Η ώρα των φιλοσόφων

* Έχει ήδη πολλές φορές αποδειχθεί ότι τη νίκη στον αθλητισμό την παίρνει
αυτός που έχει προετοιμάσει το μυαλό του εξίσου καλά με το σώμα του. Η τρίτη
μέρα του στίβου στο Σίδνεϊ σημαδεύτηκε από τρεις τέτοιες περιπτώσεις
διανοητικής, πάνω απ’ όλα, επικράτησης.

* Η Κάθι Φρίμαν μόνο κατ’ όνομα ήταν μέχρι προχθές ένας ελεύθερος άνθρωπος. Το
τριετές σχεδόν αήττητο σερί της, η φυλετική καταγωγή της σε μια χώρα που
θεώρησε τη διοργάνωση της Ολυμπιάδας μια καλή ευκαιρία για να συμφιλιωθεί με
τις ρίζες της, η ανάδειξή της, τέλος, σε επίσημο ολυμπιακό σύμβολο κατά την
τελετή της αφής της φλόγας μετέτρεψαν την ιθαγενή τετρακοσάρα σε κάτι πολύ
περισσότερο από μια αθλήτρια υποχρεωμένη να νικήσει. Η Φρίμαν έγινε, χωρίς, να
το επιδιώξει, η εικόνα που η Αυστραλία, ως χώρα κι όχι μόνο ως αθλητική
δύναμη, έστελνε στον υπόλοιπο κόσμο. Η αντιπαράθεσή της με τη νικήτρια των δύο
τελευταίων Ολυμπιάδων Περέκ, αυτή την τόσο διαφορετική ντίβα, φόρτισε ακόμα
περισσότερο το κλίμα, πρώτα με το ρίγος μιας αναμενόμενης μεγάλης μάχης κι
ύστερα, όταν η Γαλλίδα προτίμησε να γίνει γαζέλα όχι μέσα στον στίβο αλλά στη
διαδρομή Ολυμπιακό χωριό-αεροδρόμιο, με την επιβεβαίωση μιας συλλογικής
δύναμης επιβολής. Το δυσκολότερο για τη Φρίμαν δεν ήταν να πάρει το υπεσχημένο
χρυσό, αλλά να μη λυγίσει από την τόση πίεση, να μην τυφλωθεί από τα τόσα φώτα
και να μείνει ο εαυτός της. Τα κατάφερε γιατί δεν ξέχασε ποτέ από πού ερχόταν
κι αρνήθηκε ν’ αφεθεί να την παρασύρει μόνη η αναγκαστικά εφήμερη δόξα.

* Ίδια γνώση της σχετικότητας των πραγμάτων έδειξαν και δύο μεγάλοι άντρες
πρωταθλητές, που στο Σίδνεϊ γνώριζαν ότι δεν έρχονταν για περίπατο. Η δύναμη
του Γκεμπρεσελασιέ βρίσκεται συμπυκνωμένη στο πλατύ του χαμόγελο, που δεν
κρύβει μόνο έναν ανοιχτόκαρδο τζέντλεμαν των στίβων, αλλά και κάποιον που έχει
υποσχεθεί στον εαυτό του να μη χάσει. Η δύναμη του Τζόναθαν Αιρ- (σαν τον
Τζόρνταν) -ντουαρντς πηγάζει από τη μέχρι ταπεινότητας αυτοειρωνεία του:
πηδάει χωρίς να ξέρει ακριβώς πώς και με τον ίδιο τρόπο που έχει χάσει αγώνες
και νίκες επειδή έπεφταν την απαγορευμένη για τους Μορμόνους Κυριακή, έτσι και
κέρδισε επιτέλους τον ολυμπιακό τίτλο ένα απόγευμα Δευτέρας. Η κλάση των
δεκαοκτώ μέτρων του δεν έχει θέση σε μια κοσμοθεωρία που βλέπει τον αθλητισμό
σα διαρκή πάλη με το ανεπανάληπτο. Ευνοήθηκε όμως ίσως σε μια μέρα κατά την
οποία η Μούτολα κέρδισε το πρώτο χρυσό στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων για
τη Μοζαμβίκη, την ημέρα της εθνικής της γιορτής, κι ο Κουβανός Γκαρσία χάρισε
στη γυναίκα του το χρυσό μετάλλιο την ημέρα της πρώτης ­ και καλύτερης ­
επετείου τους.