Μαραντόνα: Εγώ είμαι ο Ντιέγκο

Αγκαλιά με το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το 1989, το οποίο επιθυμούσε να το πετάξει στο κεφάλι του προέδρου της Νάπολι, επειδή δεν του έδινε μεταγραφή στη Μαρσέιγ

Όταν πήγα στη Νάπολι δεν είχα καθόλου χρήματα… Και χρωστούσα και πολλά. Το
1979, όταν έπαιζα ακόμη στην Αρτζεντίνος, η Νάπολι είχε δείξει ενδιαφέρον να
με αποκτήσει… Μου είχαν στείλει ακόμη και φανέλα της ομάδας στο ξενοδοχείο
όπου κατέλυε η αποστολή της Αρτζεντίνος, συνοδευόμενη από ένα γράμμα, στο
οποίο έγραφαν πως εύχονται να ανοίξουν τα σύνορα για τους ξένους παίκτες και
να με πάρουν κοντά τους.

Είναι κάτι για το οποίο δεν έχω μιλήσει ποτέ με λεπτομέρειες. Χρειαζόμασταν
μία καλή συμφωνία γιατί ο Σίτερζπιλερ δεν τα πήγαινε καλά με τα νούμερα και
είχαμε φτάσει στο μηδέν. Βάλτε στοίχημα. Υποκύψαμε.

Την ημέρα της παρουσίασής μου στο Σαν Πάολο είχαν συγκεντρωθεί 80.000
Ναπολιτάνοι μόνο για να με δουν!

Ήταν Πέμπτη 5 Ιουλίου του 1984. Το μόνο πράγμα που τους είπα ήταν αυτά που μου
είχαν μάθει. «Buena sera, napolitani. Sono molto felice di essere con voi…»
και κλώτσησα την μπάλα στην εξέδρα. Το πλήθος έκανε σαν τρελό. Με εντυπωσίασε.

Στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος την περίοδο 1984-85 είχαμε κατακτήσει εννέα
βαθμούς. Μόνο εννέα βαθμούς! Πήγα για τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά στο
Μπουένος Άιρες με την ουρά στα σκέλια. Όταν επέστρεψα, έπρεπε να ξεκινήσουμε
από την αρχή την προσπάθειά μας, για τον δεύτερο γύρο του Καμπιονάτο. Στις 6
Ιανουαρίου παίζαμε εκτός έδρας με την Ουντινέζε, η οποία είχε οκτώ βαθμούς.
Ήταν μία μάχη μεταξύ δύο ομάδων που πάλευαν για τη σωτηρία τους. Μιλάμε για
απελπισία! Τους κερδίσαμε, όμως, 4-3.

Μετά το νέο έτος κερδίσαμε περισσότερους βαθμούς απ’ ό,τι η Βερόνα που
κατέκτησε το πρωτάθλημα. Είχαμε πάρει 24 βαθμούς έναντι 22. Χάσαμε την έξοδό
μας στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ μόλις για δύο βαθμούς. Είχα πετύχει 14 γκολ
τερματίζοντας τρίτος στον πίνακα των σκόρερ. Ο πρώτος σκόρερ Πλατινί είχε
σημειώσει τέσσερα τέρματα περισσότερα…

ΖΗΤΗΣΑ ΠΑΙΚΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΕΡΛΑΪΝΟ

Τα καλύτερα ποδοσφαιρικά του χρόνια έζησε στη Νάπολι ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Το στιγμιότυπο χαρακτηριστικό

Έχοντας αποκτήσει αυτοπεποίθηση, πήγα στον πρόεδρο του συλλόγου, Κοράντο
Φερλαΐνο και του είπα: «Αγόρασε τρεις, τέσσερις παίκτες και πούλησε τους
ποδοσφαιριστές που αποδοκιμάζουν οι φίλαθλοι. Αυτό θα γίνει το βαρόμετρό σου.
Όταν δίνω την μπάλα σε κάποιον και οι φίλαθλοι τον αποδοκιμάζουν τότε… Ciao.
Αν δεν πρόκειται να κάνεις αυτά που σου λέω, τότε θα πρέπει να σκεφτείς να με
πουλήσεις, γιατί εγώ δεν πρόκειται να μείνω και να ζω μία τέτοια κατάσταση.
Αγόρασέ μου μερικούς παίκτες. Φέρε μου τον Ρένικα από τη Σαμπντόρια και δώστου
το νούμερο τρία. Θα γίνει σπουδαίο λίμπερο». Έτσι, ξεκινήσαμε να κτίζουμε
σταδιακά την ομάδα.

