ΔΡΟΜΟΙ

Η τριανδρία…

… των μπίτνικ, ο ποιητής Άλεν Γκίνσμπεργκ και οι συγγραφείς Ουίλιαμ
Μπάροους και Τζακ Κέρουακ, που τάχα κήρυτταν την απελευθέρωση και τον
αυθορμητισμό, ήταν στην πραγματικότητα η αποθέωση του μηδενισμού. Ήξεραν καλά
να διαφημίζουν τις σεξουαλικές διαστροφές τους και τις προσωπικές αδυναμίες
τους, με δυο λόγια την ψυχοπαθολογία τους. Τα ποιήματα του Γκίνσμπεργκ ήταν
παιάνες για τα ναρκωτικά και τη σεξουαλική ελευθεριότητα, που παγίδεψαν μια
ολόκληρη γενιά προσήλυτων. Οι ιδέες του Μπάροους είναι μια σύνοψη προστυχιάς
και εγκληματικής ανευθυνότητας, σαδισμού και βίας. Ο τρίτος μπίτνικ, ο
Κέρουακ, είναι κάπως πιο προβληματικός για τους οπαδούς της αντικουλτούρας,
αφού αργότερα στη ζωή του αποφάσισε να επιστρέψει στη ρωμαιοκαθολική πίστη και
να ταχθεί υπέρ του πολέμου στο Βιετνάμ. Όμως και οι τρεις τους ήταν για την
ανθρωπότητα ένα βήμα πίσω.

Ο αιρεσιάρχης…

… ο πιο μεγαλομανής ήταν ο Νόρμαν Μέιλερ. Το χειρότερο είναι πως οι
έμμονες ιδέες του για το σεξ αντιμετωπίστηκαν πολύ σοβαρά από το φιλολογικό
και ακαδημαϊκό κατεστημένο. Οι πορνογραφικές φαντασιώσεις της Σούζαν Σόνταγκ
παρήλασαν και σχολιάστηκαν στις πιο έγκυρες εφημερίδες. Επιβραβεύτηκαν κιόλας
με υποτροφίες Γκουγκενχάιμ, Ροκφέλερ και ΜακΆρθουρ.

Το κήρυγμα…

… του Αυστριακού φροϋδομαρξιστή ψυχιάτρου Βίλχελμ Ράιχ, ενός ακόμη
επικίνδυνου αιρεσιάρχη, για τον σεξουαλικό οργασμό και τη σεξουαλική αναρχία
ανέλαβε να εκλαϊκεύσει ο μαρξιστής φιλόσοφος Χέρμπερτ Μαρκούζε με ένα κράμα
ναρκισσιστικών θεωριών για την τέχνη και την καταπίεση. Σήμερα οι ιδέες όλων
αυτών μπορεί να έχουν γενικά ξεχαστεί, αλλά παραμένουν αναπόσπαστο μέρος του
ηθικού κλίματος που εκφράστηκε εμβληματικά με το φεστιβάλ του Γούντστοκ και
τις βάρβαρες παρενέργειές του. Όμως, η ακαδημαϊκή και εκδοτική κοινότητα τις
αγκάλιασε και πρώτο απ’ όλα το «New York Review of Books», το περιοδικό που
πήρε αμέσως τα ακαδημαϊκά σκήπτρα της ριζοσπαστικής αριστερής ορθοδοξίας και
διαμόρφωσε τις απόψεις της αμερικανικής διανόησης. Καθηγητές διάβαζαν τα
πολιτικά μανιφέστα του με την ίδια θέρμη που οι Μπολσεβίκοι διάβαζαν την
«Ίσκρα» του Λένιν πριν από τη Ρωσική Επανάσταση.

Η προδοσία…

… των αμερικανικών αξιών είχε αποτέλεσμα την απονέκρωση της
αμερικανικής ψυχής και την υποταγή στις αυταπάτες μιας μαζικής παράνοιας. Η
μηδενιστική διαλεκτική επιβλήθηκε σε μια κοινωνία χωρίς προσανατολισμό. Οι
σατανάδες ξεσήκωσαν εκείνη την πνευματική αναταραχή που έγραφε γι’ αυτήν ο
Ντοστογιέφσκι στους «Δαιμονισμένους»: το ανθρώπινο νόημα ποδοπατήθηκε τόσο
πολύ, που «ακόμη και οι ίδιοι οι νόμοι του Πλανήτη μοιάζουν με ψέμα και με
θίασο από διαβόλους» (όλα αυτά στο βιβλίο του συγγραφέα Ρότζερ Κίμπαλ «Η
μεγάλη πορεία: Πώς η πολιτιστική επανάσταση της δεκαετίας του 1960 άλλαξε την
Αμερική», εκδ. «Encounter Books», ίσως τον πιο μισαλλόδοξο λίβελο που γράφτηκε
ποτέ για ένα κίνημα επανάστασης και αμφισβήτησης. Αξίζει άραγε να το διαβάσει
κανείς; Ή μήπως είναι προτιμότερο να αρκεστεί σε μια ματιά στη φωτογραφία:
«Υστερία», της Λουΐζ Μπουρζουά;).