Το μέσα ψιλόβροχο

* Έβρεχε στο Σίδνεϊ τη μέρα που ράγισαν για την Ελλάδα οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

* Τη μέρα που οι φίλαθλοι ανακάλυψαν ότι όλα ήταν θολά μέσα τους, ότι καμία
εικόνα δεν πήγαινε κάτω, ότι η διάθεσή τους να χαρούν τον αθλητισμό φάνταζε
ξαφνικά τόσο τεχνητή, τόσο παράταιρη. Γιατί ο αθλητισμός είναι ο παιάνας της
σωματικής ρώμης και κάθε χάσιμο ζωών θυμίζει πόσο εύθραυστη και φευγαλέα είναι
η δύναμη του κορμιού ­ αυτό είναι η ύβρις και οι αρχαίοι δεν ήθελαν να την
εξευμενίσουν, απλώς να της μιλήσουν καταπρόσωπο οργανώνοντας τους πραγματικούς
Ολυμπιακούς Αγώνες.

* Τη μέρα που ο καθένας μας ξύπνησε μόνος αλλά κοιμηθήκαμε όλοι μαζί στο
σκοτεινό αμπάρι ενός πλοίου που βούλιαζε μπροστά στα φώτα της ξηράς, καθώς
νιώσαμε στο πετσί μας το απίστευτο ­ κι όμως κάθε μέρα παρόν ­ συλλογικό μας
ξεχαρβάλωμα, προϊόν μιας επίκτητης τρυφηλότητας που είναι το ακριβές αντίθετο
της αθλητικής προσπάθειας.

* Τη μέρα που κι ο αθλητισμός, άθελά του, μπλέχτηκε στα δίχτυα του κακού, από
την υποψία ότι κάπως φταίει κι η δική του υπνωτική επιρροή για ό,τι έγινε ή
έστω και μόνο από τη χρονική σύμπτωση ενός παιχνιδιού, στο γήπεδο και στην
τηλεόραση, που καλύφτηκε από την πρόσκρουση στα χιλιοσημαδεμένα βράχια της
αδιαφορίας.

* Τη μέρα αυτή, οι αγώνες στο Σίδνεϊ συνεχίζονταν. Όμως η αθωότητά τους και,
για μας, το νόημά τους πρόσκαιρα εξαφανίστηκαν. Οι άνθρωποι που νικούσαν (κι
υπήρξαν δύο, ένας Αμερικανός παλαιστής κι ένας Γερμανός οκτακοσάρης, που
νίκησαν τους αήττητους) δεν ένιωθαν λιγότερο θεοί. Αλλά οι άλλοι άνθρωποι σ’
όλο τον κόσμο, άρχισαν να μαθαίνουν και να καταλαβαίνουν ­ γιατί ορισμένες
μυρωδιές φτάνουν σ’ όλα τα ρουθούνια.

* Τη μέρα αυτή, την ώρα αυτή, έμελλε, ύστερα από αρκετή απραξία, να πάρουμε
δύο ακόμα μετάλλια. Γιατί εμείς οι Έλληνες τα μετάλλια τα «πήραμε», όπως
πάντα. Όλοι μαζί ­ έστω κι αν καθόλου οι υπόλοιποι δεν προσπαθήσαμε, έστω κι
αν μάθαμε να θεωρούμε δεδομένη τη συλλογική μοιρασιά, χωρίς ποτέ να ρωτήσουμε
αυτούς που, μέσα στην μοναξιά και στον πόνο, την κατέστησαν δυνατή.

* Τη μέρα όμως αυτή, για πρώτη φορά, δεν μπορούμε να δεχτούμε τα μετάλλια.
Πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη από το Μιχάλη και την Αναστασία. Οι επιτυχίες
τους συντελέστηκαν και δεν θα ξεχαστούν. Η περηφάνια τους θα βρει κάποια μέρα
το δρόμο να φωτίσει αυτό που θα μπορεί ακόμα να φωτιστεί μέσα μας. Όμως τώρα,
αυτοί πρώτοι το καταλαβαίνουν, η μόνη τιμή που τους αξίζει είναι η σιωπή. Για
λίγες ίσως ώρες. Μέχρι τον επόμενο θρίαμβο ή την επόμενη τραγωδία.