Σάλσα στου Ψυρή, μάμπο στο Μπουρνάζι και μοχίτος στο Γουδί!

Αποβάλλεται. Η κακή διάθεση και το «στημένο» ντύσιμο δεν έχουν θέση στο «Cubanita», το «Palenque» και το «Fuego». Εκεί οι θαμώνες μιλούν ψυχή τε και σώματι με τη σάλσα, το μάμπο και τη ρούμπα…

Δελτίο διασκέδασης: «Ο ισχυρός λατινοαμερικανικός άνεμος που φυσά εδώ και λίγα
χρόνια στην Αθήνα φαίνεται πως δεν θα εξασθενήσει ούτε και το χειμώνα που
έρχεται». Όπως φάνηκε και από το καλοκαίρι που φεύγει, οι νύχτες της πόλης θα
«ξεχειμωνιάσουν» για άλλη μια φορά σε ρυθμούς σάλσα και μάμπο.

Άλλωστε, το ότι ολοένα και περισσότερα μαγαζιά ακολουθούν λατινοαμερικανικές
«συνταγές» στη μουσική, την κουζίνα και τη διακόσμησή τους, δείχνει ότι η τάση
στη διασκέδαση είναι εξωτική και μάλιστα λάτιν.

Το μυστικό, όπως λέει ο Γιώργος Γιαννούκος, ένας από τους τρεις ιδιοκτήτες του
Palenque, που ξεκινά φέτος την 7η σεζόν του είναι ότι «η μουσική αυτή δεν σ’
αφήνει να καθίσεις. Ο κόσμος εδώ έρχεται για να διασκεδάσει, κι όσοι δεν
ξέρουν να χορεύουν, μαθαίνουν εδώ. Ο ρυθμός σε ξεσηκώνει και δεν υπάρχει
άνθρωπος που να φεύγει απ’ το μαγαζί και να μην είναι ευχαριστημένος.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα εισιτήρια για τις συναυλίες του είδους αυτό το
καλοκαίρι είχαν γίνει ανάρπαστα από τις πρώτες ώρες που διατέθηκαν στην αγορά.
Η υποδοχή που επεφύλαξαν οι λάτρεις και όχι μόνο της κουβανέζικης μουσικής στο
συγκρότημα των Μπουένα Βίστα στο Λυκαβηττό ήταν θεαματική, όπως άλλωστε και ο
αριθμός των θεατών που κατέκλυσε το θέατρο. Το ίδιο ενθουσιώδης ήταν η
ατμόσφαιρα και στα υπόλοιπα λάτιν μουσικά γεγονότα του καλοκαιριού.

Κέφι

Χαλαροί ρυθμοί, παρέα, ποτό ή φαγητό και καλή μουσική είναι η «συνταγή» που γεμίζει τα μπαράκια και τα εστιατόρια στου Ψυρή

Φαίνεται πως το… μεσογειακό μας ταμπεραμέντο βρήκε το έτερόν του ήμισυ. Το
νυχτερινό ξεφάντωμα από τα τραπέζια των ελληνάδικων… προσγειώθηκε στις
πίστες των μαγαζιών όπου η μουσική είναι αυστηρώς λάτιν και που το κέφι
ξεκινάει από νωρίς.

Το μυστικό της επιτυχίας είναι απλό. Η διασκέδαση σε αυτά τα μαγαζιά δεν είναι
απρόσωπη. Ούτε στο Cubanita, ούτε στο Fuego, ούτε στο Pallenque δεν θα δείτε
ανθρώπους να φορούν τα καλά τους και να κάθονται αμίλητοι με ένα ποτό στο χέρι
κοιτάζοντας αδιάφορα αριστερά και δεξιά. Η ατμόσφαιρα στα λάτιν μαγαζιά είναι
τελείως διαφορετική. Η κακή διάθεση δεν έχει θέση εκεί.

