Όπου φίγκο-φίγκο

* Στο ξεκίνημα της νέας αθλητικής περιόδου ένα περίεργο συναίσθημα με
διακατέχει ­ και, φαντάζομαι, δεν είμαι μόνος. Πίσω μας ένα εξαιρετικά
επιτυχημένο από πλευράς ποδοσφαιρικού θεάματος Κύπελλο Ευρώπης. Μπροστά μας η
Ολυμπιάδα, που πάντα παρουσιάζεται συναρπαστική και σπάνια διαψεύδει τις
προσδοκίες. Και στο ενδιάμεσο, ήδη, η ουσιαστική ενίσχυση πολλών ομάδων εν
όψει του πρωταθλήματος, η πρόκριση και δεύτερης ελληνικής εκπροσώπου στο
Τσάμπιονς Λιγκ, οι ελπίδες της Εθνικής.

* Κι όμως. Μαζί με όλα αυτά, ορισμένες φορές και πάνω από αυτά, κάτι
σαν κόπωση ανάμεικτη με θλίψη εμποδίζει πολλούς από αυτούς που πραγματικά
αγαπούν τον αθλητισμό να αφεθούν ολόψυχα στα επερχόμενα μεγάλα ραντεβού. Αν
έπρεπε να δώσουμε ένα όνομα σ’ αυτή την αίσθηση, θα της δίναμε το όνομα του
μεγάλου Πορτογάλου ποδοσφαιριστή που μονοπώλησε την παγκόσμια αθλητική
ειδησεογραφία μέσα στο καλοκαίρι, πρώτα με την απόδοσή του στα γήπεδα των Κάτω
Χωρών, μετά με την αναπάντεχη όσο και αμύθητη μεταγραφή του και, τέλος, με το
προσωπικό του κατηγορώ κατά της τρέλας που κυριαρχεί στην ποδοσφαιρική αγορά.

* Η στάση του Φίγκο δεν είναι μόνο ψυχολογικά ακατανόητη (το τίμημα του
μίσους τόσων πρώην θαυμαστών παραείναι βαρύ για την πρόκληση μιας νέας
καριέρας), ποδοσφαιρικά παρακινδυνευμένη και ηθικά υποκριτική (αφού πρώτα
διαπραγματεύθηκε, διαψεύσθηκε και συμφώνησε και μετά κατήγγειλε), αλλά, σε
συνδυασμό με τα προεόρτια της Ολυμπιάδας και το συνεχιζόμενο θέατρο του
παραλόγου των «ιθυνόντων» του ελληνικού ποδοσφαίρου, σκιάζει ακόμα περισσότερο
τις τελευταίες ψευδαισθήσεις για τη γνησιότητα του αθλητισμού. Το θέαμα
ξεχωρίζει πια σχεδόν οριστικά από τον τρόπο επίτευξής του. Πίσω από τις
τρίπλες του Φίγκο και τα κατορθώματα των υπεραθλητών είναι δύσκολο να κρυφτεί
η γνώση της εμπορικοποίησης και της φαρμακοστήριξης της προσπάθειάς τους.

* Αυτή η γνώση δεν σημαίνει βέβαια ότι οι φίλαθλοι δεν θα
παρακολουθήσουν τη Ρεάλ (που δεν κληρώθηκε όμως φέτος με τον Ολυμπιακό κι
έτσι, στην Ευρώπη τουλάχιστον, θα ατυχήσει) ή τους Ολυμπιακούς του Σίδνεϊ
(στους οποίους η Ελλάδα καλά θα έκανε να πήγαινε λίγο πιο συγκρατημένη).
Σημαίνει ίσως ότι θα τους γευθούν λίγο διαφορετικά. Κι ότι πριν φύγουν,
πραγματικά ή νοητά, για τους τόπους των γεγονότων, θα θελήσουν να ξεφύγουν,
όπως μπορούν, από την παραφθορά του τρόπου διεξαγωγής και εξέλιξής τους.

* Τέτοια άκουσε φαίνεται ο διευθυντής μου και μου ανήγγειλε πως
πράγματι ως στήλη, φεύγω. Πριν καταλάβω αν έπρεπε να χαρώ ή να λυπηθώ μου
διευκρίνισε: φεύγουμε όλοι τις Δευτέρες. Ας ελπίσουμε ότι στο καινούργιο, πιο
ευάερο και ευήλιο σπίτι μας, ο αθλητισμός θα βρει έναν τρόπο να μας
αποζημιώσει. Εμείς πάντως θα συνεχίσουμε να τον κοιτάμε καταπρόσωπο.