Γιατί η Μulti-εκπροσώπηση της Ορθοδοξίας;

Το περιεχόμενο και, κυρίως, ο τίτλος του λόγου που εκφώνησε πρόσφατα ο
Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ.κ. Χριστόδουλος στην Πνύκα, δημοσιευμένου στο
επίσημο δελτίο της Εκκλησίας της Ελλάδος («Λόγος και ρόλος της Ορθοδοξίας στην
Ενωμένη Ευρώπη»), μου θύμισε μια επίσκεψη που δέχτηκα στις Βρυξέλλες.

Είχα, πριν από λίγον καιρό, την τιμή της συνάντησης ­ όπως όλοι, υποθέτω, οι
ευρωβουλευτές ­ με εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος, προκειμένου να
συζητήσουμε για τη βοήθεια που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στη λειτουργία του
Γραφείου της στην «πρωτεύουσα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Συμπτωματικά, λίγες βδομάδες πριν, το Γραφείο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που από
το 1994 έχει ιδρύσει στις Βρυξέλλες το Οικουμενικό μας Πατριαρχείο, μας είχε
καλέσει σε μια δεξίωση για το νέο έτος και τη χιλιετηρίδα.

Υπάρχει, λοιπόν, εκπροσώπηση της Ορθοδοξίας στην Ε.Ε., της Ορθοδοξίας όπως
αυτή εκφράζεται από την ιστορική Κεφαλή της, την ιστορική Κεφαλή της όπως τη
μαθαίνουμε στα σχολεία, όπως την έχουμε στη συνείδησή μας, δηλαδή το
Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Δεν είναι φανερό ότι έχουμε υποχρέωση οι Ορθόδοξοι και κυρίως οι Έλληνες
Ορθόδοξοι, να στηρίξουμε αυτήν την εκπροσώπηση και να αυξήσουμε το κύρος της,
ενισχύοντας προφανώς έτσι το λόγο και το ρόλο της Ορθοδοξίας στην Ενωμένη
Ευρώπη, βοηθώντας δηλαδή την επίτευξη ενός στόχου που αποτέλεσε και το
αντικείμενο της ομιλίας του Αρχιεπισκόπου;

Δεν είναι φανερό πως η σχετικά πρόσφατη ίδρυση του Γραφείου της Εκκλησίας της
Ελλάδος δείχνει ότι δεν λειτουργεί υπέρ της ΧΡΗΣΙΜΗΣ ενότητας, αυτής που
χρειάζεται η Ορθοδοξία ιδίως αυτήν την περίοδο;

Δεν είναι φανερό πως η ύπαρξη ενός τέτοιου Γραφείου, εκ των πραγμάτων
αμφισβητεί αμέσως και σαφώς τη δυνατότητα του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου να
εκπροσωπεί αυθεντικά και επαρκώς την Ορθοδοξία, πολύ περισσότερο αφού θα
μπορούσε το παράδειγμα της Ελλαδικής Εκκλησίας να το ακολουθήσουν και άλλες
Ορθόδοξες Εκκλησίες;

Ποιος και πώς αναλαμβάνει μια τέτοια ευθύνη;

Ή μήπως θέλουμε ως Έλληνες την αποκλειστικότητα στην Ορθοδοξία;

Μήπως όμως έτσι, ως Ορθόδοξοι, βαδίζουμε προς εκούσια συρρίκνωση;

Τελικά, ποιον σκοπό θα μπορούσε να εξυπηρετήσει η λειτουργία αυτού του
Γραφείου, σοβαρότερο από την ενιαία και αξιόπιστη έκφραση της Μεγάλης
Ορθόδοξης Εκκλησίας;

Θα μπορούσε ίσως να προβληθεί ως αντεπιχείρημα το γεγονός ότι, το Οικουμενικό
Πατριαρχείο έχει κάποια ιδιαιτερότητα, μια και εδρεύει σε χώρα μη χριστιανική.

Πέρα όμως από το ότι αναφερόμαστε σε εκκλησιαστική και όχι σε εθνική
εκπροσώπηση, για την οποία (εθνική εκπροσώπηση) την ευθύνη έχουν οι
κυβερνήσεις και μόνο αυτές, δεν θα ‘ταν πολύ λογικότερη ­ αν, βέβαια, κρινόταν
απαραίτητη ­ η λειτουργία ενός τέτοιου Γραφείου ή και άλλων Γραφείων Ορθόδοξων
Εκκλησιών ως παραρτημάτων του κεντρικού Γραφείου της Ορθοδοξίας;

Το διαδικαστικό μέρος ενός τέτοιου σχήματος θα μπορούσε να συμφωνηθεί, και δεν
πιστεύω ότι το Πατριαρχείο θα είχε αντίρρηση. Εξάλλου, όπως θυμάμαι από την
πρώτη επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Κρήτη, όπου τον είχα υποδεχθεί
ως Δήμαρχος Ιεράπετρας συνοδευόμενο από τον τότε Μητροπολίτη Δημητριάδος και
σημερινό Αρχιεπίσκοπο, οι σχέσεις των δύο ιεραρχών ήταν καλές και γινόταν
φανερός ο σεβασμός που έτρεφε ο δεύτερος για τον πρώτο.

Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι οι σημερινές απόψεις και προθέσεις της Ελλαδικής
Εκκλησίας.

Ύστερα, αυτή η ιδιαιτερότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου, είναι ή δεν είναι,
τέλος πάντων, διατηρητέα, για τους διοικούντες την Ελλαδική Εκκλησία;

Αντί, λοιπόν, αυτό το δεδομένο να είναι αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής, είναι
δυνατόν να γίνεται «επιχείρημα» για κινήσεις που θα μπορούσε να θεωρηθούν ως υπονομευτικές;

Ο Μανώλης Μαστοράκης είναι Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