Τη δεύτερη περίοδο (1985-’86) προκριθήκαμε για το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ τερματίζοντας
τρίτοι, έξι βαθμούς πίσω από τη Γιουβέντους, που κέρδισε το σκουντέτο.

Την περίοδο 1986-’87 είχαμε προετοιμαστεί για την κατάκτηση του τίτλου. Ήταν
τότε που βρισκόμουν στην καλύτερή μου φόρμα έχοντας κατακτήσει το Παγκόσμιο
Κύπελλο με την Αργεντινή, στο Μεξικό. Δεν μπορούσα να περιμένω κάτι
καλύτερο…

Κατακτώντας το πρώτο σκουντέτο για τη Νάπολι ύστερα από εξήντα χρόνια, ήταν η
κορυφαία νίκη για μένα. Κάτι διαφορετικό απ’ όλα τ’ άλλα, ακόμη και από το
Παγκόσμιο Κύπελλο του ’86. Γιατί στη Νάπολι ήμασταν το αουτσάιντερ. Ήμασταν
πραγματικοί εργάτες. Το πάρτι που ακολούθησε ήταν κάτι το ξεχωριστό. Μία
ολόκληρη πόλη πανηγύριζε το σκουντέτο. Και ο κόσμος άρχισε να μαθαίνει πως δεν
πρέπει να είσαι φοβισμένος, πως δεν κερδίζει η ομάδα με τα περισσότερα
χρήματα, αλλά αυτή που παλεύει πιο σκληρά, αυτή που θέλει τη νίκη πιο πολύ…

Αλλά υπήρχαν προβλήματα. Και αυτά τα προκαλούσαν οι παράγοντες της Νάπολι που
δεν ήθελαν να ξοδέψουν χρήματα απ’ αυτά που έβαζαν στο ταμείο τους.

Στο Κύπελλο Πρωταθλητριών κληρωθήκαμε με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Το πρώτο παιχνίδι
θα γινόταν στο Μπερναμπέου, μπροστά σε κενές κερκίδες, ενώ για τον
επαναληπτικό ο κόσμος έκανε σαν τρελός. Έμοιαζε σαν να ήθελαν όλοι οι
Ναπολιτάνοι του κόσμου να βρεθούν στο Σαν Πάολο. Μόνο από εκείνο το παιχνίδι
είχαμε συγκεντρώσει τέσσερα εκατ. δολάρια, αλλά ο σύλλογος δεν τα
χρησιμοποίησε και χάσαμε τη μεγάλη ευκαιρία να κάνουμε τη Νάπολι πραγματικά
μεγάλη. Τελικά αποκλειστήκαμε. Δεν ήθελαν να αλλάξουν ούτε τον χλοοτάπητα στο
προπονητικό κέντρο στο Σοκάβο.

Ξέχασα να σας πω πόσο «όμορφο» ήταν το προπονητικό κέντρο της Νάπολι στο
Σοκάβο. Έμοιαζε περισσότερο με ομάδας β’ κατηγορίας της Αργεντινής, παρά με
ενός σπουδαίου ευρωπαϊκού συλλόγου.

Στα αποδυτήρια οι σοβάδες από τους τοίχους έπεφταν στα αυτιά μας. Έμοιαζε
περισσότερο με το σπίτι μου στη Βίγια Φιορίτο. Για γκαράζ είχαν κάτι σίδερα
που έκαναν χώρο αρκετό για τέσσερα αυτοκίνητα, ενώ ο αγωνιστικός χώρος σού
προκαλούσε ζημιά στους τένοντες. Γι’ αυτό λέω πως ο μασέρ Σαλβατόρε Καρμάντο
δικαιούται να του αναγνωριστεί το 50% από κάθε τίτλο που έχουμε κατακτήσει.

