ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ Εγώ είμαι ο Ντιέγκο

Βρίσκομαι στην Αβάνα τώρα που ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο. Τελικά,
αποφάσισα να τα πω όλα. Δεν ξέρω, αλλά πάντα θεωρούσα πως υπάρχουν πολλά
πράγματα που θα μπορούσα να πω ακόμη. Ύστερα απ’ όλα αυτά, δεν είμαι σίγουρος
πως έχω πει όλα τα σημαντικά πράγματα. Εδώ τις νύχτες, καθώς μαθαίνω πώς να
καπνίζω τα τσιγάρα Αβάνας, άρχισα να σκέφτομαι το παρελθόν. Είναι ωραίο να το
κάνεις όταν νιώθεις όμορφα και παρά τα τόσα λάθη δεν πρέπει να λυπάσαι. Είναι
όμορφα να κοιτάς στο παρελθόν, τότε που βρισκόσουν πολύ χαμηλά, γνωρίζοντας
πως ό,τι έχεις κάνει, ό,τι ήσουν ή θα ήθελες να ήσουν συνέβη μέσα από μία
συνεχή πάλη.

Ο πιτσιρικάς από τις φτωχογειτονιές της Βίλα Φιορίτο έμελλε να γίνει ο βασιλιάς του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Ο Ντιεγκίτο μεγάλωσε, διέπρεψε στα γήπεδα της υφηλίου και τώρα, απομονωμένος σε νοσοκομείο της Αβάνας, γράφει για αυτή τη διαδρομή, που μοιάζει με παραμύθι σε κάθε σημερινό Αργεντινό πιτσιρικά. Ένα παραμύθι που ο ίδιος ο πρωταγωνιστής ποτέ δεν άκουσε…

Πάντα ήθελα να παίξω ποδόσφαιρο, αλλά δεν ήξερα σε ποια ακριβώς θέση. Απλώς
δεν ήξερα… Δεν είχα κάποια ένδειξη. Ξεκίνησα να παίζω ως αμυντικός. Πάντα
ήθελα να παίζω ως λίμπερο, ακόμη και τώρα που δύσκολα με αφήνουν να πλησιάσω
μπάλα γιατί φοβούνται πως θα μου προκαλέσει «έκρηξη» στην καρδιά. Παίζοντας
ποδόσφαιρο κέρδισα μια μοναδική ηρεμία στο μυαλό μου. Πάντα είχα αυτό το
συναίσθημα, ακόμη και τις τελευταίες ημέρες της καριέρας μου. Δώστε μου μια
μπάλα και θα δείτε πώς θα διασκεδάσω, πώς θα διαμαρτυρηθώ και πώς θα επιδιώξω
να κερδίσω και να παίξω καλά. Δώστε μου μια μπάλα και αφήστε με να κάνω αυτό
που ξέρω καλύτερα.

Η μητέρα μου, που πάντα με πρόσεχε και ήταν υπερπροστατευτική, συνήθως μου
έλεγε: «Γιε μου, αν πρόκειται να παίξεις ποδόσφαιρο, παίξε μετά τις 17.00,
όταν ο ήλιος δύει». Κι εγώ της απαντούσα: «Ναι, μαμά, εντάξει μαμά, μην
ανησυχείς». Και φεύγαμε από το σπίτι στις 14.00, μαζί με τον φίλο μου τον Ελ
Νέγκρο, τον ξάδελφο μου Μπέτο ή όποιον άλλο έβρισκα και κατά τις 14.15 τα
δίναμε όλα κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο! Δεν φοβόμασταν ακόμη και να πέφτουμε
στο έδαφος.

Συνεχώς κλωτσούσα ένα τόπι…

Πήγαινα σχολείο απλώς γιατί έπρεπε να πάω. Δεν ήθελα να απογοητεύσω τους
δικούς μου, οι οποίοι μου είχαν αγοράσει τη στολή για το σχολείο και με είχαν
πάει εκεί. Πήγαινα όμως και γιατί αισθανόμουν πως αν πάω θα μπορούσα να παίξω
σε κάποιον σύλλογο και θα μου επέτρεπαν να ασχοληθώ με το ποδόσφαιρο. Ό,τι κι
αν έκανα, κάθε μου βήμα, περιστρεφόταν γύρω από την μπάλα. Όταν η μάνα μου με
έστελνε να φέρω κάτι, έπαιρνα πάντα μαζί μου κάποιο αντικείμενο που έμοιαζε με
μπάλα (πορτοκάλια, μπάλες από χαρτιά) για να μπορώ να παίζω στη διαδρομή.
Θυμάμαι όταν ανέβαινα τις σκάλες της γέφυρας που βρισκόταν πάνω από τον
σιδηροδρομικό σταθμό είχα στα πόδια μου μια μπάλα και έπαιζα. Ακόμη και όταν
πήγαινα στο σχολείο ή με έστελνε για δουλειές η μητέρα μου.

