ΔΡΟΜΟΙ

Μετά τον πειρασμό…

… της πεομετρίας, στον οποίο υπέκυψε χθες γειτονική στήλη, νιώθει και αυτή η
στήλη την ανάγκη να σκύψει ευλαβικά, όχι τόσο πάνω στο «αντικείμενο του πόθου»
και τα πολύτιμα και χιλιομετρημένα εκατοστά του, όσο στις ορμόνες που κάθε
τόσο καθορίζουν την εντελώς ιδιόρρυθμη και ­ αλίμονο ­ πολλές φορές ανυπότακτη
συμπεριφορά του. Με αφορμή ένα βιβλίο που συζητείται στην Αγγλία: «Περί
ανδρών: Ο ανδρισμός σε κρίση», του Άντονι Κλερ (εκδ. Chatto & Windus). Ο
συγγραφέας περιγράφει μια ατμόσφαιρα ολοένα και πιο βαθιάς σεξουαλικής
δυσπιστίας μέσα στην οποία οι γυναίκες ζουν την πολιτική και βιολογική
χειραφέτησή τους. Την ίδια ώρα, οι άνδρες, «ευνουχισμένοι» από μια επιστήμη
που επιτρέπει στις γυναίκες να συλλαμβάνουν χωρίς αυτούς, νιώθουν να
βρίσκονται σε άμυνα, στο περιθώριο, γεμάτοι ψυχικά τραύματα.

Τώρα ξέρουμε…

… Δεν είναι η τεστοστερόνη που κάνει τον άνδρα, αλλά ο άνδρας που κάνει την
τεστοστερόνη. Πάνε πια οι τσαχπινιές, τα νόστιμα πειράγματα, τα στριμώγματα
των κοριτσιών στη γωνιά του δρόμου, κι ύστερα, στο τράβηγμα του αυτιού από τη
θυμωμένη μαμά, η εύκολη απάντηση: «Δεν φταίω εγώ, αλλά το χημικό εργοστάσιο
που κουβαλάω μέσα στο κορμί μου». Όχι, κύριοι. Ο άνδρας δεν είναι το
«πείραμα», ο άνδρας είναι ο ίδιος ο «τρελός επιστήμονας» του εαυτού του. Ένας
δόκτωρ Τζέκυλ, μέσα σε καθέναν από εμάς, που επίτηδες αναδεύει το «τέρας» σε
όλο του το μάκρος μέσα στην κατά τα άλλα ήρεμη ορμονική λίμνη. Αυτά είναι πάνω
κάτω τα συμπεράσματα του δόκτορα Άντονι Κλερ, που το βιβλίο του παρουσιάζει η
«Γκάρντιαν».

Ο ανδρισμός…

… είναι πράγματι σε κρίση; Σίγουρα, μα ο Χάουαρντ Τζέικομπσον εξηγεί αυτή
την κρίση διαφορετικά στην «Ιντιπέντεντ»: Cherchez la femme. Για όλα φταίει η
κυρία Νόρα Δρεναλίνη. Η αιτία που οι άνδρες νιώθουν σήμερα τόση κατάθλιψη και
απόγνωση ­ την ένιωθαν βέβαια και χθες, όσοι είναι σε θέση να θυμούνται ­
είναι πως εξαντλήθηκαν στη φροντίδα τους να φέρουν τον ανδρισμό τους στο
«ύψος» των γυναικείων προσδοκιών.

Το εύκολο…

… θα ήταν να πουν οι γυναίκες: γίνε τούτο, γίνε εκείνο, γίνε το άλλο. Αντί
γι’ αυτό, μας υποβάλλουν σε εκείνη την επίμονη, επώδυνη, ιεροεξεταστική ματιά,
που με αυτήν και με μια προσεκτική επιλογή τραυματικών μειωτικών επιθέτων,
δείχνουν την πλήρη απογοήτευσή τους. «Αν είναι ανάγκη να σου πω πόσο με
απογοήτευσες, πόσο φάνηκες “μικρός”, πόσο ­ σαν άνδρας, εραστής, πατέρας,
γιος, αδελφός, αλλά κυρίως σαν σύζυγος ­ διέψευσες τις προσδοκίες μου, αυτό
από μόνο του δείχνει πόσο μεγάλο λάθος έκανα για σένα, πόσο δεν κατάλαβες τον
εαυτό σου και εμένα και πόσο ανόητη ήμουν που περίμενα κάτι από έναν άνδρα.
Όχι, μη ρωτάς. Ούτε λέξη. Μη μου μιλάς. Μη με αγγίζεις. Αν δεν κατάλαβες έως
τώρα, δεν θα καταλάβεις ποτέ». Μα γιατί οι γυναίκες δεν λένε ποτέ σε έναν
άνδρα τι περιμένουν από τον ανδρισμό του; Ίσως γιατί οι πιο πολλές ντρέπονται
να του ζητήσουν λίγη περισσότερη τεστοστερόνη. Χρειάζεται μια Ζερμέν Γκριρ για
να το παραδεχτεί. Εσύ Ταρζάν, εγώ Ζερμέν. Και το υποδεκάμετρο; Ένας αμείλικτος
ορμονικός δείκτης, η ορμονομετρία στην υπηρεσία της πεομετρίας.