Μποτιλιάρισμα στον αέρα!

Οι πολύωρες καθυστερήσεις, οι συχνές ακυρώσεις των πτήσεων και η ταλαιπωρία
του επιβατικού κοινού αποτέλεσαν, για δεύτερο συνεχές καλοκαίρι, το σήμα
κατατεθέν των αμερικανικών αεροδρομίων.

Μεγάλη ταλαιπωρία. Το επιβατικό κοινό ήλθε και φέτος το καλοκαίρι αντιμέτωπο με πολύωρες καθυστερήσεις και ακυρώσεις πτήσεων στα αμερικανικά αεροδρόμια

Και σε πείσμα των δισεκατομμυρίων δολαρίων που έχουν δαπανηθεί και των
επαναλαμβανόμενων προειδοποιήσεων περί επικείμενης ­ απόλυτης ­ κυκλοφοριακής
συμφόρησης, καμία λύση δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον.

Οι περισσότεροι ειδικοί πιστεύουν ότι οι καθυστερήσεις, που αυξήθηκαν κατά 50%
μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια, πρόκειται να επιδεινωθούν. Η Ομοσπονδιακή
Διοίκηση Αεροπλοΐας, που είναι υπεύθυνη για την εναέρια κυκλοφορία, προβλέπει
ότι έως το 2010 ο αριθμός των επιβατών θα αυξηθεί κατά 59%, φτάνοντας στο ένα
δισεκατομμύριο. Και το 70% περίπου αυτής της αύξησης αναμένεται να επιβαρύνει
τα είκοσι οκτώ μεγαλύτερα αεροδρόμια των ΗΠΑ.

Κρίση

Τα αίτια της κρίσης που αντιμετωπίζει σήμερα το αμερικανικό σύστημα
αεροπορικής συγκοινωνίας εντοπίζονται σε μία από τις πλέον επιτυχημένες
οικονομικές πρωτοβουλίες της αμερικανικής κυβέρνησης ­ την απελευθέρωση της
αεροπορικής αγοράς ­ και σε μία από τις πλέον μακρόχρονες και δαπανηρές
γραφειοκρατικές της γκάφες: τις απόπειρες της ομοσπονδιακής υπηρεσίας να
αναπτύξει ένα νέο σύστημα ελέγχου της εναέριας κυκλοφορίας.

Οι αεροπορικές εταιρείες κατηγορούν την υπηρεσία ότι χρησιμοποιεί ένα
απαρχαιωμένο σύστημα ελέγχου. Εκείνη αντεπιτίθεται λέγοντας ότι οι αεροπορικές
εταιρείες προγραμματίζουν εν γνώσει τους περισσότερες απογειώσεις και
προσγειώσεις από ό,τι μπορεί να χειριστεί το σύστημα.

Τέλος, τόσο οι αεροπορικές εταιρείες όσο και η Ομοσπονδιακή Διοίκηση
Αεροπλοΐας καταφέρονται εναντίον του Κογκρέσου, υποστηρίζοντας ότι δεν
διαθέτει αρκετά χρήματα ώστε να διορθωθεί το σύστημα.

Υπάρχουν, όμως, και άλλοι παράγοντες. Τα οκτώ χρόνια της οικονομικής ανάπτυξης
έχουν φέρει τα αεροπλάνα στα όρια της χωρητικότητάς τους. Και οι καλοκαιρινές
καταιγίδες αφήνουν συχνά τους ελεγκτές με ελάχιστους ελεύθερους
αεροδιαδρόμους.

Πριν από τρεις δεκαετίες, η κατάσταση ήταν απλούστερη. Οι κυβερνητικοί
ελεγκτές υποδείκνυαν στις αεροπορικές εταιρείες πότε και πού μπορούσαν να
πετάξουν και πόσα μπορούσαν να χρεώσουν.

Η απελευθέρωση της βιομηχανίας, το 1978, μετέτρεψε το αεροπλάνο σε μέσο
μαζικής μεταφοράς. Σήμερα, η αεροπορική βιομηχανία μεταφέρει τρεις φορές
περισσότερους επιβάτες από ό,τι το 1978, ενώ τα ναύλα είναι κατά 40%
χαμηλότερα.

Ενώ, όμως, η βιομηχανία μεταμορφώθηκε, το σύστημα ελέγχου της εναέριας
κυκλοφορίας παρέμεινε ουσιαστικά απαράλλαχτο. Θεωρητικά, η αύξηση της εναέριας
κυκλοφορίας επρόκειτο να αντιμετωπιστεί μέσω ενός εξεζητημένου συστήματος
ελέγχου που η ομοσπονδιακή υπηρεσία άρχισε να αναπτύσσει το 1981. Δεκαεννέα
χρόνια αργότερα, το σύστημα αυτό χαρακτηρίζεται δαπανηρό και άχρηστο απόκτημα.
Και η εντεινόμενη κρίση ενισχύει τις φωνές που ζητούν το διαζύγιο μεταξύ της
ομοσπονδιακής υπηρεσίας και του συστήματος ελέγχου και την παράδοση του
τελευταίου σε μία ανεξάρτητη οντότητα που θα το χειρίζεται ως επιχείρηση.