Ο εκλεκτός του λαού

Τα αποτελέσματα ήταν σαφή. Και ανέδειξαν νικήτρια την αντιπολίτευση του
Λιβάνου. Η έκβαση των κοινοβουλευτικών εκλογών που πραγματοποιήθηκαν την
περασμένη Κυριακή μπορεί να θεωρηθεί προσωπική επιτυχία δύο βασικών ηγετών της
αντιπολίτευσης: του πρώην πρωθυπουργού Ραφίκ Χαρίρι (ο οποίος είναι σουνίτης
μουσουλμάνος) και του προέδρου του Σοσιαλιστικού Προοδευτικού Κόμματος και
Δρούζου ηγέτη, Βαλίντ Ζουμπλάτ.

Το εκλογικό σώμα προσέφερε στην υπουργική ομάδα του Σελίμ Ελ Χος -η οποία
ανέλαβε την εξουσία προ διετίας με υποσχέσεις περί αλλαγής και εκσυγχρονισμού-
και τους υποψήφιους που πρόσκεινται σε αυτήν, την ανταμοιβή που τους άρμοζε:
μία διόλου πανηγυρική έξοδο.

Μετριότητα

Ας μη γελιόμαστε όμως. Στο Λίβανο η αντιπολίτευση δεν είναι φορέας πρωτότυπων
ιδεών.

Οι Λιβανέζοι γνωρίζουν το πορτρέτο των πολιτικών τους: με κάποιες εξαιρέσεις,
παραμένει απαράλλαχτο, με τους υιούς να διαδέχονται τους πατέρες στις μεγάλες
πολιτικές οικογένειες, και τους νεοφερμένους να προσκολλώνται στους
προηγούμενους, να εκλέγονται χάρις στην υποστήριξη της Συρίας και/ή να
επιβάλλονται με τη δύναμη του χρήματος. Από κοσμοθεωρία, μηδέν. Η προεκλογική
περίοδος, που αντιπαράθεσε πρόσωπα και όχι προγράμματα, χαρακτηρίστηκε από
σπάνια μετριότητα -ακόμα και για τον Λίβανο.

Οι συμμαχίες που σχηματίστηκαν αφορούσαν προσωπικότητες και δυνάμεις οι οποίες
είχαν περιθωριοποιηθεί από το δίδυμο Εμίλ Λαχούντ – Σελίμ Ελ Χος, όπως ο
Χαρίρι και ο Ζουμπλάτ οι οποίοι, πριν από δύο χρόνια ακόμα, και ενώ μάλιστα ο
δεύτερος συμμετείχε στην κυβέρνηση του πρώτου, κινούνταν σπάνια στο ίδιο μήκος
κύματος, ή ο Βαλίντ Ζουμπλάτ και κάποιες προσωπικότητες που ασπάζονται τον
χριστιανισμό, και τις οποίες ο Δρούζος ηγέτης πριν από λίγα χρόνια στιγμάτιζε
δημόσια. Η εχθρότητα, ή μάλλον η αδιαφορία που επεδείκνυε απέναντί τους η
απερχόμενη κυβέρνηση συνέβαλε σημαντικά στην προσέγγισή τους.

Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες εβδομάδες ακούστηκαν κάποιες φωνές που
είχαν να κάνουν με την παρουσία της Συρίας και την λαϊκή συμμετοχή στην
πολιτική ζωή· είναι, όμως, πρόωρο να τις χαρακτηρίσει κανείς το χελιδόνι που
αναγγέλλει την άνοιξη. Εξίσου παράτολμο θα ήταν να προβλέψουμε το τέλος του
συριακού ελέγχου στον Λίβανο.

Αυτό που πρέπει να συγκρατήσουμε από τα εκλογικά αποτελέσματα είναι ότι σε
πείσμα των εκφοβισμών και των πιέσεων οι Λιβανέζοι μπόρεσαν να επιλέξουν
ελεύθερα τους εκπροσώπους τους· και ότι ύστερα από χρόνια αποκλεισμού από το
πολιτικό τοπίο, έπειτα από χρόνια υποταγής στη θέληση των κυβερνώντων, οι
Λιβανέζοι εξέφρασαν επιτέλους την αγανάκτησή τους, και είπαν «όχι» στην
καθεστηκυία τάξη.