ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εγώ Θεό, εσύ Αλλάχ

Οι γείτονες σκέπτονται να καταργήσουν την υποχρεωτική αναγραφή του
θρησκεύματος από τις ταυτότητές τους.

«Και τι συζητήσεις προκαλεί το θέμα στην κοινωνία», ρωτάω τον φίλο που ως
Ρωμιός (γεννημένος δηλαδή στην Πόλη) ταξιδεύει συχνά και παρακολουθεί τα
πράγματα.

«Α, καμία σχέση με εδώ», μου είπε στο τελευταίο μας τηλεφώνημα γελώντας. «Δεν
πρόκειται να ανοίξει ρουθούνι!»

«Δηλαδή θες να πεις ότι δεν τους ενδιαφέρει;»

«Όχι. καθόλου. Θεωρείται μάλιστα ότι την πίστη την έχουν βαθιά μεσ’ στην
καρδιά και δεν προσθέτει ούτε απειλεί η αναγραφή στην ταυτότητα. Δεν είναι
θέμα γραφειοκρατίας δηλαδή».

Κι ενώ αναπόφευκτα από τις εικόνες της μνήμης μου περνάνε οι γνωστές
λαοσυνάξεις και ο ιερός πόλεμος που έχει ανοίξει κομμάτι των εκπροσώπων της
Ορθοδοξίας για το θέμα στη χώρα μου, ο φίλος μου συνεχίζει την περιγραφή.

«Μάλιστα να σου πω το πιο νόστιμο. Βγήκε τις προάλλες στην τηλεόραση ο
Αμπτουραχμάν Ντιλίπακ, μέγας θεωρητικός του Ισλαμισμού, κι αφού εξήγησε αυτά,
τον ρώτησαν αν θα γίνουν φασαρίες όπως στην Ελλάδα. Κι απάντησε πως όχι, το
μέτρο θα περάσει αθόρυβα κι είναι ένα βήμα προς την Ευρώπη που κάνει η
Τουρκία».

«Δηλαδή βρε παιδί μου, δεν νοιάζονται καθόλου;» επιμένω εγώ. «Όχι μόνο δεν
τους νοιάζει, αλλά τους βολεύει κιόλας. Δεν είναι όλοι μουσουλμάνοι σουνίτες»
μου απαντά. «Γιατί στην Τουρκία, χριστιανοί κι Εβραίοι επίσημα δεν είναι πάνω
από εκατό χιλιάδες. Ξέρεις όμως ότι στις αιρέσεις του Ισλάμ ανήκουν
εκατομμύρια;».

Λίγο πριν κλείσω το τηλέφωνο είναι σαν να βλέπω τις «επόμενες εικόνες»:
φανατισμένους χριστιανούς να διαδηλώνουν έξω από το Κοινοβούλιο από τη μια.
Πολιτισμένους μουσουλμάνους να δηλώνουν πως «η πίστη μας είναι στην καρδιά»
από την άλλη. Και κοινός παρονομαστής με τονισμένο το ψευτοδίλημμα για το
«ποιος από τους δύο είναι περισσότερο Ευρωπαίος», να εξυπηρετεί τους γνωστούς
σκοπούς.

«Α, αυτά γίνονται εύκολα στην Τουρκία», ακούω από την άλλη άκρη ξανά τον φίλο
μου να γελάει με νόημα.