* Την αρχαία ρήση «των οικιών ημών εμπιπραμμένων...» (εδώ καράβια χάνονται,
στη μόνη δυνατή νεοελληνική μετάφραση) έφερε στον νου το σόου επίδειξης ή
μάλλον το επιδεικτικό σόου, με το οποίο η γυμναστική έκλεισε τον κύκλο της στο
Σίδνεϊ. Το νεώτερο ξαδερφάκι της, η ρυθμική, ας θεωρήσει ότι πήρε χρήσιμα
μαθήματα προς αποφυγήν.


* Η γυμναστική δικαιολογημένα συνεχίζει ν' αποτελεί έναν από τους βασικούς
πόλους έλξης των Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς η συγκεκριμένη σωματική προσπάθεια
και η αγωνία της να συναντήσει την ομορφιά ενσαρκώνουν την καρδιά του
Ολυμπιακού Ιδεώδους. Εκείνα που έχουν, όμως, εκ των πραγμάτων αλλάξει,
ακολουθώντας τη γενική πορεία του παγκοσμίου αθλητισμού, είναι τα μέσα που
στηρίζουν πια την προσπάθεια και άρα και η πρόσληψή της από συμμετέχοντες και
θεατές. Δεν ανήκω σε αυτούς που θεωρούν την εξέλιξη του αθλητισμού συνώνυμη
της οιπισθοδρόμησής του ­ ας αναλογισθεί απλώς κανείς, σ' έναν άλλο τελείως
χώρο, πόσο διαφορετικό αλλά και πόσο πιο συναρπαστικό είναι στις ημέρες μας το
υψηλού επιπέδου ποδόσφαιρο, παρά τη μόνιμη κλάψα περί ανυπαρξίας «μεγάλων
παικτών». Μεγάλοι γυμναστές υπάρχουν ακόμα, απλώς είναι φτιαγμένοι από άλλο
μέταλλο. Με δεδομένη όμως την έμφαση στα αθλητικά εις βάρος των καλλιτεχνικών
στοιχείων και με αισθητό τον κορεσμό από τα τόσα αγωνίσματα, με τα ίδια
βασικώς πρόσωπα, τι νόημα έχει άραγε η προσθήκη ενός γκαλά, μιας επίδειξης
σκέτης δεξιοτεχνίας, που καθιστά τη διάστασή της από την αρμονία ακόμα πιο
εύγλωττη; Και μάλιστα όταν, στη συγκεκριμένη περίσταση, η θυσία στον
εντυπωσιασμό (τι σχέση έχει η γνήσια γυμναστική με φώτα, βεγγαλικά, αερόμπικς
και μπάντες επί σκηνής;) συνέπεσε με το άπλωμα της σκιάς του ντόπινγκ και σ'
ένα από τα τελευταία κάστρα που θεωρητικά δεν είχε αλώσει.


* Δεν θα μπω στον πειρασμό να προσθέσω μια ακόμα εικασία για το αν η Ραντουκάν
έπεσε θύμα της φιλοδοξίας της (και της ομοσπονδίας της) ή της αδυναμίας τής
επιστήμης και των διοικούντων να αντιμετωπίσουν χωρίς υποκρισία και ανισότητες
μια υπαρκτή και πανταχού παρούσα πρακτική. Πιστεύω ότι η νίκη της δεν
μειώνεται ούτε καν αν είναι «ένοχη» με τα επίσημα κριτήρια. Διαπιστώνω όμως,
ως φίλαθλος, ότι δεν μπορώ πια να χαρώ μια ωραία αθλητική στιγμή χωρίς την
υποψία ότι κάτι άσκημο κρύβει ο τρόπος προετοιμασίας της. Και αγανακτώ όταν ως
μόνο «φάρμακο» προκρίνεται μονίμως ο γιγαντισμός σε όλα τα επίπεδα ­ ξανά και
ξανά τίθεται αυτές τις ημέρες το ερώτημα τι δουλειά έχουν σε μια Ολυμπιάδα τα
τόσα παγκόσμια πρωταθλήματα των ομαδικών αθλημάτων. Τα όποια γκαλά, χωρίς
μάλιστα Γκάλη, δεν αποτελούν το καλύτερο καταπραϋντικό για τέτοιες αγωνίες ­
αλλά και αδικούν τη συνολική εικόνα μιας Ολυμπιάδας που κυλάει καλύτερα από
πολλές προηγούμενες.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από