ΕΙΠΑ ΟΧΙ ΣΕ 100 ΕΚΑΤ. ΔΟΛΑΡΙΑ

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα ήταν ο φυσικός ηγέτης της Νάπολι

Εκείνη την εποχή ο Διεθνής Όμιλος Μάνατζμεντ (η γνωστή μας εταιρεία IMG)
πραγματοποίησε έρευνα για να διαπιστώσει ποιο είναι το πιο αναγνωρίσιμο
πρόσωπο στον κόσμο. Και εγώ ήρθα πρώτος. Έτσι, ο Όμιλος ήθελε να αγοράσει τα
δικαιώματά μου για τις φωτογραφίες. Πρόσφεραν 100 εκατ. δολάρια! Όμως, υπήρχε
ένα πρόβλημα. Μία από τις απαιτήσεις τους ήταν να έχω διπλή υπηκοότητα. Την
αργεντίνικη και την αμερικανική. Το να είσαι Αργεντινός δεν εξαγοράζεται με
καμία τιμή. Η περίοδος 1987-’88 ήταν η τέταρτη για μένα στην Ιταλία και ήταν
πραγματικά μαγική. Εκτός από μένα στην ομάδα είχε έρθει και ο Καρέκα. Σ’
ευχαριστώ Θεέ μου. Τον Οκτώβριο του ’87 πήγα στην κλινική του δρ Ανρί Σενό,
στο Μεράνο στην Ελβετία, για πρώτη φορά. Δεν είχα σταματήσει να παίζω από τότε
που είχα πάει στην Ιταλία. Είχα παίξει σε σχεδόν διακόσια συνεχόμενα
παιχνίδια, για το πρωτάθλημα, το Κύπελλο, τα φιλικά και την εθνική ομάδα. Οι
προσαγωγοί μου με πονούσαν τόσο πολύ, ώστε ακόμη και ο γιατρός Ολίβα με το
μαγικό άγγιγμα δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτε άλλο εκτός από ξεκούραση.

Μου έδωσαν κάτι ενέσεις που μου προκάλεσαν δάκρυα στα μάτια… Και συνέχισα να
παίζω, να παίζω κάνοντας όλες αυτές τις ενέσεις. Γι’ αυτό, όταν πολλοί
άνθρωποι λένε πως οι ποδοσφαιριστές παίρνουν πολλά χρήματα, δεν έχουν καμία
ιδέα τι σημαίνει μία σύριγγα δέκα εκατοστών να στην καρφώνουν στο πόδι, στη
μέση, στο γόνατο.

Ο ΤΑΠΙ ΜΟΥ ΕΔΙΝΕ ΧΡΥΣΑΦΙ

Το 1988 ήταν η καλύτερή μου χρονιά, αλλά έδινα μεγάλη προσοχή και στην κόρη
μου που την έβλεπα να μεγαλώνει ημέρα με την ημέρα. Εκείνη τη χρονιά μου είχε
έρθει και η μεγάλη ιδέα να φύγω. Ο τότε πρόεδρος της Μαρσέιγ, Μπερνάρ Ταπί,
εμφανίστηκε στο προσκήνιο και μου πρόσφερε ό,τι ήθελα και ακόμη περισσότερα.
Έλεγε ο Ταπί: «Ας μη μιλάμε για αριθμούς. Θα σου δώσω τα διπλάσια απ’ όσα σου
δίνει η Νάπολι… Σε θέλω στη Γαλλία με οποιοδήποτε κόστος».

Δεν ήταν μόνο τα χρήματα στο μυαλό μου. Ή τουλάχιστον δεν ήταν μόνο αυτά για
τα οποία νοιαζόμουν. Υπήρχαν και μία δύο λεπτομέρειες όπως η βίλα, όχι η Βίγια
Φιορίτο. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι με κήπο 6.000 τετραγωνικών μέτρων, στον οποίον
θα μπορούσε να τρέχει η κόρη μου. Είχα κουραστεί να την ακούω να μου λέει
«Μπαμπά πάμε να παίξουμε στο μπαλκόνι».

Παράλληλα, εκείνη την περίοδο πηγαίναμε καλά στο πρωτάθλημα και στο Κύπελλο
ΟΥΕΦΑ.

Στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ η Νάπολι κέρδισε τη Στουτγκάρδη 2-1 στο Σαν
Πάολο και απέσπασε ισοπαλία 3-3 στη Γερμανία, κατακτώντας το τρόπαιο.

Είχα τότε τα πάντα: τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο για τον σύλλογο, το όνομα της
Νάπολι είχε γίνει γνωστό στην Ευρώπη και… η μεταγραφή.

