Άλλοι καιροί…

Ο πρώτος νικητής του Μαραθώνιου δρόμου στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το
1896 στην Αθήνα, Σπύρος Λούης, παραμένει ένας από τους πιο διάσημους αθλητές
στον κόσμο, αλλά από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει τόσα πολλά στον
αθλητισμό, ώστε οι πρώτοι εκείνοι παγκόσμιοι αγώνες να δείχνουν πολύ κατώτερου
βεληνεκούς.

Και μια που αναφερθήκαμε στον Μαραθώνιο, όχι μόνο τον Σπύρο Λούη (2 ώρες
58.50) αλλά και τους θρυλικούς Εμίλ Ζάτοπεκ (Τσεχία – 2 ώρες 23.52 το 1952 στο
Ελσίνκι), Αλέν Μιμούν (Γαλλία – 2 ώρες 26.00 το 1956 στη Μελβούρνη), θα είχε
νικήσει η Αμερικανίδα Τζόαν Μπενόιτ με το παγκόσμιο ρεκόρ που είχε από τις 18
Απριλίου 1983 (2 ώρες 22.43) και η οποία είχε νικήσει στους Ολυμπιακούς 1984
στο Λος Αντζελες με 2 ώρες 24.52!

Αλλά και στα 100μ. η Μάριον Τζόουνς με το φετινό 10.78 θα μπορούσε να
συναγωνιστεί τον θρυλικό Τζέσι Όουενς (10.3 το 1936 στο Βερολίνο).

Σήμερα όμως, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, έχουν προοδεύσει εντυπωσιακά
σε σχέση με τα χρόνια των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων και σήμερα βλέπει κανείς
στον στίβο αθλητές που μοιάζουν βιονικοί σε σύγκριση με εκείνους που θαύμαζαν
και συχνά λάτρευαν οι φίλαθλοι των αρχών του αιώνα.

Θα έμεναν πολλά μέτρα πίσω στα 100μ. ο Τζέσι Όουενς αλλά και ο εντυπωσιακός
νικητής του Τόκιο επίσης Αμερικανός Μπομπ Χέιζ (10.0 στους Ολυμπιακούς Αγώνες
του Τόκιο το 1964) από τον σημερινό κορυφαίο σπρίντερ στον κόσμο Μόρις Γκριν
με τα 9.79 του παγκοσμίου ρεκόρ που σημείωσε πέρυσι στο ΟΑΚΑ στα
«Τσικλητήρεια».

Στις γυναίκες, όπου παρατηρείται μια στασιμότητα την τελευταία 10ετία, η
Μάριον Τζόουνς δεν θα κέρδιζε ακόμη την αείμνηστη σούπερ σταρ της Σεούλ
(10.54) Φλόρενς Γκρίφιθ Τζόινερ, αλλά θα άφηνε πολύ πίσω τη «θρυλική»
συμπατριώτισσά της και ομόχρωμη Βίλμα Τάις (11.4 το 1960 στη Ρώμη και 11.0 στο
Τόκιο) και τη νικήτρια το 1980 στη Μόσχα Ρωσίδα Λουντμίλα Κοντράτιεβα (11.06).
Οι Αμερικανοί απουσίαζαν λόγω του μποϊκοτάζ, αλλά τότε υπερείχαν οι Ανατολικές
σπρίντερ με επικεφαλής τη Γερμανίδα Μάρλις Γκερ (10.88 το 1977).

Η θεαματική βελτίωση των επιδόσεων σε όλα τα αγωνίσματα έχει την εξήγησή της
στη μεγάλη πρόοδο της διατροφής και της προπόνησης, αλλά περισσότερο της
ιατρικής και βέβαια δεν είναι μικρής σημασίας η χρήση εδώ και τουλάχιστον 30
χρόνια όλο και πιο εξελιγμένων ιατρικών παρασκευασμάτων, στα οποία
περιλαμβάνονται και απαγορευμένες ουσίες.

Η στασιμότητα που παρατηρείται στις γυναίκες μετά τη δεκαετία του ’80,
εξηγείται από την εντατικοποίηση που είχαν ξεκινήσει τότε οι ανατολικές χώρες,
αξιοποιώντας δυνατότητες του «ασθενούς φύλου» που είχαν αγνοηθεί στη Δύση
(όπως η συνέχιση της καριέρας μετά την τεκνοποίηση και η «επαγγελματική
ενασχόληση» με τα σπορ, κάτι που μέχρι τότε ήταν αποκλειστικό προνόμιο των
ανδρών).

Οι επιδόσεις βελτιώνονται συνεχώς, αλλά το θέμα που διχάζει σήμερα τους
ειδικούς δεν είναι τι θα συμβεί αν ελεγχθεί απόλυτα η χρήση απαγορευμένων
ουσιών, αλλά αν υπάρχουν ή όχι ανθρώπινα όρια. Σε έρευνα των «Τάιμς» του
Λονδίνου κονταροχτυπιούνται δύο απόψεις: του καθηγητή του Πανεπιστημίου
Μπρούνελ Πίτερ Ράντφορντ, που τονίζει ότι «οι επιδόσεις πάντα καταρρίπτονται
και πολλά θεωρούμενα ανώτατα όρια έχουν ξεπεραστεί» και του καθηγητή του
Πανεπιστημίου Μπρίτις Κολούμπια των ΗΠΑ Ρόμπερτ Σουτς, ο οποίος υποστηρίζει
ότι «ο άνθρωπος πλησιάζει τα έσχατα όριά του» και πως «ουδείς άνθρωπος μπορεί
να τρέξει τα 100μ. σε λιγότερο από 9.51 ή τον Μαραθώνιο πιο κάτω από 1 ώρα 59.29».