30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΑΒΙΤ ΜΠΕΝΤΡΟΣΙΑΝ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Στις 15 Ιουνίου του 1961, στην Αθήνα.

ΑΚΟΥΕΙ: Ελληνική και αρμενική μουσική.

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Μια ενιαία, ελεύθερη και ανεξάρτητη Αρμενία.

ΛΑΤΡΕΥΕΙ: Την αλήθεια.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Όσο συχνότερα μπορεί.

Όταν ήταν παιδί, του φάνηκε σαν τρομακτικό παραμύθι. Μεγαλώνοντας
συνειδητοποίησε ότι η γενοκτονία των Αρμενίων είναι μια πραγματικότητα που
έχει σημαδέψει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Πιστεύει ότι η σύμβαση του αρμενικού
λαού με την Ιστορία δεν έχει ημερομηνία λήξης, γι’ αυτό και το παρελθόν θα
είναι πάντα η πυξίδα για όλες τις γενιές των Αρμενίων. Και εκτιμά ότι η
αναγνώριση των γεγονότων του 1915, από την Τουρκία, θα βοηθούσε να γίνουν πιο
πειστικές οι γεμάτες υποκρισία προσπάθειές της ν’ αποκτήσει ευρωπαϊκό προφίλ.

ΕΡ.: Τα βιβλία «ξεχνούν» την ιστορική αλήθεια;

ΑΠ.: Ορισμένα βιβλία αγνοούν ή και παραποιούν την ιστορική αλήθεια ηθελημένα.
Η Τουρκία έχει παραγγείλει αρκετά τέτοια βιβλία αμείβοντας γενναιόδωρα
«ευσυνείδητους» ιστορικούς.

ΕΡ.: Και οι άνθρωποι; Θυμούνται;

ΑΠ.: Θυμούνται, αρκεί να τους επιτρέπεται να θυμούνται ελεύθερα και
ανεπηρέαστα.

ΕΡ.: Τι γνωρίζει σήμερα η αρμενική νεολαία;

ΑΠ.: Η αρμενική νεολαία γνωρίζει την ιστορική αλήθεια. Θα ήταν εξαιρετικά
χρήσιμο, αν μάθαινε την αλήθεια και η τουρκική νεολαία. Ίσως ν’ άλλαζε κάτι με
αυτόν τον τρόπο στη γειτονική χώρα.

ΕΡ.: Και η Ευρωπαϊκή Ένωση;

ΑΠ.: Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να παραμείνει πιστή στην απόφαση του Ευρωπαϊκού
Κοινοβουλίου του 1987, η οποία θέτει όρους στην Τουρκία για την εισδοχή στην
ευρωπαϊκή οικογένεια. Ένας από τους όρους αυτούς είναι και η αναγνώριση της
γενοκτονίας των Αρμενίων.

ΕΡ.: Μια ευχή;

ΑΠ.: Να υπάρξει ένα ειρηνικό μέλλον για όλους τους λαούς. Να είναι, όμως, μια
ειρήνη δίκαιη, που θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων, χωρίς διακρίσεις
και σκοπιμότητες.

ΕΡ.: Πώς είναι, οι Αρμένιοι να ζουν μακριά από τον τόπο τους;

ΑΠ.: Πέρα από τη συναισθηματική φόρτιση που συνοδεύει τους Αρμενίους της
Διασποράς, υπάρχει στις καρδιές όλων των Αρμενίων, εντός και εκτός Αρμενίας,
το βαθύ αίσθημα της αδικίας και η αγανάκτηση για τη σιωπή που κάλυψε για
πολλές δεκαετίες τα γεγονότα του 1915.

ΕΡ.: Πώς σχολιάζετε τις πιέσεις της τουρκικής κυβέρνησης να διαγραφεί από την
ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Encarta η γενοκτονία των Αρμενίων;

ΑΠ.: Δεν τις σχολιάζω, περιμένω το αποτέλεσμα αυτών των πιέσεων πριν κάνω
οποιοδήποτε σχόλιο.

ΕΡ.: Με μία φράση οι σχέσεις Ελλήνων και Αρμενίων;

ΑΠ.: Αδελφικές.

ΕΡ.: Τα γεγονότα του 1915 είναι μακρινό παρελθόν;

ΑΠ.: Τα γεγονότα του 1915 μπορούν ν’ αποτελέσουν το παρόν ή το μέλλον
οποιουδήποτε άλλου λαού, αν δεν καταδικαστεί από όλους απερίφραστα η
γενοκτονία των Αρμενίων και αν δεν ικανοποιηθούν τα δίκαια αιτήματα του
αρμενικού λαού.

ΕΡ.: Η τρίτη γενιά των Αρμενίων ανακαλύπτει ξανά το παρελθόν;

ΑΠ.: Η τρίτη γενιά ξέρει. Θα ξέρουν και οι επόμενες γενιές. Το παρελθόν είναι
η πυξίδα που θα καθοδηγεί κάθε γενιά Αρμενίων. Η σύμβαση του αρμενικού λαού με
την Ιστορία δεν έχει ημερομηνία λήξης.

ΕΡ.: Ποια θα ήταν η επόμενη ημέρα, αν η τουρκική κυβέρνηση αναγνώριζε τη
γενοκτονία;

ΑΠ.: Ο διάλογος για την εξεύρεση και τον καθορισμό των τρόπων θεραπείας των
συνεπειών της γενοκτονίας.

ΕΡ.: Μια τέτοια κίνηση θα βοηθούσε την Τουρκία, στην προσπάθειά της να
αποκτήσει ευρωπαϊκό προφίλ;

ΑΠ.: Είναι πολλά αυτά που πρέπει να κάνει η Τουρκία, για να στηρίξει τις
ευρωπαϊκές της βλέψεις. Η αναγνώριση της γενοκτονίας θα την βοηθούσε στο να
είναι πιο πειστικές οι συχνά γεμάτες υποκρισία προσπάθειές της.

ΕΡ.: Ξαναγυρνά η αρμενική νεολαία στον τόπο σφαγής των προγόνων;

ΑΠ.: Ξαναγυρνά στους τόπους που βρίσκονται εκτός των σημερινών συνόρων της
Τουρκίας.

ΕΡ.: Βιβλίο που προτείνετε, για όσους θέλουν να μάθουν την αλήθεια;

ΑΠ.: Θα μπορούσαν ν’ αρχίσουν με το βιβλίο «Μια υποδειγματική γενοκτονία» του
Ζαν Μαρί Καρζού.

ΕΡ.: Σε ποια ηλικία σάς μίλησαν για τη γενοκτονία;

ΑΠ.: Οι πρώτες μου «εικόνες» από τη γενοκτονία, μου μεταφέρθηκαν σε πολύ μικρή
ηλικία από την προγιαγιά μου, η οποία επέζησε του ξεκληρίσματος μιας
οικογένειας 16 ατόμων.

ΕΡ.: Πώς αντιδράσατε;

ΑΠ.: Έμοιαζε με τρομακτικό παραμύθι. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι το
παραμύθι αυτό είχε σημαδέψει ανεξίτηλα τον λαό μας και ότι ήταν αναπόσπαστο
κομμάτι όχι μόνο της ιστορίας των Αρμενίων, αλλά και ολόκληρης της
ανθρωπότητας.

ΕΡ.: Πήγατε ποτέ στον τόπο όπου έζησαν οι παππούδες σας;

ΑΠ.: Όχι. Βρίσκεται στο Καρς της σημερινής τουρκοκρατούμενης Αρμενίας.