«Προσπαθήσαμε να μεταφέρουμε στο μαγαζί το μπρίο των Λατίνων. Κάθε βράδυ
έχουμε λάιβ συγκρότημα από την Κούβα, προσαρμόσαμε την κουβανέζικη κουζίνα
στην ελληνική και φέραμε μια μεγάλη ποικιλία από πούρα», λέει η κ. Βίκυ
Κούκουνα, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Cubanίta. «Ο κόσμος που έρχεται εδώ
είναι όλων των ηλικιών. Όλοι όμως έρχονται εδώ γιατί ξέρουν ότι θα περάσουν
καλά και θα ξεδώσουν».

Όλο πάρτι

Κλασικές αξίες. Για την Κέλλυ Γυμνάου, που περνά τα βράδια της πάντα με καλή παρέα, μεζέδες και ούζα – Χαλαρά για ποτό. Το μπαράκι είναι τόπος συνάντησης φίλων για τον Σταύρο Λαϊνά, κι αν έχει διάθεση για… θόρυβο συνεχίζει τη βραδιά κάπου αλλού – Φθάνει πια. Βαρέθηκε τα κλαμπ και τα εξοντωτικά ξενύχτια και προτιμά να περνά τις βραδιές της με φίλους η Γεωργία Γυμνάου, συνδυάζοντας φαγητό και ποτό

Κάθε βραδιά είναι και ένα πάρτι. Οι θαμώνες διασκεδάζουν επιδεικνύοντας τις
χορευτικές τους ικανότητες στη σάλσα και το μάμπο, που έμαθαν το προηγούμενο
βράδυ. Όμως, δεν είναι μόνο η μουσική που κάνει τη διαφορά. Είναι το ρούμι που
ρέει άφθονο, τα εξωτικά κοκτέιλ, τα πούρα Αβάνας.

Κυριαρχούν λοιπόν οι λάτιν ρυθμοί στην Αθήνα, αλλά διασκέδαση δεν είναι μόνο ο
χορός και το ξεφάντωμα. Πολύς κόσμος προτιμά να περνά ήσυχες βραδιές στο
κέντρο συνδυάζοντας στο ίδιο μέρος φαγητό, ποτό και καλή παρέα. Τα τελευταία
χρόνια, τα μαγαζιά που ανοίγουν στου Ψυρή ακολουθούν μια δική τους λογική στη
βραδινή ψυχαγωγία.

Μεζέδες, κρασί και ούζο για όσους δεν αντέχουν το στριμωξίδι και την
ορθοστασία στα κλαμπ. «Προτιμάμε αυτό το στυλ της διασκέδασης που υπάρχει στου
Ψυρή. Ερχόμαστε για φαγητό και ουζάκι. Δεν μας αρέσουν τα κλαμπ, τα
βαρεθήκαμε», λέει η Γεωργία Γυμνάου, που μαζί με την αδερφή της, την Κέλλυ,
απολάμβαναν το ούζο τους στο «Ζειδωρον».

Σε χαλαρούς ρυθμούς είναι και τα μπαράκια στην ίδια περιοχή, πολλά από οποία
είναι γεμάτα τόσο τις καθημερινές όσο και τα Σαββατόβραδα. Avalon, Bee, Multi
Culti, Θηρίο, Spirit. «Έρχομαι για να βρω την παρέα μου και να τα πούμε χαλαρά
πίνοντας ένα ποτό. Αν έχουμε διάθεση, πηγαίνουμε κάπου πιο ζωντανά», λέει ο
Σταύρος Λαϊνάς.

