Σε δύο ρόδες γύρισαν την Αμερική

Προς τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού: την Αλάσκα

Το τελευταίο κομμάτι της διαδρομής των δύο εκπαιδευτικών ήταν από την περιοχή
των Τσιάπας του Μεξικού μέχρι το Άνκορατζ της Αλάσκας. Μια πορεία δηλαδή
περίπου 8.500 χιλιομέτρων. Στην προσπάθεια των δύο καθηγητών της Μέσης
Εκπαίδευσης χορηγός ήταν ακόμη μια χρονιά και «ΤΑ ΝΕΑ». Όταν η μηχανή έφθασε
στην πρωτεύουσα της Αλάσκας, το κοντέρ της έδειξε πως είχε συνολικά διανύσει
21.350 χιλιόμετρα. Απο εκεί μάς έστειλαν και την τελευταία τους ανταπόκριση.

Στη χώρα των Ζαπατίστας

«Είχαμε αφήσει πίσω μας τη Γουατεμάλα, τη χώρα στην οποία αναπτύχθηκε ο
πολιτισμός των Μάγια. Τώρα πλησιάζαμε στο Μεξικό και οι καιρικές συνθήκες δεν
ήταν τόσο καλές, ειδικά, μάλιστα, αν ταξιδεύεις με μηχανή. Η θερμοκρασία συχνά
ξεπερνούσε τους 35 βαθμούς Κελσίου και η υγρασία μάς ταλαιπωρούσε. Έτσι
ταλαιπωρημένοι, μπήκαμε στο Νότιο Μεξικό από την εξαθλιωμένη επαρχία των
Τσιάπας, την περιοχή δηλαδή όπου δραστηριοποιούνται οι Ζαπατίστας. Η υποδοχή
δεν ήταν διαφορετική από αυτή που περιμέναμε. Στρατιώτες με σκονισμένα ρούχα,
ιδρωμένα πρόσωπα, προτεταμένα όπλα. Σε όλη τη διαδρομή έντονη η παρουσία του
στρατού και της αστυνομίας. Οι έλεγχοι συνεχείς και τα βλέμματα καχύποπτα.
Σταματήσαμε πολλές φορές στην άκρη του δρόμου για να ανοίξουμε τις αποσκευές
που είχε στο πλάι της η μηχανή.

Στις ακτές του Ειρηνικού

Προς το μεγαλειώδες Γκραντ Κάνιον

Τον δρόμο που περνούσε μέσα από τα φτωχά χωριά του μεξικανικού νότου θα τον
ακολουθούσαμε ακόμη 3.000 χιλιόμετρα. Η πρασινάδα του τοπίου που αντικρύσαμε
στις προηγούμενες χώρες της Λατινικής Αμερικής συνεχιζόταν και εδώ. Απότομη
αλλαγή αποτέλεσε το διάσημο τουριστικό θέρετρο Ακαπούλκο. Εμείς συνεχίζουμε
την πορεία μας βλέποντας από κάτω τις ακτές του Ειρηνικού. Η βλάστηση είναι
πυκνή και ο κεντρικός οδικός άξονας είναι στενός και επικίνδυνος. Οι στροφές
είναι πολλές.

Η πορεία μας συνεχίζεται, η μηχανή τρέχει χωρίς προβλήματα και σε κάποια
σημεία ξεπερνούμε σε ταχύτητα τα 120 χιλιόμετρα.

Βρισκόμαστε στο μέσο της χώρας και η έρημος κάνει την εμφάνισή της. Μια έρημος
που φθάνει μέχρι και τις νότιες Πολιτείες των ΗΠΑ. Την Αριζόνα, το Τέξας, τη
Νεβάδα. Αυτό που κάπως μας στενοχωρεί είναι ότι η πορεία που ακολουθούμε στα
δυτικά του Μεξικού δεν μας επιτρέπει να δούμε απο κοντά τα απομεινάρια των
παλαιότερων πολιτισμών.

Ατελείωτη έρημος

Το ταξίδι μας, όμως, συνεχίζεται όπως και οι καταπονήσεις που δέχονται τα
λάστιχα της μηχανής που σχεδόν έχουν λιώσει. Η έρημος, όμως, δεν τελειώνει.
Περνούμε δίπλα απο κάκτους που ξεπερνούν σε ύψος ακόμα και τα πέντε μέτρα.
Μπροστά μας εμφανίζονται τα σύνορα των ΗΠΑ στην Πολιτεία της Αριζόνας. Η πρώτη
πόλη που συναντούμε είναι η Τούσον. Τόσο εμείς όσο και η μηχανή πάμε για ένα
ρεκτιφιέ.

Μετά τη σύντομη ξεκούρασή μας, γεμίζουμε τα δύο ντεπόζιτα της μηχανής με
βενζίνη και ανανεώνουμε τις προμήθειές μας σε νερό. Ρίχνουμε μια τελευταία
ματιά στον χάρτη, φοράμε τα κράνη και ετοιμαζόμαστε να αναχωρήσουμε για τον
Καναδά περνώντας μέσα από τις Πολιτείες Γιούτα, Άινταχο, Ουάσιγκτον. Σε όλη τη
διαδρομή μέχρι τον Καναδά αυτό που μας προξένησε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν
το μεγαλειώδες Γκραν Κάνιον. Όταν φθάσαμε στον Καναδά, είχαμε συμπληρώσει 63
μέρες ταξιδιού και είχαμε καλύψει απόσταση 18.000 χιλιομέτρων.

Στα Βραχώδη Όρη

21.350 χιλιόμετρα έγραψε το κοντέρ της μηχανής στις 75 ημέρες του ταξιδιού

Ο δρόμος τώρα που ακολουθούσαμε ήταν πάνω στα Βραχώδη Όρη. Η επαρχία της
Βρετανικής Κολομβίας θα μας συνόδευε μέχρι τον τελευταίο σταθμό του ταξιδιού,
την Αλάσκα. Η φύση στον Καναδά ήταν πολύ διαφορετική. Στις ΗΠΑ είχαμε το γκάζι
τέρμα καθώς προχωρούσαμε σε απέραντους αυτοκινητοδρόμους που διέσχιζαν ερημικά
τοπία. Σαν κι αυτά που όλοι έχουμε δει άπειρες φορές στην τηλεόραση. Εδώ,
όμως, στον Καναδά, που είναι πολύ αραιοκατοικημένη χώρα, τα πράγματα ήταν
διαφορετικά.

Πυκνά πράσινα δάση, ποτάμια, λίμνες, χιονισμένες βουνοκορφές. Ένα ανοικτό
παράθυρο στην απέραντη φύση. Αυτό το τοπίο μάς συντροφεύει τις επόμενες 12
ημέρες καθώς πλησιάζουμε την Αλάσκα, που οι Αμερικανοί ονομάζουν «The final
frontier». Καθώς μπαίνουμε στην πρωτεύουσα, το Άνκορατζ, ένα κύμα απόλυτης
ικανοποίησης μας κυριεύει και χωρίς να το πολυσκεφτούμε αρχίζουμε και
τραγουδάμε μέσα από τα κράνη που καταφέραμε να τελειώσουμε ακόμη ένα μακρύ και
δύσκολο ταξίδι.

Τώρα που λύνουμε τη μηχανή, ώστε να τη φορτώσουμε στο αεροπλάνο για να έρθει
πίσω στην Αθήνα, κοιτάζουμε το κοντέρ της. Από τη στιγμή που ξεκινήσαμε το
ταξίδι, από τη Γη του Πυρός, κατέγραψε 21.350 χιλιόμετρα. Μέσα σε 75 ημέρες».