ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η επιστροφή της κατσίκας

Η γεύση της αρμύρας. Το εκτυφλωτικό φως εκμηδενίζει τα πάντα εκτός από το μπλε
της θάλασσας. Το βλέμμα της Άννας και το γέλιο της και τα χεράκια της πάνω μου
­ τρεισήμισι χρόνων κι έχει κιόλας το αίσθημα της ιδιοκτησίας ως αυτονόητο. Η
άμμος κι ο αέρας να σημαδεύουν και να απελευθερώνουν. Δέρματα μαυρισμένα και
τσαλακωμένες μακό. Λέξεις ειλικρινείς κι αργοκίνητες, ακολουθούν τον ρυθμό των
εκφερόντων τις σκέψεις, μακριά από αθηναϊκές ατζέντες. Χαμόγελα ράθυμα,
συμφιλιωμένα με τους τυχαίους παρόντες και τους επιλεγμένους απόντες. Κινήσεις
ήρεμες, ισόρροπες ­ και σίγουρες. Κι αποφάσεις εύκολες, σαν έτοιμες από καιρό.
Και τα χαρτιά και τα βιβλία του Μάγου παραταγμένα, να προσπαθούν να αποτρέψουν
τη συντελεσθείσα απώλεια…

Κι έπειτα… έπειτα είναι η επιστροφή. Στα ίδια. Μονάχα που δεν είναι ίδια,
είναι χειρότερα ­ γιατί πια ξέρεις, έχει δει πώς είναι ο άλλος, ο αυθεντικός
σου εαυτός και ουδόλως σ’ ενδιαφέρει αν αυτός θα απορρίπτονταν από τους
«δικούς σου» ανθρώπους. Το χαμόγελο ώρα την ώρα μαζεύεται, παγώνει,
εξαφανίζεται, παραχωρεί τη θέση του σε νευρόσπαστες κινήσεις και μηχανικές
αντιδράσεις. Όλα μια παρένθεση ήταν, λιγάκι σαν τα όνειρα των σεληνόφωτων
νυχτιών ­ πώς γίνεται και στα όνειρα όλα μοιάζουν πραγματικά, ενώ στη ζωή
προσομοιάζουν με φάρσα, ενίοτε χωρίς νόημα;

Και τα διλήμματα, αυτά που νόμισες ότι άφησες πίσω σου κι αυτά που νόμισες ότι
ξεκαθάρισες, σε υποδέχονται με επιτακτικότητα, προσκολλώντας στο ηλιοκαμένο
δέρμα σου που ήδη έχει αρχίσει να μαδάει και στον αθώο εγκέφαλό σου που οδεύει
στα άσχημα μονοπάτια. Απαιτούν, απαιτούν, απαιτούν κι εσύ με την πλάτη στον
τοίχο δεν μπορείς να απαντήσεις, δεν έχεις από πού να κρατηθείς, τα μάγια
λύθηκαν καιρό τώρα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, μονάχα να αναμασάς, σαν
την κατσίκα που αγάπησε το Αννούλι, μνήμες κι ερωτήματα.

Γι’ αυτό σου λέω ­ χίλιες φορές το αναισθητικό, η εκμηδένιση του νου και της
ψυχής και του σώματος, η μηχανική διεκπεραίωση των ρόλων σου. Έτσι κι αλλιώς,
σε κανέναν δεν λείπει η αυθεντικότητά σου…