Από τα πάρτι ρεφενέ με βερμούτ, στον Χιώτη, το Νέο Κύμα και το Κολωνάκι

Το έτερον ήμισυ. Το μεσογειακό ταμπεραμέντο του Έλληνα βρήκε το ταίρι του και προσγειώθηκε από τις πίστες των ελληνάδικων στα… πατώματα των λάτιν μαγαζιών

Τα ιδιαίτερα γνωρίσματα κάθε εποχής διαμόρφωναν σε ένα μεγάλο βαθμό και τον
τρόπο που διασκέδαζαν τα παλαιότερα χρόνια οι Αθηναίοι. Στο σπίτι ή στην
ταβέρνα, στο νάιτ κλαμπ ή το αναψυκτήριο, στο Κολωνάκι ή στην Πλάκα, η
διασκέδαση ποτέ δεν σταμάτησε. Το μόνο που έκανε ήταν να αλλάζει πρόσωπο.

Έτσι λοιπόν στη δεκαετία του ’50, αυτό που χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό τα
νυχτερινά ξεφαντώματα των Αθηναίων ήταν τα πάρτι που γίνονταν στα σπίτια. Τα
έλεγαν τότε «πάρτι του ρεφενέ», γιατί μιας και πολλά λεφτά δεν υπήρχαν – οι
συνέπειες από τον Εμφύλιο ήταν ακόμα νωπές – έβαζαν όλοι από λίγα για να
αγοραστεί το βερμούτ και οι ξηροί καρποί που ήταν αναπόσπαστα στοιχεία για μια
επιτυχημένη βραδιά.

Με τραβηγμένα τα έπιπλα στην άκρη, η νεολαία χόρευε στα σαλόνια των σπιτιών με
μουσική ροκ εν ρολ Έλβις Πρίσλεϊ και τέτοια. Την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι
πήγαιναν σε κλαμπ που υπήρχαν στην παραλία, κοντά στη Γλυφάδα ή
συγκεντρώνονταν στη Φωκίωνος Νέγρη που τότε ήταν στα φόρτε της. Το ίδιο και το
Κολωνάκι. Ηθοποιοί, συγγραφείς, κοσμικοί ή ανώνυμοι γλεντζέδες, αθλητές και
απλός κόσμος που περνούσε από εκεί να τους χαζέψει.

Το κέφι όμως υπήρχε και στο άκουσμα των αρχοντορεμπέτικων, Χιώτης – Λίντα, ενώ
εκεί που μαζεύονταν όλοι ανεξαιρέτως ήταν οι επιθεωρήσεις. Μάλιστα τα
τραγούδια που γνώριζαν επιτυχία και ακούγονταν από το ραδιόφωνο και χορεύονταν
παντού έβγαιναν μέσα απο τέτοιες επιθεωρήσεις.

Η επόμενη τώρα δεκαετία έφερε μαζί της την αποενοχοποίηση των μπουζουκιών και
μαζί το σπάσιμο των πιάτων. Οι περισσότερο κοσμικοί προτιμούσαν να
διασκεδάζουν με «ρεβί πίστας» ενώ κάποιοι άλλοι σύχναζαν στην καινούργια μόδα
της εποχής που ήταν τα αναψυκτήρια. Όπως η «Αίγλη» στο Ζάππειο και το «Green
Park». Η δεκαετία του ’60 γέννησε ακόμα και τα σφαιριστήρια, όπου με μουσική
από τζουκ μποξ περνούσε την ώρα του ένα μεγάλο μέρος της νεολαίας.

«Εκείνη η εποχή ήταν συνώνυμη με την εμφάνιση και την ακμή των νάιτ κλαμπ που
έδωσαν μια άλλη διάσταση στη διασκέδαση της πόλης», σαν την «Νεράιδα», την
«Κουίντα» στη Φωκίωνος Νέγρη, την «Αθηναία» στον Ιππόδρομο. Η περιοχή της
Πλάκας συνέχιζε να δίνει το δικό της στίγμα στις αθηναϊκές νύχτες. «Εκεί
ξεφυτρώνει μια ακόμα τάση, οι μπουάτ, με φωνές σαν κι αυτή του Σαββόπουλου,
της Αρλέττας, της Πόπης Αστεριάδη, της Καίτης Χωματά», μας λέει ο
δημοσιογράφος κ. Μανώλης Λαμπίδης.

