύνονται ουσιαστικά σε άτομα με οικονομική άνεση, αφού απαιτούν
αρκετά χρήματα. Είναι τα λεγόμενα «ευγενή σπορ», αν και ουσιαστικά θα
μπορούσαν να λέγονται τα «ακριβά αθλήματα» ή τα «σπορ

Το άλογο είναι πανάκριβο αλλά όχι το μοναδικό έξοδο για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί. Από τη στιγμή που το αγοράσει κανείς έχει μια σειρά εξόδων να καλύψει καθώς απαιτείται ειδική φροντίδα

Η ΙΠΠΑΣΙΑ ανέκαθεν ήταν και θα είναι το ακριβότερο άθλημα. Ακολουθεί η
ιστιοπλοΐα και μετά η κωπηλασία. Για όσους βέβαια θέλουν το δικό τους σκάφος
και στοχεύουν σε υψηλές διακρίσεις παγκοσμίου επιπέδουγια λίγους».

Η ιππασία από παλιά ήταν το σπορ των ευγενών και γενικά των εύπορων ανθρώπων,
ενώ εκτός από χρήματα χρειάζεται και αρκετός χώρος για να στεγάσει κανείς το
άλογό του.

Ένα καλό άλογο (όπως για παράδειγμα αυτά που διαγωνίστηκαν στους τελικούς των
αθλημάτων της ιππασίας στην Ολυμπιάδα) κοστίζει περίπου 180-250.000.000
δραχμές, ενώ μπορεί η τιμή του να πάει και πιο ψηλά, αφού εξαρτάται από πού
προέρχεται, εάν έχει βασιλικό αίμα, αν είναι νεαρό και πολλά τέτοια.

Για να μεταφέρει κανείς το άλογό του σε μια διοργάνωση όπως η Ολυμπιάδα,
χρειάζεται περίπου 10-15.000.000 ανάλογα και με την απόσταση που θα διανύσει
με αεροπλάνο, ενώ είναι πιο φθηνά με τα ειδικά αυτοκίνητα.

Ένα άλογο εκτός από φαγητό χρειάζεται οπωσδήποτε καθημερινά αρκετό περπάτημα,
αφού σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύει σοβαρά ακόμα και να πεθάνει από
κολικό του νεφρού. Αν σε αυτά προστεθεί και η περιποίηση, καταλαβαίνει κανείς
πως χρειάζεται ένας ειδικός χώρος (ή ένας άνθρωπος να το προσέχει) για να
μείνει το ζώο. Συνήθως, η συντήρησή του με όλα αυτά που αναφέραμε όταν γίνει
σε κάποιο στάβλο κοστίζει περίπου 200.000 δραχμές τον μήνα.

Όσο για την ειδική ενδυμασία της ιππασίας, το κόστος ανεβαίνει ακόμα
περισσότερο.

Η απόκτηση ενός ιστιοπλοϊκού σκάφους (επάνω) δεν είναι το μοναδικό κόστος για κάποιον που θέλει να ασχοληθεί με το άθλημα. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι τα πανιά πρέπει να αλλάζουν δύο με τρεις φορές τον χρόνο ανάλογα με τον τύπο

Ένα άλλο σπορ που είναι οικονομικά… ασύμφορο (πάντα αναφερόμαστε εάν κάποιος
ασχοληθεί σε επαγγελματικά στάνταρ με αυτό) είναι η ιστιοπλοΐα. Δεν είναι απλό
να αγοράσεις και να συντηρήσεις ένα σκάφος και για να το κάνεις αυτό, εκτός
από χώρο χρειάζονται και πολλά χρήματα.

Τα πιο ακριβά σκάφη είναι τα Σόλινγκ (20.000.000 δραχμές) και τα Σταρ
(10-12.000.000 δραχμές), ενώ για να πάρει κανείς ένα σκάφος Φιν ή ένα 470 θα
πρέπει να δαπανήσει περί τα 5.000.000 δραχμές σε κάθε περίπτωση. Πιο προσιτά
είναι τα σκάφη τύπου Γιούροπ (2,5 – 3.000.000 δραχμές), τα Λέιζερ (1.700.000
δραχμές) και της κατηγορίας Μιστράλ, δηλαδή τα σερφ (1.000.000 δραχμές).

Δεν σημαίνει, βέβαια, πως μόλις πάρεις ένα σκάφος τελείωσαν και τα έξοδα. Η
συντήρησή του αλλά και η φύλαξή του είναι έξτρα έξοδα. Στο Σόλινγκ, για
παράδειγμα, θα πρέπει μία φορά τον χρόνο να αλλάζεις τα πανιά (2.000.000
δραχμές το σετ), ενώ σχεδόν ίδιο είναι το ετήσιο κόστος στα 470, αφού ναι μεν
το σετ με τα πανιά έχει 1.000.000 δραχμές αλλά χρειάζεται μέσα στο έτος
περίπου δύο φορές αλλαγή.

Τα Φιν χρειάζονται επίσης 2-3 φορές τον χρόνο αλλαγή στα πανιά, αλλά εδώ το
σετ είναι πιο φτηνό (250.000 δραχμές).

