ΠΡΟΣΩΠΑ Η απάντηση είναι ο αγώνας

Τζακ Τζόουνς. Όποιο εργατικό κεκτημένο και να σκεφτείς, έχει αγωνιστεί γι’ αυτό

Ο Τζακ Τζόουνς ψοφάει για μάχη. Αυτή την εβδομάδα στο Μπράιτον, στο συνέδριο
του Εργατικού Κόμματος, προεδρεύει σε στρογγυλά τραπέζια με θέμα «το σκάνδαλο»
των κρατικών συντάξεων, που είναι τόσο χαμηλές ώστε οι συνταξιούχοι δεν τα
βγάζουν πέρα. Και ελπίζει ότι ο Τόνυ Μπλαιρ θα υποχωρήσει. «Δεν μας αρέσει να
χτυπάμε τους ηγέτες των Εργατικών» λέει στον «Γκάρντιαν». «Ελπίζω όμως ότι θα
ακούσει την κοινή λογική».

Πάνε 22 χρόνια που ο Τζόουνς αποσύρθηκε από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του
Transport and General Workers Union, του μεγαλύτερου συνδικάτου της Βρετανίας.
Κάποτε είχε χαρακτηρισθεί «ο ισχυρότερος άνθρωπος στη Βρετανία», ο
«Αυτοκράτορας Τζόουνς». «Ανοησίες», λέει σήμερα. «Ουδέποτε ήμουν αυτοκράτορας
ούτε βασιλιάς. Ήμουν ανέκαθεν στρατιώτης στο στρατό της εργατιάς». Ένας
στρατιώτης που βοήθησε όμως να θεσπιστούν η εβδομάδα των πέντε ημερών, η άδεια
μετ’ αποδοχών, η εβδομάδα των 40 ωρών, ο κατώτερος μισθός, η νομοθεσία περί
άδικης απόλυσης… Όποιο «εργατικό κεκτημένο» και να σκεφτεί κανείς, ο Τζόουνς
έχει αγωνιστεί γι’ αυτό και το έχει κερδίσει. Σήμερα είναι 87 χρόνων, ωστόσο
εξακολουθεί να διατηρεί ένα γραφείο στο συνδικάτο, όπου πηγαίνει πέντε μέρες
την εβδομάδα εθελοντικά, ως πρόεδρος των συνταξιούχων του συγκεκριμένου
συνδικάτου αλλά και της εθνικής οργάνωσης των συνταξιούχων της Βρετανίας.

Ο Τζόουνς πολέμησε με τις Διεθνείς Ταξιαρχίες στον Ισπανικό Εμφύλιο ­ «από
τους 2.000 Βρετανούς που πήγαμε εκεί, απομένουμε μόνο 35 άνθρωποι» ­,
παντρεύτηκε τη χήρα ενός συναγωνιστή του, έχει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα,
τα περισσότερα στρατευμένα στην αριστερά του Εργατικού Κόμματος. Επί
πρωθυπουργίας Τζιμ Κάλαχαν, όταν η κυβέρνηση των Εργατικών πιεζόταν από τον
πληθωρισμό, ήταν εκείνος που την έβγαλε από τη δύσκολη θέση: τα συνδικάτα
δέχθηκαν περιορισμό των μισθών και η κυβέρνηση υποσχέθηκε να διατηρήσει το
κοινωνικό πρόγραμμά της. Ο πληθωρισμός έπεσε στο 8% και ο Τζόουνς έγινε
εθνικός ήρωας. Ουδέποτε όμως το εξαργύρωσε κρούοντας τη θύρα του κατεστημένου.
Αισθανόταν πάντα πιο άνετα με τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, και αρνήθηκε
το αξίωμα του λόρδου που του πρότειναν ο Χάρολντ Ουίλσον και ο Κάλαχαν.

Η κατάρρευση του συνδικαλισμού στη Βρετανία συμπίπτει με τη συνταξιοδότηση του
Τζόουνς και την εποχή της Θάτσερ, την κυβέρνηση της οποίας χαρακτηρίζει
«ημιφασιστική». Η μόνη απάντηση είναι ο αγώνας, τονίζει: «Ηττηθήκαμε πολλές
φορές, αλλά εκείνο που πρέπει κανείς να κάνει είναι να μαζεύει τα κομμάτια και
να πολεμάει ξανά». Ίσως ο Μπλαιρισμός και η καπιταλιστική συναίνεση να ήταν
αναπόφευκτα μετά τη Θάτσερ. «Δεν πιστεύω ότι ο Μπλαιρ θα ισχυριζόταν ότι είναι
σοσιαλιστής» λέει. Εξακολουθεί ωστόσο να πιστεύει πως μια κυβέρνηση των
Εργατικών είναι, σε κάθε περίπτωση, καλύτερη από μια κυβέρνηση των Τόρις.