Τεράστια, σαν ποτήρι βαυαρικής μπίρας…

Η Μπάγερν Μονάχου δεν θα μπορούσε να μην κερδίσει το τουρνουά που διοργανώθηκε για να γιορτάσει τα 100 χρόνια της…

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο η Μπάγερν γιόρτασε τα 100 της χρόνια
διοργανώνοντας ένα μεγάλο τουρνουά, το οποίο και κατέκτησε κερδίζοντας εύκολα
τόσο την κάτοχο του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, Γαλατασαράι όσο και τη θρυλική Μάντσεστερ
Γιουνάιτεντ. Λίγες ημέρες πριν, οι Βαυαροί κέρδιζαν ακόμα πιο εύκολα το
γερμανικό Λιγκ Καπ συντρίβοντας στον τελικό τη Χέρτα Βερολίνου με 5-1. Στη
Μπουντεσλίγκα της σεζόν 2000-2001 που ξεκίνησε χθες, η ομάδα του Μονάχου είναι
(για μία ακόμη φορά…) το αδιαφιλονίκητο φαβορί. Ο δεύτερος αιώνας της
ιστορίας της ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές. Ο πρώτος είχε στην αρχή και
το τέλος του το ίδιο όνομα: Φραντζ. Και ανάμεσα μια διαδρομή γεμάτη δόξα…

Η ιστορία μας ξεκινά στις 27 Φεβρουαρίου 1900, όταν ένας Βερολινέζος με το
όνομα Φραντζ Τζον ίδρυσε την FC Bayern Munchen στο εστιατόριο Gisela του
Μονάχου, με παίκτες που είχαν φύγει από την ομάδα MTV 1879 (καμία σχέση με το
γνωστό μουσικό κανάλι!). Ο πρώτος τίτλος του συλλόγου που θα μεσουρανούσε στο
γερμανικό και παγκόσμιο ποδόσφαιρο ­ κυρίως τα τελευταία 35 χρόνια του 20ού
αιώνα ήρθε το 1910, όταν στέφθηκε πρωταθλήτρια Ανατολικής Βαυαρίας, ενώ την
ίδια χρονιά ο Μαξ «Γκάμπερλ» Γκαμπλόνσκι έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής της
Μπάγερν που φόρεσε τη φανέλα της Εθνικής Γερμανίας. Το 1920 ο σύλλογος είχε,
ήδη, 700 μέλη, αλλά οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες άρχισαν να έρχονται τη
δεκαετία του ’30 με την Μπάγερν να κατακτά το πρώτο της εθνικό πρωτάθλημα το
1932. Τα αστέρια εκείνης της εποχής ήταν ο Ρορ, ο Κρουμ, ο Χάιντκαμφ, ο
Μπράιντλ και ο ­ πολυπράγμων ­ προπονητής, γενικός διευθυντής και μασέρ (!)
Ρίχαρντ Ντόμπι. Όμορφες εποχές του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου…

Ο πόλεμος

Η ανοδική πορεία, όμως, της ιστορικής ομάδας θα σταματούσε απότομα με το
ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τις θλιβερές συνέπειές του για τη
Γερμανία.

Όπως ήταν λογικό η καταστροφή επηρέασε και το γερμανικό ποδόσφαιρο που
χρειάστηκε να περιμένει μέχρι το 1954 για να ξανασηκώσει κεφάλι, όταν η
«Νάσιοναλ Μάνσαφτ» του μεγάλου Ζεπ Χερμπέργκερ, θριάμβευσε στο ελβετικό
Παγκόσμιο Κύπελλο, κερδίζοντας στον τελικό την Ουγγαρία των Πούσκας, Κότσις
και Λόραντ με 3-2. Η επιτυχία αυτή, μάλλον, αποτέλεσε μια δυσάρεστη εμπειρία
για τον τότε αρχηγό της Μπάγερν, Γιάκομπ Στράιτλ, που σε εκείνο το ματς έμεινε
εκτός βασικής ενδεκάδας. Οι Βαυαροί, πάντως, χρειάστηκαν πολύ περισσότερο
καιρό για να συνέλθουν από τη λαίλαπα του πολέμου από την Εθνική Γερμανίας.
Μέχρι το 1964 η Μπάγερν κέρδισε μόνο ένα Κύπελλο (το 1957), ενώ γνώρισε μια
μεγάλη απογοήτευση όταν, το 1963 και με νέο πρόεδρο το μεγιστάνα οικοδομικών
επιχειρήσεων, Βίλχελμ Νοϊντέκερ, δεν κρίθηκε πως τηρούσε τις προϋποθέσεις για
να συμμετάσχει στη, νεοσύστατη, Μπουντεσλίγκα.