Ο Φερλαΐνο δεν ήθελε να με αφήσει να φύγω. Ήρθε κοντά μου στον αγωνιστικό χώρο
και ενώ κρατούσα ακόμη το τρόπαιο, με κράτησε και από τους δύο ώμους και μου
είπε στο αυτί: «Θα εκπληρώσεις τους όρους του συμβολαίου σου, έτσι Ντιέγκο;».

Ήθελα να του πετάξω το κύπελλο στο κεφάλι, αλλά εκείνη τη στιγμή το μόνο που
μπορούσα να κάνω ήταν να του πω: «Δεν είναι η κατάλληλη ώρα κύριε πρόεδρε.
Απλά δεν είναι η κατάλληλη στιγμή… Αλλά εγώ τήρησα τη συμφωνία μας, τώρα
πρέπει να την τηρήσεις και εσύ». Και εκεί, στον αγωνιστικό χώρο είπε: «Όχι,
όχι, όχι… Δεν σε πουλάω και στο λέω για να σου δώσω κίνητρο».

Και μετά ήρθαν επιτέλους οι διακοπές… Ήθελα διακοπές και τις είχα
προγραμματίσει από καιρό.

Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗ ΜΑΦΙΑ

Ο τελευταίος τίτλος του Μαραντόνα με τη Νάπολι το 1990. Το Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας

Τότε ήταν που ήρθαν και με πλησίασαν να πάρω ναρκωτικά και η Καμόρα. Μερικές
φωτογραφίες που δημοσιεύτηκαν στην «Ιλ Ματίνο» και σε άλλα περιοδικά με
έδειχναν μαζί με τον Καρμίνε Τζουλιάνο, ο οποίος εθεωρείτο ένας από τους
ηγέτες περιοχής που έλεγχε η Καμόρα, επικεφαλής της πιο δυνατής περιφέρειας,
της Φορσέλα…

Παραδέχομαι πως τα ναρκωτικά με είχαν ξελογιάσει. Το παραδέχομαι. Οι
Αργεντινοί πάντα είχαν μία περιέργεια: για το πως είναι η μαφία. Ήταν κάτι το
γοητευτικό να την παρακολουθείς. Αυτό που ήθελαν ήταν να δίνουν πρώτοι και στη
συνέχεια να ζητούν χάρες… Συνήθως, με προσκαλούσαν στα φαν κλαμπ, μου έδιναν
ρολόγια και άλλα δώρα, για τέτοια πράγματα μιλάμε. Αυτό ήταν το είδος της
σχέσης που είχα μαζί τους.

Κάθε φορά που πήγαινα σε κάποιο από τα κλαμπ, μου έδιναν ένα χρυσό ρόλεξ ή ένα
αυτοκίνητο. Ένα καταραμένο αμάξι! Μου έδωσαν το πρώτο Volvo 900 στην Ιταλία…
Και τους είπα: «Και εγώ τώρα τι πρέπει να κάνω;». Και μου απαντούσαν: «Τίποτα.
Μόνο να βγάλεις μία φωτογραφία». «Ευχαριστώ πάρα πολύ», έλεγα και την επόμενη
ημέρα έβλεπα τη φωτογραφία στην εφημερίδα. Έτσι, εμφανίστηκα και με τον
Καρμίνε Τζουλιάνι και την οικογένειά του. Στις 29 Απριλίου όταν έφτασαν στην
Ιταλία οι συμπαίκτες μου στην εθνική Αργεντινής για το τελικό στάδιο
προετοιμασίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο, παίζαμε με τη Λάτσιο στο Σαν Πάολο.
Ήταν το τελευταίο μου παιχνίδι. Χρειαζόμασταν τη νίκη για να κατακτήσουμε το
σκουντέτο, το οποίο διεκδικούσε και η Μίλαν. Ένα γκολ που πέτυχε ο Μάρκο
Μπαρόνι με κεφαλιά από δική μου σέντρα μάς έδωσε τη νίκη με 1-0 και έδιωξε το
τσεκ από εμένα.

ΜΕ ΜΙΣΟΥΣΑΝ

Λίγο πριν, όταν ήμουν ακόμη στον αγωνιστικό χώρο, μόλις άκουσα το τελευταίο
σφύριγμα φώναξα στον εαυτό μου από τα βάθη της ψυχής μου: «Αυτή είναι η
απόδειξη πως ξέρω τον εαυτό μου καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Και το τσεκ
δεν θα με άφηνε να ζήσω τη ζωή μου. Θέλω να ζήσω τη ζωή μου, παρακαλώ»!