Σε αυτό το σπίτι μεγάλωσε ο καλύτερος ποδοσφαιριστής των τελευταίων 30 χρόνων (αριστερά). Πάνω, η βάπτιση του Ντιεγκίτο. Ίσως η μοναδική φωτογραφία του Μαραντόνα χωρίς μπάλα ή ποδοσφαιρική περιβολή…

Έχω ευχάριστες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια, όμως πάντα είναι
δυσάρεστο όταν περιγράφω την περιοχή όπου είχα γεννηθεί και μεγαλώσει, τη
Βίγια Φιορίτο. Στη Φιορίτο, αν είχες να φας έτρωγες, αν όχι δεν έτρωγες.
Θυμάμαι τους χειμώνες που έκανε πολύ κρύο και τα καλοκαίρια που έβραζε ο
τόπος. Ζούσαμε σε ένα σπίτι με τρία δωμάτια, τα οποία είχαν πρόχειρα χωρίσματα
μεταξύ τους με τούβλα. Πολυτέλειες.

Στην αυλή, για πόρτα χρησιμοποιούσαμε ένα συρματόπλεγμα, ενώ μέχρι το σπίτι
περνούσες πάνω από πολλή βρωμιά. Στο σπίτι έμπαινες απ’ ευθείας στην
τραπεζαρία, εκεί όπου μαγείρευε η μητέρα μου, τρώγαμε, κάναμε τις εργασίες μας
για το σχολείο. Είχαμε ακόμη δύο κρεβατοκάμαρες. Οι γονείς μου χρησιμοποιούσαν
αυτή που ήταν δεξιά και εγώ με τα αδέρφια μου αυτή που ήταν αριστερά.

Ουσιαστικά ήταν ένα δωμάτιο δύο επί δύο όπου μέναμε οκτώ άτομα…

Η αλήθεια ήταν πως δεν είχαμε πολλά για να διασκεδάσουμε, αλλά εγώ και ο φίλος
μου ο Ελ Νέγκρο φτιάχναμε παιχνίδια και τα πουλούσαμε. Έτσι, πάντα είχαμε μια
μπάλα. Η πρώτη μπάλα που είχα ήταν το πιο όμορφο δώρο που είχα πάρει ποτέ. Μου
την είχε δώσει ο ξάδερφός μου ο Μπέτο, ο Μπέτο Ζαμπρότα, ο γιος της θείας μου
της Ντορίτα. Ήταν φτιαγμένη από το καλύτερο δέρμα. Ήμουν τριών χρόνων και
θυμάμαι πως κοιμήθηκα με την μπάλα αγκαλιά όλη τη νύχτα.

Ο Ντιεγκίτο (δεύτερος από δεξιά) είχε πάντα το στυλ του σταρ

Πάντα έλεγα πως ήμουν επαγγελματίας από τότε που ήμουν παιδί. Έπαιζα με όποια
ομάδα κι αν με καλούσε. Οι γονείς μου πολλές φορές δεν με άφηναν να πάω και
έκλαιγα, αλλά πέντε λεπτά πριν από το παιχνίδι η μητέρα μου άλλαζε γνώμη. Ήταν
πιο δύσκολο να πείσει τον δον Ντιέγκο.

Καταλάβαινα πώς ένιωθε ο πατέρας μου. Δεν θα μπορούσα κι αλλιώς, όταν ήξερα
πως έσπαγε την πλάτη του για να μπορούμε να τρώμε και να πηγαίνουμε σχολείο.
Αυτό που ήθελε πραγματικά για μας ήταν να σπουδάσουμε.

Ο πατέρας μου έπρεπε να πληρωθεί για να μου πάρει καινούργια παπούτσια, τα
οποία μόλις τα φορούσα έτρεχα κατευθείαν και έπαιζα μπάλα όλη την ημέρα. Αυτό
ήταν αρκετό για να με δείρει. Οι εποχές ήταν διαφορετικές τότε, όπως και οι
άνθρωποι…

Ο πατέρας μου δεν είχε πολύ χρόνο για να μου μιλάει. Μόνο με χτυπούσε…
Έπρεπε να κοιμάται έστω και για λίγο, καθώς ξυπνούσε στις 04.00 για να πάει
στο εργοστάσιο, σε αντίθετη περίπτωση δεν θα είχαμε τίποτα να φάμε.

