ΔΡΟΜΟΙ

Αν μας πέφτουν…

… αταίριαστοι σύντροφοι, δεν φταίμε εμείς αλλά η βιολογία. Αν είμαστε άτυχοι
στον έρωτα, ας μην το παίρνουμε κατάκαρδα: η ευτυχία δεν ήταν ποτέ μέρος του
«σχεδίου». Δεν το λέμε εμείς. Ούτε ο συγγραφέας Αλέν ντε Μποτόν. Απλώς, στο
βιβλίο του «Η παρηγοριά της φιλοσοφίας», εκδ. Hamish Hamilton, μεταφέρει τις
σκέψεις του Σοπενχάουερ. Ο φιλόσοφος δεν κρύβει την έκπληξή του που οι
συνάδελφοί του ­ μάλλον επίτηδες ­ έκλεισαν τα μάτια μπροστά σε αυτό το τόσο
σημαντικό θέμα. Γιατί, λέει ο Σοπενχάουερ, «ο έρωτας διακόπτει κάθε τόσο ακόμη
και την πιο σοβαρή ασχολία και πολλές φορές μπερδεύει ακόμη και τα μεγαλύτερα
μυαλά. Ξέρει να χώνει ραβασάκια και δαχτυλιδάκια ακόμη και μέσα σε υπουργικούς
χαρτοφύλακες και φιλοσοφικά χειρόγραφα».

Το όνομα…

… «βούληση για ζωή» έδωσε ο Γερμανός φιλόσοφος σε αυτή την ακατανίκητη
δύναμη. Και ποιος είναι ο σκοπός; Ούτε η σεξουαλική ευχαρίστηση ούτε η
επικοινωνία. Το ρομαντικό κυριαρχεί στη ζωή, γιατί αποφασίζει για την επόμενη
γενιά. Αν η διαιώνιση του είδους σπάνια περνάει από το μυαλό μας, όταν ζητάμε
τον αριθμό ενός τηλεφώνου, αυτό δεν διαψεύδει τη θεωρία του Σοπενχάουερ
(φωτό). Γιατί αυτή η αυταπάτη; Επειδή, για να εξασφαλιστεί η αναπαραγωγή,
πρέπει πρώτα να χάσουμε τα λογικά μας.

Γιατί αυτόν;…

… Γιατί αυτήν; Αυτές οι απορίες είναι από τα πιο βαθιά μυστήρια του έρωτα.
Και γιατί, παρά τις καλές προθέσεις, δεν μας τραβούν σεξουαλικά άλλοι, το ίδιο
ωραίοι και ίσως και πιο βολικοί για να ζήσει κανείς μαζί τους; Η απάντηση
βρίσκεται στη «βούληση για ζωή». Αυτή μας σπρώχνει κοντά σε ανθρώπους που
είναι πιο πιθανό να κάνουμε μαζί τους ωραίους και έξυπνους απογόνους και μας
απομακρύνει από εκείνους που μειώνουν αυτές τις πιθανότητες. Η «βούληση για
ζωή» λειτουργεί διορθωτικά: οι κοντές ερωτεύονται ψηλούς, οι χονδρές λιγνούς.
Όμως, δυστυχώς, το καταλληλότερο άτομο για να φέρει στον κόσμο το παιδί μας
δεν είναι σχεδόν ποτέ κατάλληλο για μας. «Ο έρωτας κυριεύει ανθρώπους που θα
μπορούσαν να μισούνται, να περιφρονούνται, να είναι αποκρουστικοί για τον
εραστή τους. Όμως, τόσο είναι πιο ισχυρή η βούληση του είδους από τη βούληση
του ατόμου, που ο εραστής κλείνει τα μάτια μπροστά στις αποκρουστικές
ιδιότητες».

Ο φιλόσοφος…

… έρχεται εδώ να μας προσφέρει παρηγοριά για την απόρριψη. Πρέπει να μάθουμε
να συγχωρούμε αυτούς που μας απορρίπτουν. Μπορεί εκείνοι να είχαν εκτιμήσει τα
χαρίσματά μας. Δεν τα εκτίμησε όμως η «βούληση για ζωή». Ο Σοπενχάουερ
συμπαθούσε ιδιαίτερα τον τυφλοπόντικα, αυτό το κολοβό τερατούργημα που ζει στα
μουχλιασμένα καταγώγια και που ωστόσο κάνει τα πάντα για τη διαιώνισή του.
Ερωτευόμαστε και κάνουμε παιδιά, έχοντας πάνω κάτω τις ίδιες επιλογές με τον
τυφλοπόντικα ­ και σπάνια είμαστε πιο ευτυχισμένοι. Έχουμε όμως σε σχέση με
αυτόν ένα πλεονέκτημα: μπορούμε να πηγαίνουμε στο θέατρο και την όπερα, να
διαβάζουμε μυθιστορήματα και φιλοσοφία. Ο Σοπενχάουερ εκτιμούσε τον Γκαίτε
γιατί είχε μετατρέψει τόσες πολλές από τις οδύνες του έρωτα σε γνώση, κυρίως
στον «Βέρθερο», την ιστορία ενός ερωτοχτυπημένου νεαρού, που ήταν η ιστορία
χιλιάδων αναγνωστών του. Είναι παρήγορο να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος και να
μπορείς να μετατρέπεις τα δάκρυά σου σε γνώση.