Ένα επαγγελματικό αγωνιστικό ποδήλατο κοστίζει περίπου όσο μια καλή μοτοσυκλέτα. Πόσοι αθλητές έχουν την πολυτέλεια να αγωνίζονται με ένα ποδήλατο αξίας 1.500.000 δραχμών;

Ακριβό είναι το σετ πανιών στα Σταρ (1.500.000 δραχμές), τα οποία συνήθως
αλλάζουν τρεις φορές τον χρόνο πανιά, ενώ τις ίδιες φορές αλλάζουν και τα
Γιούροπ με σαφώς όμως φθηνότερο κόστος (250.000 δραχμές το ένα).

Στα Λέιζερ, τέλος, το σετ κοστίζει 200.000 δραχμές και πρέπει να
αντικαθίσταται τουλάχιστον 2-3 φορές τον χρόνο.

Και να ήταν μόνο τα πανιά… Κάθε 2-3 χρόνια, ιδιαίτερα στα Σόλινγκ (πάντα
αναφερόμαστε σε επαγγελματικές προδιαγραφές), πρέπει να αλλάζεις το σκάφος με
καινούργιο! Για να το μεταφέρεις σε έναν αγώνα τα έξοδα ξεκινούν από
500-600.000 δραχμές, ενώ τα γενικά έξοδα άθλησης ενός ιστιοπλόου φθάνουν και
τις 80.000 δραχμές τον μήνα.

Αν σπάσει ένα άλμπουρο κάποιου σκάφους, για να αντικατασταθεί χρειάζεται
κανείς 700.000-1.000.000 δραχμές, ενώ υπάρχουν και άλλα γενικά μικρότερα
έξοδα.

Μια κωπηλατική λέμβος κοστίζει από 20 έως 50 εκατ. δρχ. και πρέπει να γίνει ειδική παραγγελία

Η ποδηλασία είναι ένα άθλημα πολύ προσιτό ακόμα και σε παιδιά αρκεί να μην
είναι πίστας, δηλαδή αγωνιστική στα ειδικά ποδηλατοδρόμια. Ένα καλό τέτοιο
ποδήλατο κοστίζει τουλάχιστον 1.500.000 δραχμές, αφού είναι φτιαγμένο από
ειδικά ανθρακονήματα και φυσικά υπάρχει και ο εξοπλισμός που ανεβάζει το
κόστος.

Κωπηλασία

Αν πάλι κάποιος θέλει να ασχοληθεί με την κωπηλασία, δύσκολα θα βρει σκάφος
στην αγορά. Θα πρέπει να κάνει ειδική παραγγελία όπου θα του κοστίσει από
20-50.000.000 δραχμές, ενώ και το βάρος είναι αρκετά μεγάλο. Αντίθετα, το
κανόε καγιάκ είναι πολύ πιο προσιτό αφού το σκάφος κοστίζει 20-30.000 δραχμές
και μεταφέρεται πολύ πιο εύκολα, ακόμα και στα δύσκολα μονοπάτια ενός βουνού ή
κατεβαίνοντας για το ποτάμι.

Η τοξοβολία μπορεί να εθεωρείτο «ευγενές σπορ» αλλά με 45.000 δραχμές παίρνεις
ένα εξαιρετικό τόξο αλουμινίου με πολύ καλά κράματα, ενώ στη σκοποβολή, αν
πεις ότι θα ασχοληθείς επαγγελματικά εγκαταλείποντας το απλό αεροβόλο, θα
πρέπει να ξοδευτείς.

Ένα καλό όπλο σκοποβολής μπορεί να κοστίζει μερικά εκατομμύρια. Το «Περάτσι», για παράδειγμα, του Μάικλ Ντάιαμοντ θεωρείται η «Φεράρι» των όπλων και η τιμή του είναι περίπου 4 εκατ. δρχ. – Η τοξοβολία δεν είναι από τα πολύ ακριβά αθλήματα καθώς ένα καλό τόξο μπορεί να το αποκτήσει κανείς με 45.000 δρχ.

Ένα καλό κυνηγετικό όπλο ξεκινά από 200.000 δραχμές και μπορεί να φθάσει ακόμα
και 5.000.000 δραχμές (!). Αν έχει σκαλίσματα είναι εξαιρετικής σειράς, με
υψηλής ποιότητας κράματα και προορίζεται για μεγάλες επιδόσεις με σταθερότητα,
όπως απαιτείται, για παράδειγμα, σε μία Ολυμπιάδα. Ένας αθλητής που
προετοιμάζεται για τέτοιους αγώνες χρειάζεται περίπου 500.000 δραχμές για
φυσίγγια και πιατάκια τον χρόνο.

Όλα τα παραπάνω, όμως, όπως είπαμε, είναι για κάποιον που θα ασχοληθεί πιο
επαγγελματικά με αυτά τα αθλήματα. Εσείς μην απογοητεύεστε, αφού υπάρχουν
λέσχες και σωματεία, όπου στα περισσότερα από αυτά με μία συνδρομή μπορείτε να
συμμετέχετε περιορίζοντας στο ελάχιστο τα έξοδα.