Μόνο τώρα μπορώ να δω τον δον Ντιέγκο, τι ακριβώς ήταν: ο καλύτερος άνθρωπος
που έχω γνωρίσει. Και θα το πω ξανά, γι’ αυτούς, γι’ αυτόν, τη μητέρα μου, και
για τους δύο «θα έπεφτα και στη φωτιά γι’ αυτούς».

Αυτό που θέλω να πω είναι πως τα ινδάλματα των ανθρώπων ζουν μέσα στα σπίτια
τους. Μπορούν να τα δουν και να τα αγγίξουν. Δεν είναι αυτά που βλέπεις στην
τηλεόραση ή διαβάζεις στα περιοδικά.

Ευχαριστώ τον πατέρα μου ο οποίος ποτέ δεν μου στέρησε το φαγητό. Γι’ αυτό έχω
δυνατά πόδια, ενώ οι υπόλοιποι είναι λιπόσαρκοι.

Ο δικός μου «παράδεισος»

Πάντα παίζαμε στην άλλη γωνία του σπιτιού μου, σε ένα μέρος που ήταν γνωστό ως
Τα Επτά Μικρά Γήπεδα (Siete Canchitas).

Ήταν σκληρά και χωμάτινα γήπεδα. Μερικά από τα γήπεδα είχαν τέρματα, άλλα δεν
είχαν. Φυσικά δεν διέθεταν καθόλου χόρτο.

Και ήταν βρώμικα. Πολύ βρώμικα. Αλλά για μας ήταν παράδεισος. Όταν τρέχαμε
σηκωνόταν σκόνη και έμοιαζε σαν να παίζαμε στο Γουέμπλεϊ με ομίχλη.

Ένα από τα γήπεδα ανήκε στην ομάδα Εστρέγια Ρόχα, στην οποία κάποτε έπαιζε και
ο πατέρας μου και συνήθως έπαιζα κι εγώ. Ένα άλλο ανήκε στην Τρες Μπαντέρας,
της ομάδας του πατέρα τού Γκόγιο Γκαρίτζο. Το ματς Εστρέγια Ρόχα-Τρες
Μπαντέρας έμοιαζε με το ντέρμπι Μπόκα-Ρίβερ.

Ο Γκόγιο ήταν πάντα ήρεμος. Τόσο ήρεμος ώστε μία ημέρα στο προαύλιο του
σχολείου, το 1969, μου είπε: «Ε, Ντιέγκο, πήγα να προπονηθώ με την Αρτζεντίνος
Τζούνιος το Σάββατο και μου είπαν να φέρω κι άλλα παιδιά για δοκιμή. Θέλεις να
έρθεις;».

Του απάντησα: «Πρέπει να ρωτήσω πρώτα τον πατέρα μου»…

Το πρώτο του παιχνίδι με την πρώτη ομάδα της Σεμπογίτας ήταν το θέμα της ημέρας στις φτωχογειτονιές της Βίλα Φιορίτο – Ο Ντιεγκίτο, 16 χρόνων, ήδη μοιάζει με ολοκληρωμένο ποδοσφαιριστή. Μόνο η ηλικία του προδίδει το ότι πρόκειται για έναν έφηβο

Η αλήθεια είναι πως αν ζητούσα από τον πατέρα μου να με πάει, θα σήμαινε πως
θα έπρεπε να ξοδέψει χρήματα για τα ναύλα, τα οποία θα τα στερούνταν οι
υπόλοιποι. Η σκέψη αυτή με πάγωσε. Ωστόσο πήγα.

Στη Λος Σεμπογίτας, όπως λεγόταν η ομάδα με τα τσικό της Αρτζεντίνος
Τζούνιορς, ρίχναμε στο έδαφος όποιον ήθελε να μας αντιμετωπίσει. Είχαμε
κερδίσει 136 παιχνίδια στη σειρά. Τα έγραφα όλα σε ένα σημειωματάριο που μου
είχαν δώσει ο προπονητής μου Φράνσις Κορνέχο και ο Γιάγιο. Το έχει ακόμη η
Κλαούντια (η γυναίκα του) και το φυλάει σαν θησαυρό…

Το ματς που με σημάδεψε

Θυμάμαι το ματς στο Ναβάγιο, όπου μία ομάδα μας έσπασε το σερί. Ήταν σπουδαία
ομάδα. Ήταν εκεί όπου έγινα πραγματικός ποδοσφαιριστής. Αυτό που έκανα στο
Φιορίτο δεν ήταν παρά να τρέχω μετά την μπάλα.

