ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αυτός που ξύπνησε τις αναμνήσεις

Κομμάτια ανθρώπων ριγμένα κάπου μέσα σου σαν κρύσταλλα πολυελαίου που κάποτε
έσπασε. Μνήμες κρυμμένες στις πιο σκιερές γωνιές, στα πιο ήσυχα δωμάτια, τα
κλεισμένα από καιρό με βαριές αμπάρες. Μυρωδιές που ξυπνάνε τη νύχτα και σε
παίρνουν, που ξυπνάνε τη μέρα. Πρόσωπα θεληματικά κρυμμένα σε μια ομίχλη από
λέξεις.

Πώς είναι να συναντάς παλιούς φίλους; Φίλους που έχεις καιρό να τους
δεις αλλά υπάρχουν κάπου μέσα σου; Φίλους που μοιράστηκες μαζί τους ιστορίες
και μυστικά, που ξενύχτησες μαζί τους, που κράτησες μαζί τους το σκοινάκι, που
πήδησες τις φωτιές του Άη Γιαννιού, που είδες μαζί τους τον «Πόλεμο των
κουμπιών» και τις «Κυριακές στην πόλη Αβραί»; Φίλους που σε είδαν να
παριστάνεις την αδιάφορη, αλλά και να ξεροσταλιάζεις για μια ματιά του
«σκληρού» πιτσιρικά; Φίλους που σκούπισαν τα δάκρυα από τα μάτια σου, που
μάζεψαν μαζί σου κοχύλια, που μαγείρεψαν για σένα, που ταξίδεψαν χιλιόμετρα
για να σε βρουν και που ταξίδεψες χιλιόμετρα για να τους βρεις…

Θέλω να σου πω ότι είναι κάπως σαν να βλέπεις παλιές φωτογραφίες. Είναι σαν να
προσπαθείς να χαράξεις ξανά πάνω στον κορμό δέντρου καρδούλες και ονόματα, να
γράψεις με σπρέι στους τοίχους. Μόνο που δεν είσαι πια παιδί και φοβάσαι ότι
μπορεί και να φανεί αστείο αν σε πιάσουν να κάνεις τέτοιες τρέλες. Έτσι,
περιορίζεσαι στις παλιές φωτογραφίες και περιμένεις να εμφανιστεί ο πιο τρελός
από τους φίλους, αυτός που θα σε κάνει να ξεχάσεις τις καθωσπρέπει συνθήκες
της ζωής σου για να γράψετε μαζί με σπρέι στον τοίχο: Σ΄ αγαπώ. Πού με βάζεις;