Μόδα λοιπόν το Νέο Κύμα στις μπουάτ, μόδα όμως και τα ιταλικά τραγούδια που
χορεύονται και τραγουδιούνται από εγχώρια πρωτοεμφανιζόμενα γκρουπάκια, σε
ελληνικό όμως στίχο. Τέτοια γκρουπάκια έπαιζαν πρωινά Κυριακών σε
κινηματογραφικές αίθουσες.

Τα χρόνια περνούν και μπαίνουμε στην επόμενη δεκαετία, του ’70. Στην Πλάκα και
το Κολωνάκι γίνονται φοβερά ξενύχτια, ο κόσμος έχει περισσότερα λεφτά, βγαίνει
συνεχώς, ατέλειωτα μπουκάλια ουίσκι ανοίγουν στα μπουζούκια που τραγουδά ο
Βοσκόπουλος, ο Κόκκοτας κ.ά. Στα τέλη αυτής της δεκαετίας η μουσική που
κυριαρχεί παντού είναι η ντίσκο. Ο χορός συνεχίζεται και τότε για πρώτη φορά
ανοίγουν οι πρώτες ντισκοτέκ που αποτελούν τους ναούς της διασκέδασης μέχρι
και τα μέσα της δεκαετίας του 1980.

Μια πλατεία με στέκια

Ενθουσιώδης ατμόσφαιρα. Όχι μόνο στις συναυλίες των λάτιν συγκροτημάτων του καλοκαιριού αλλά και στα μαγαζιά, όπου η μουσική είναι αυστηρώς λάτιν και οι παρουσίες απαραιτήτως… εξωτικές

Το λάτιν μπορεί να είναι η γενική τάση, αλλά σε κάποια παραδοσιακά στέκια
διασκέδασης όπως είναι το Μπουρνάζι, το ανάμεικτο πρόγραμμα με ξένη και
ελληνική μουσική τα πάει μια χαρά. Γύρω από την πλατεία βρίσκονται τα
περισσότερα κλαμπ όπου μαζεύεται όλος ο νεαρόκοσμος από τη Δυτική Αθήνα. Οι
περισσότεροι από αυτούς μεταξύ 18 και 25 χρόνων. Το «Μήνυμα», το «Πορτοκάλι»,
το «Ούλτρα», το «Χουκ» και οι «Κολώνες» είναι τα κλαμπ με πίστες για πολύ
χορό. Εδώ η έθνικ μουσική δεν προτιμάται και τόσο πολύ, καθώς περισσότερο
κυριαρχούν κομμάτια MTV, τραγουδάκια δηλαδή που τα ακούς και είσαι έτοιμος για
πρόγραμμα αερόμπικ, όπως επίσης και τραγούδια από νεαρούς Έλληνες
τραγουδιστές.

Το Μπουρνάζι, που έχει τη δική του ζωή πρωί και βράδυ, φαίνεται πως για μια
ακόμα χρονιά διατηρεί τον δικό του ρυθμό στη διασκέδαση. Εδώ τα ελληνικά
ακούγονται την ώρα που πρέπει και χορεύονται επαρκώς. Έστω όμως κι έτσι,
κάποια μαγαζιά δεν έμειναν ανεπηρέαστα από τη μόδα των καιρών και αποφάσισαν
να μοιράσουν τον χώρο και τη μουσική τους με τη λατινοαμερικάνικη κουλτούρα.
Στο «Έντζο» για παράδειγμα, που μαζί με το «Φρέντο» και το «Βιλάτζιο» είναι τα
τρία πιο πολυσύχναστα καφέ του Μπουρναζίου, οι θαμώνες μπορούν αντί να πιουν
τον καφέ τους στον χώρο που τον έπιναν μέχρι πρότινος ακούγοντας mainstream
μουσική, να επιλέξουν μια διπλανή αίθουσα με εικόνες, ντεκόρ, και μουσική από
Κούβα.