Είχαμε πάει να φάμε μαζί με τον Γκόγιο στο σπίτι μου όταν η μητέρα μου μου
ζήτησε να φέρω ένα κουτί σόδα. Ο Γκόγιο κι εγώ τρέξαμε γρήγορα. Έστριψα στη
γωνία τρέχοντας, γλίστρησα και έπεσα με το πρόσωπο. Το κουτί με τη σόδα έσπασε
και κόπηκα βαθιά στο χέρι. Αυτό κι αν ήταν τύχη.

Την επόμενη ημέρα πήγα να παίξω στην ομάδα. Αλλά ο προπονητής μου ο Φράνσις
δεν με άφηνε και φοβόμουν να τον ρωτήσω το γιατί. Στα αποδυτήρια με κάλεσε και
με ρώτησε…

«Τι έπαθε το χέρι σου Μαραντόνα»;

«Έπεσα και κόπηκα δον Φράνσις. Αλλά μπορώ να παίξω…».

«Τι; Αποκλείεται. Δεν μπορείς να παίξεις έτσι». Έφυγα και πήγα στον πάγκο όπου
άλλαξα. Έσφιξα τα χείλη μου για να μην κλάψω. Ο Γκόγιο με είδε και πήγε στον
Φράνσις…

«Έλα λοιπόν Φράνσις, άσ’ τον να παίξει, έστω για λίγο. Ο Ντιέγκο είπε ότι
μπορεί».

Ο Φράνσις είπε: «Εντάξει. Αλλά μόνο για λίγο». Η ψυχή μου γύρισε στο σώμα
μου… Δεν έπαιξα μόνο για λίγο. Αγωνίστηκα σε όλο το παιχνίδι. Κερδίσαμε 7-1
και πέτυχα πέντε γκολ.

Την Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου, η «Κλαρίν» είχε γράψει πως ένας πιτσιρικάς «με ύφος
και προοπτική σούπερσταρ» εντυπωσίασε. Σύμφωνα με αυτούς τον έλεγαν…
Καραντόνα. Θαυμάσια. Η πρώτη φορά που είχε γραφτεί το όνομά μου κι αυτό ήταν
λάθος.

Γρήγορα στην κορυφή

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Ήμουν στην ένατη ομάδα της Λος Σεμπογίτας όταν
κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Στη συνέχεια με πήραν στην όγδοη ομάδα και μετά
στην έβδομη. Έπαιξα δύο παιχνίδια και με πήγαν κατευθείαν στην πέμπτη. Τέσσερα
παιχνίδια ήταν αρκετά για να με πάνε στην τρίτη, όπου έκανα το ντεμπούτο μου
εναντίον της Λος Άντες, πετυχαίνοντας και γκολ εκτός έδρας. Δύο ακόμη
παιχνίδια και μαντέψτε… πρώτη ομάδα. Όλα αυτά σε διάστημα δυόμισι χρόνων.

Έκανα προπονήσεις ήδη με την πρώτη ομάδα, όταν κάποια Τρίτη με φώναξε ο
προπονητής μου Χουάν Κάρλος Μόντες και μου είπε: «Άκουσέ με, αύριο θα καθήσεις
στον πάγκο, εντάξει;». Έχασα τα λόγια μου. Το μόνο που είπα είναι «Τι; Τι
είπατε;». Έτσι το επανέλαβε. «Εντάξει, θα καθήσεις στον πάγκο της πρώτης
ομάδας. Και να είσαι σίγουρος πως θα παίξεις».

Το είπα στη μητέρα μου και σε δύο δευτερόλεπτα το ήξερε όλη η Βίγια Φιορίτο.

Το πρώτο μου «σόου»…

Με τη Σεμπογίτας ο μικρός Μαραντόνα γεύτηκε τη χαρά της νίκης σε 136 συνεχείς αγώνες

Η καλύτερη στιγμή ήταν στο Βελέζ, το 1970, σε ένα παιχνίδι ανάμεσα στην
Αρτζεντίνος και την Μπόκα. Όταν παίζαμε εμείς δεν χρησιμοποιούσαμε τις
κανονικές μπάλες, αλλά κάποιες παλιές. Έτσι, στο ημίχρονο του αγώνα, πήραμε
μία μπάλα και αρχίσαμε να παίζουμε. Μάλιστα, έκανα ένα σουτ και η μπάλα
χτύπησε στο κεφάλι τού Γιάγιο, που βρισκόταν στο τέρμα.

