ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Εθνικιστής επαναστάτης

Εδώ και τριάντα χρόνια αναζητούσε τρόπους να εφαρμόσει στην πράξη τη
μαρξιστική του θεωρία. Ο τρόπος που το πέτυχε είναι τουλάχιστον ιδιόρρυθμος.

Χορστ Μάλερ: από το αντάρτικο πόλης στους νεοναζί

Λαμπρός δικηγόρος και αρχιτέκτονας, ο Χορστ Μάλερ μπορεί να θεωρηθεί ο ιδρυτής
του «Τμήματος Κόκκινος Στρατός» (RAF), γνωστού και ως Ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ.
Η ιδέα του ήταν να δημιουργήσει μια οργάνωση ανταρτών πόλης που θα βοηθούσαν
να οργανωθεί η μαρξιστική επανάσταση. Ανάμεσα στα πρώτα στελέχη που
στρατολόγησε την άνοιξη του 1970, ήταν η Γκούντρουν Ένσλιν και ο Αντρέας
Μπάαντερ, τους οποίους είχε υπερασπιστεί έναν χρόνο νωρίτερα στη δίκη τους για
τον εμπρησμό ενός καταστήματος της Φραγκφούρτης. Έπειτα από μερικές επιθέσεις
και ένοπλες ληστείες, έφυγε για εκπαίδευση σε ένα παλαιστινιακό στρατόπεδο της
Ιορδανίας. Συνελήφθη κατά την επιστροφή του, τον Οκτώβριο του 1970, και
καταδικάστηκε σε κάθειρξη 14 ετών. Δέκα χρόνια αργότερα αφέθηκε ελεύθερος
χάρις στην επιμονή του δικηγόρου του, κάποιου Γκέρχαρντ Σρέντερ, που ήταν τότε
πρόεδρος της σοσιαλιστικής νεολαίας.

Η φυλακή είχε αλλάξει τον Μάλερ. Η αλήθεια είναι πως δεν υπήρξε ποτέ σοβαρός
επαναστάτης: μια φορά βοήθησε την αστυνομία να ανακαλύψει την ταυτότητα ενός
σημαντικού κρατουμένου τηλεφωνώντας σ’ ένα αστυνομικό τμήμα και ζητώντας
πληροφορίες για κάποιον «χερ Μπάαντερ» που είχε συλληφθεί την προηγούμενη
νύχτα. Στη διάρκεια της φυλάκισής του συνέταξε ένα μανιφέστο της οργάνωσης,
που μόλις το είδαν οι σύντροφοί του το απέρριψαν αμέσως. Από εκείνη τη στιγμή,
ο Μάλερ είχε θέσει ουσιαστικά εαυτόν εκτός κινήματος. Πώς εξηγείται όμως ότι
είκοσι χρόνια αργότερα έγινε ο θεωρητικός της ακροδεξιάς και πρόσφατα
εντάχθηκε στο νεοναζιστικό κόμμα NPD;

Πριν από δύο μόλις χρόνια, το περιοδικό Focus τον χαρακτήριζε «εθνικιστή της
Αριστεράς». Περίεργος χαρακτηρισμός, είναι αλήθεια, για έναν άνθρωπο που
παρομοίαζε τους ξένους με το αλάτι στη σούπα. «Σε ποιον αρέσει η σούπα με πολύ
αλάτι;» αναρωτιόταν στη συνέντευξή του. «Τη δεκαετία του ’60 βγήκαμε στους
δρόμους για να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του Βιετνάμ στην εθνική του
κυριαρχία. Αγωνιστήκαμε για να απαλλαγεί η Γερμανία από τους Γιάνκηδες και
τους Σοβιετικούς. Και θα μας αναγκάσουν τώρα λόγω της ιστορίας μας να
καλέσουμε όλους τους λαούς της Γης να έλθουν και να μείνουν στο σπίτι μας, και
αύριο ίσως να πάρουν τη θέση μας; Μόνο εμείς μπορούμε να το αποφασίσουμε, όχι
τα κόμματα ή το Ισραηλιτικό Συμβούλιο».

Να λοιπόν το σημείο σύγκλισης του ιδρυτή της RAF και αρκετών ακόμη πρώην
επαναστατών με την ακροδεξιά: ο αντιαμερικανισμός και ο αντισημιτισμός. Ο
άνθρωπος που υπερασπιζόταν τον Αντρέας Μπάαντερ υπερασπίζεται σήμερα τους
δράστες νεοναζιστικών επιθέσεων από εκείνους που «θέλουν να μετατρέψουν τον
γερμανικό λαό σε μια αφρο-ευρω-ασιατική φυλή» και κηρύσσει την
«εθνικο-επαναστατική απελευθέρωση της Γερμανίας». Οι κληρονόμοι των αριστερών
φοιτητών είναι οι εθνικιστές επαναστάτες της σημερινής Δεξιάς, σαρκάζει το
Tagesspiegel. Ενίοτε, βέβαια, γίνονται και καγκελάριοι.