ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Επιζήσας» και ο Κίσινγκερ;

Απρεπής. Άμυαλος. Υποκριτής. Αλαζών. Βλάκας. Δηλητηριώδης. Ένας αηδιαστικός
Εβραίος. Ένας άνθρωπος γεμάτος σκατά. Ο Νόρμαν Φίνκελσταϊν μαζεύει υπομονετικά
χαρακτηρισμούς.

Νόρμαν Φίνκελσταϊν: Η βιομηχανία του Ολοκαυτώματος αποτελεί τον κύριο υποκινητή του αντισημιτισμού

Αν η «Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος» προκάλεσε σάλο στην Ευρώπη, κανείς δεν
μιλά για το βιβλίο στην πατρίδα του συγγραφέα του. Η μοναδική κριτική
δημοσιεύτηκε σ’ ένα κυριακάτικο φύλλο της «Νιου Γιορκ Τάιμς» και ήταν γεμάτη
με τους παραπάνω χαρακτηρισμούς. Για τους περισσότερους Αμερικανούς
διανοούμενους, η άποψη του Φίνκελσταϊν ότι η μνήμη του Ολοκαυτώματος
χρησιμοποιείται από τις εβραϊκές οργανώσεις ως εργαλείο πολιτικού, οικονομικού
και ηθικού εκβιασμού είναι προϊόν των αντισιωνιστικών του προκαταλήψεων και
των προσωπικών ψυχολογικών του προβλημάτων. Αλλά ο 47χρονος καθηγητής
Μαρξισμού και Ναζισμού στο Hunter College της Νέας Υόρκης είναι χοντρόπετσος.
Το πήρε από τους γονείς του.

Η μητέρα του επέζησε του στρατοπέδου του Μαϊντάνεκ και έλαβε ως αποζημίωση από
τη γερμανική κυβέρνηση 3.500 δολάρια. Στον πατέρα του, που τραυματίστηκε στο
Άουσβιτς, οι Γερμανοί επιδίκασαν ισόβια σύνταξη. Μελετώντας το θέμα των
αποζημιώσεων, ο Φίνκελσταϊν έγραψε μια μέρα σ’ένα χαρτί με 60 πράγματα που τον
ενοχλούν γύρω από την υπόθεση του Ολοκαυτώματος. Ένα απ’ αυτά αφορά τους
«επιζήσαντες». Με βάση τις Συμφωνίες του Λουξεμβούργου, η γερμανική κυβέρνηση
κατέβαλε συνολικά ως αποζημίωση 50 δισεκατομμύρια δολάρια συν 10 εκατομμύρια
δολάρια τον χρόνο από το 1953 έως το 1965. Από το ποσό αυτό, μόνο το 15%
δόθηκε στα θύματα. Τα υπόλοιπα εισπράχθηκαν από εβραϊκές κοινότητες στον
αραβικό κόσμο και από ιδρύματα όπως το Γιαντ Βασέμ στο Ισραήλ. Που σήμερα
φουσκώνουν και πάλι τον αριθμό των θυμάτων ώστε να αρμέξουν το Ολοκαύτωμα για
μια ακόμη γενιά. Και να εισπράξουν, για τον εαυτό τους βέβαια, κι άλλα
χρήματα.

Αν οι Εβραίοι που διέφυγαν στη Σοβιετική Ενωση θεωρηθούν κι αυτοί
«επιζήσαντες», λέει ο Φίνκελσταϊν σε συνέντευξή του στο Salonmagazine, ο ίδιος
χαρακτηρισμός πρέπει να δοθεί και στους Παλαιστίνιους. Αν δεχθούμε ότι οι ανά
τη γη Εβραίοι που δεν εξοντώθηκαν από τον Χίτλερ περιλαμβάνονται στους
«επιζήσαντες» ­ άρα και ο Κίσινγκερ, ας πούμε ­ το ίδιο πρέπει να ισχύει και
για τους Βιετναμέζους που υπέστησαν μύρια δεινά λόγω της πολιτικής του
Κίσινγκερ. Τους αποζημίωσε κανείς; Όχι βέβαια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν
καν απολογηθεί. Αλλά και οι διεκδικήσεις των εβραϊκών οργανώσεων για
λογαριασμό 3,5 εκατομμυρίων Εβραίων που ζούσαν στην Πολωνία, κι αυτές ανήθικες
είναι. Αρκετά πλούσια είναι η εβραϊκή κοινότητα στην Αμερική. Δεν χρειάζεται
να πλουτίσει κι άλλο διώχνοντας τους Πολωνούς αγρότες από τη γη τους, τους
Πολωνούς ενοίκους από τα σπίτια τους, τους Πολωνούς αρρώστους από τα
νοσοκομεία.

Ο μόνος τρόπος να διδαχθούμε από το Ολοκαύτωμα, καταλήγει ο συγγραφέας, είναι
να το αποκαταστήσουμε στις ιστορικές του διαστάσεις. Και ο μόνος τρόπος να
επιτευχθεί αυτό είναι να πάψει να λειτουργεί ο μηχανισμός που υποδαυλίζει τον
αντισημιτισμό στην Ευρώπη: η Βιομηχανία του Ολοκαυτώματος.