Οι φίλαθλοι, που είδαν το περιστατικό, άρχισαν να γελούν. Ο Γιάγιο μού πέταξε
την μπάλα και άρχισα να παίζω μαζί της χωρίς αυτή να ακουμπάει στο έδαφος. Οι
φίλαθλοι ενθουσιάστηκαν και άρχισαν να με χειροκροτούν. Η πρώτη ομάδα όμως
μπήκε και πάλι στον αγωνιστικό χώρο μαζί με τον διαιτητή.

Οι φίλαθλοι τότε άρχισαν να φωνάζουν: «Que se quede, que se quede» («αφήστε
τον να μείνει, αφήστε τον να μείνει»). Όλος ο κόσμος φώναζε, μαζί οι οπαδοί
της Αρτζεντίνος και της Μπόκα. Αλλά αυτοί που φώναζαν περισσότεροι ήταν οι
οπαδοί της Μπόκα. Αυτή είναι μία από τις πιο καλές αναμνήσεις μου από τους
φιλάθλους της Μπόκα. Νομίζω πως από τότε άρχισα να αισθάνομαι αυτό που νιώθω
και τώρα για την Μπόκα. Ήξερα πως θα βρεθώ στον δρόμο της κάποια στιγμή.

Οι εφημερίδες άρχισαν να μου παίρνουν συνεντεύξεις και να γράφουν άρθρα για
μένα. Θυμάμαι πως μία εφημερίδα είχε γράψει: «Αρκετά μικρός για να ακούει
παραμύθια, αλλά στέκεται όρθιος από τις επευφημίες».

Όταν ο Μενότι με κάλεσε στην Εθνική

«Είχα φοβισμένο πρόσωπο. Ετοιμαζόμουν να κάνω το ντεμπούτο μου στην εθνική ομάδα. Ήταν 27 Φεβρουαρίου του 1977. Ο κόσμος φώναζε “Μαραντόοο, Μαραντόοο”» – Ο πιτσιρίκος δεξιά με την μπάλα δεν είναι άλλος από τον μικρό Ντιέγκο. Ο μικρός ήταν αγαπητός στους παίκτες της πρώτης ομάδας

Σε μία από τις προπονήσεις είδα τον Μενότι, ο οποίος είχε έρθει ειδικά για να
μου μιλήσει. Ήταν θεός για μένα. Και καθόταν ακριβώς μπροστά μου, λέγοντάς μου
πως πρόκειται να παίξω στον φιλικό αγώνα με την Ουγγαρία. Θα έκανα την πρώτη
εμφάνισή μου με την εθνική ομάδα της χώρας μου!

Το παιχνίδι άρχισε και κερδίσαμε αμέσως πέναλτι. Έτσι, σκέφθηκα: «Τώρα θα τους
συντρίψουμε. Συγκεντρώσου Ντιέγκο».

Βρισκόμασταν στο εικοστό λεπτό του δευτέρου ημιχρόνου όταν ο Μενότι με φώναξε:
«Μαραντόνα, Μαραντόνα».

Μπήκα κατ’ ευθείαν στο παιχνίδι. Ο Γκάτι έδωσε πάσα στον Γκαγιέγκο κι αυτός
έδωσε την μπάλα αμέσως σε μένα. Μου έδειξαν αμέσως εμπιστοσύνη. Βρήκα τον
ρυθμό μου και με μία θαυμάσια μπαλιά έδωσα έτοιμο γκολ. Μετά το τέλος του
αγώνα, ήρθε ο Γκαγιέγκο με αγκάλιασε και μου είπε: «Αυτό είναι που ήθελα να δω
από σένα Ντιέγκο. Έτσι σε θέλω σε κάθε παιχνίδι».

Πήγα σπίτι με τον πατέρα μου και τον Χόρχε Σιτερζπίλερ. Φάγαμε και μετά
ανοίξαμε την τηλεόραση να δούμε τον αγώνα. Είδα έναν Ούγγρο να με χτυπάει όταν
δεν είχα την μπάλα στα πόδια μου, αλλά στην τηλεόραση δεν πονάει τόσο, έτσι
δεν είναι;