[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μπους ή Γκορ; Κανένας από τους δύο…

Σας φαίνεται περίεργο; Κι όμως, λίγο θα επηρεάσει η εκλογή είτε του κ. Μπους,
είτε του κ. Γκορ, στις 7 Νοεμβρίου, τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούν οι ΗΠΑ
τα πάγια στρατηγικά συμφέροντα της Αμερικής. Συμφέροντα που είναι γερά
συνδεδεμένα με την Τουρκία και πολύ λιγότερο με την Ελλάδα.

Μας αρέσει ή όχι, η Τουρκία αποτελεί σήμερα τον κύριο στρατηγικό εταίρο των
ΗΠΑ στην περιοχή μας. Το αμερικανικό κατεστημένο βλέπει τη γείτονα σαν το
μακρύ χέρι των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στην Υπερκαυκασία και στον Περσικό Κόλπο.
Τη βλέπει ως έναν αξιόπιστο σύμμαχο στον οποίο μπορεί να βασιστεί για να
προωθήσει τα συμφέροντα της Αμερικής. Η Τουρκία είναι η βάση των ΗΠΑ για τις
επιθέσεις κατά του Σαντάμ Χουσεΐν, η στρόφιγγα για τα πετρέλαια του Ιράν, ο
στρατιωτικός γίγαντας στο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας, η οικονομική
συνεταίρος των Αμερικανών για την ανάπτυξη των πρώην σοβιετικών Δημοκρατιών
της Κασπίας…

Μπορεί να αντιληφθεί, λοιπόν, κανείς γιατί οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν ως παρωνυχίδα
την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κούρδων, γιατί κάνουν τα στραβά
μάτια στη συνεχιζόμενη κατοχή μέρους της Κύπρου από τα τουρκικά στρατεύματα, ή
γιατί ουσιαστικά έχουν πάρει το μέρος της Τουρκίας στο θέμα των Ιμίων
χαρακτηρίζοντας τη βραχονησίδα στους χάρτες τους ως «περιοχή αμφισβητούμενης
κυριαρχίας».

Όσο γρηγορότερα γίνει αυτή η αλήθεια κατανοητή από την ελληνική κοινή γνώμη,
τόσο γρηγορότερα θα πάψουμε να έχουμε αυταπάτες για τον ρόλο των ΗΠΑ και θα
αρχίσουμε να βασιζόμαστε περισσότερο στις δικές μας δυνάμεις και πρωτοβουλίες.

Είναι αλήθεια ότι η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης απέναντι στην Τουρκία
ξεπέρασε αγκυλώσεις του παρελθόντος του στυλ «εμείς δεν έχουμε τίποτα να
συζητήσουμε με τους Τούρκους». Αγκυλώσεις οι οποίες δεν στέκουν στη σημερινή
εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί, επίσης, να παίξει σημαντικό ρόλο στην καθοδήγηση της
Τουρκίας στον… σωστό δρόμο. Δεν πρόκειται, όμως, ας μην έχουμε
ψευδαισθήσεις, να λύσει τις διαφορές μας με την Άγκυρα. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν
γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η προσφυγή στη Χάγη δεν είναι μία από τις
εναλλακτικές λύσεις που εξετάζει σοβαρά η Τουρκία.

Πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για μία μακρά περίοδο
ελεγχόμενης έντασης με τη γείτονα. Στο χέρι μας είναι να φτάσουμε σ’ αυτήν την
περίοδο με ενισχυμένη τη θέση μας και με όσο το δυνατόν περισσότερα όπλα στη
διάθεσή μας. Κυριολεκτικά και μεταφορικά…