Δεν με άφησαν, όμως, απλά δεν με άφησαν…

«Γιατί με μισούσαν τόσο οι άνθρωποι στην Ιταλία; Όταν έφτασα στη Νάπολι ήμουν
δημοφιλής παίκτης που όλοι εκτιμούσαν και λάτρευαν… γιατί δεν είχαμε
κερδίσει τίποτα ακόμη. Ήμουν δημοφιλής γιατί έπαιζα καλά. Στο Τορίνο συνήθως η
Νάπολι δεχόταν τρία γκολ, στη Φλωρεντία τέσσερα. Αυτό γινόταν κάθε Κυριακή.
Αλλά η Νάπολι έκτισε μία σπουδαία ομάδα και αρχίσαμε να κερδίζουμε παντού.
Σταμάτησα να είμαι τόσο δημοφιλής. Ύστερα από πέντε χρόνια από τότε που πήγα
στην Ιταλία, η Νάπολι κέρδισε δύο σκουντέτο, ένα Κύπελλο Ιταλίας, ένα Κύπελλο
ΟΥΕΦΑ, είχε τερματίσει δύο φορές στη δεύτερη θέση και μία στην τρίτη στο
πρωτάθλημα…

Αποχαιρέτησα τη Νάπολι με ένα πέναλτι εναντίον της Σαμπντόρια στις 24 Μαρτίου.
Αλλά εκδιώχτηκα από την Ιταλία σαν εγκληματίας… Και αυτός δεν είναι σίγουρα
ο καλύτερος επίλογος για την ιστορία μου στη Νάπολι, έτσι δεν είναι;

Δεν συμπαθούσα τον Μπιάνκι

Ο προπονητής μας τότε ήταν ο Μπιάνκι, ο Οτάβιο Μπιάνκι… Ω, ελάτε τώρα.
Εμείς είμαστε οι πραγματικοί προπονητές. Δεν τον συμπάθησα από την πρώτη
στιγμή. Ήταν σκληρός άνθρωπος. Δεν έμοιαζε να έχει λατινοαμερικανικό
ταμπεραμέντο.

Έμοιαζε περισσότερο με Γερμανό. Δεν μπορούσες να του αποσπάσεις ούτε ένα
χαμόγελο. Μαζί μου βέβαια δεν ήταν πολύ σκληρός γιατί ήξερε πως θα του βούλωνα
το στόμα. Ήταν άνθρωπος της πειθαρχίας, αλλά με μένα ήταν πιο διακριτικός. Μου
είχε πει μια φορά:

­ Θέλω να κάνεις αυτή την άσκηση.

­ Ποια απ’ όλες;

­ Θα σου πετάξω την μπάλα και εσύ θα πέσεις στο έδαφος και θα την
κλωτσήσεις με το αριστερό και στη συνέχεια με το δεξί πόδι.

­ Δεν το κάνω αυτό, δεν πέφτω στο έδαφος… Είναι δουλειά των αντιπάλων να
με ρίξουν κάτω στο πάτωμα…

­ Αν είναι έτσι, θα έχουμε προβλήματα όλη τη χρονιά.

­ Σωστά, και εσύ πρόκειται να φύγεις.

Οι θαυμαστές

Με κυνηγούσαν με μοτοσυκλέτες

… Το ταξίδι από το σπίτι μου στο Σοκάβο και πάλι πίσω ήταν μια πραγματική
περιπέτεια! Παρακολουθήστε τι γινόταν: είχα δύο εξόδους στον κήπο του σπιτιού
μου. Περίμενα με αναμμένη τη μηχανή και όταν μου σήκωναν την πράσινη σημαία
άνοιγαν την πόρτα που έπρεπε και έφευγα πατώντας τέρμα το γκάζι, μέχρι το
πάτωμα! Το πλήθος τρόμαζε και εγώ περνούσα ανάμεσά του. Σκέτη τρέλα. Επειδή
αρκετοί γνώριζαν την τακτική μου με ακολουθούσαν με μοτοσυκλέτες… μέχρι που
τους έχανα. Οι μοτοσυκλετιστές στη Νάπολι ήταν τρελοί. Με πλησίαζαν παρά
πολύ… Αλλά με τη Μερτσέντες ή τη Φεράρι τούς ξέφευγα.

(c) 2000, Diego Armando Maradona from «Yo Soy El Diego».