«Τσικ» και «Κάιζερ»

Αουγκεντάλερ, Άουμαν και Τον υψώνουν το τρόπαιο του πρωταθλητή την περίοδο 1988-’89. Και οι τρεις, έναν χρόνο αργότερα στέφθηκαν πρωταθλητές κόσμου

Την επόμενη χρονιά, όμως, όλα άλλαξαν και σ’ αυτό βοήθησε και ένας γνωστός
μας: Ο Ζλάτκο Τσαϊκόφσκι, ο αγαπητός στους φιλάθλους της ΑΕΚ, «Τσικ» που,
δυστυχώς, μας άφησε το 1998. Μερικοί από τους καλύτερους παίκτες που γνώρισαν
ποτέ τα γερμανικά γήπεδα (και όχι μόνο) φόρεσαν την κόκκινη φανέλα. Πρώτος και
καλύτερος ο Φραντζ Μπεκενμπάουερ ­ ίσως ο μεγαλύτερος Γερμανός ποδοσφαιριστής
όλων των εποχών που, την τελευταία στιγμή, προτίμησε την Μπάγερν από τη
συμπολίτισσα και άσπονδη φίλη της Μόναχο 1860. Ο Φραντζ δέσποζε στο κέντρο της
άμυνας έχοντας πίσω του, στο τέρμα, ένα θηρίο που άκουγε στο όνομα Ζεπ Μάγερ
και μπροστά του, στην επίθεση, ένα κοντόχοντρο νεαρό που λεγόταν Γκερντ Μίλερ
και είχε το γκολ στο αίμα του. Αυτοί οι τρεις θα ανέβαζαν την Μπάγερν εκεί που
τις άξιζε. Το 1966 η ομάδα τερμάτισε τρίτη στην Μπουντεσλίγκα και κατέκτησε το
δεύτερο Κύπελλο στην ιστορία της, κερδίζοντας με 4-2 τη Μαϊντέριχερ SV. Ο
Μπεκενμπάουερ με τον Μάγερ κλήθηκαν στην Εθνική που ταξίδευσε στα αγγλικά
γήπεδα και έφτασε στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, στον οποίο έχασε από
τους γηπεδούχους με ένα γκολ που συζητιέται ακόμα…

Η ώρα της Ευρώπης

Η ευρωπαϊκή διάκριση για τους Βαυαρούς φαινόταν πως δεν ήταν μακριά. Την
αμέσως επόμενη χρονιά ­ και μετά την κατάκτηση ενός ακόμα εθνικού Κυπέλλου ­ η
Μπάγερν Μονάχου επικράτησε με 1-0 της Ρέιντζερς στη Νυρεμβέργη και στέφθηκε
Κυπελλούχος Ευρώπης. Ο Φραντζ (αυτό το όνομα ξανά!) Ροτ, επονομαζόμενος και
«ταύρος» πέτυχε το σημαντικό αυτό γκολ, στο 109ο λεπτό της παράτασης.

Η Μπάγερν είχε πια βρει τον δρόμο της και το 1968, με τον Μπράνκο Ζέμπετς να
παίρνει τη θέση του Τσαϊκόφσκι, κατέκτησε το νταμπλ. Ο Ζέμπετς επέβαλε
στρατιωτικό νόμο στους παίκτες του (!) απαγορεύοντας μεταξύ άλλου και την πόση
μπίρας ­ ο καθένας μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι αυτό για έναν
Γερμανό… Εκείνη την εποχή, όμως, ανέτειλε στη χώρα και το άστρο μιας άλλης
θρυλικής ομάδας, της Μπορούσια Μένχεν Γκλάντμπαχ. Οι αγώνες μεταξύ των δύο
αυτών ομάδων καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 έμελλε να αφήσουν
εποχή.

Χρυσή τριετία

Ο Φραντζ Μπεκενμπάουερ ως αντιπρόεδρος της Μπάγερν πανηγυρίζει με τον Κλάους Αουγκεντάλερ το πρωτάθλημα του 1994

Το 1972 ήταν μια (ακόμη) ιστορική χρονιά για την ομάδα του Μονάχου. Με τον
Ούντο Λάτεκ, πλέον, στο τιμόνι της κατέκτησε ένα ακόμα πρωτάθλημα κάνοντας δύο
εντυπωσιακά ρεκόρ. Συγκέντρωσε 55 βαθμούς (σε 34 παιχνίδια), ενώ ο Γκερντ
Μίλερ στέφθηκε πρώτος σκόρερ με 40 γκολ. Δύο ακόμα πρωταθλήματα ακολούθησαν
και το 1974 άρχισε μια χρυσή τριετία. Για πρώτη φορά στην ιστορία της, η
Μπάγερν έφτασε σε έναν τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το ματς έγινε στις
Βρυξέλλες και πήγαινε πολύ άσχημα, καθώς η αντίπαλος, Ατλέτικο Μαδρίτης,
προηγείτο με 1-0 με την παράταση να θέλει λίγα δευτερόλεπτα για να τελειώσει.
Τότε, όμως, μίλησε η ψυχή του Σβάρτσενμπεργκ, του «γάτου» όπως των φώναζαν,
που ισοφάρισε και έστειλε τις δύο ομάδες σε επαναληπτικό (εκείνη την εποχή δεν
υπήρχαν πέναλτι). Εκεί οι Γερμανοί δεν είχαν καιρό για χάσιμο και με δύο γκολ
του Ούλι Χένες και άλλα τόσα του Μίλερ, έφτασαν στο 4-0, στο θρίαμβο και στο
Κύπελλο.

Τον ίδιο χρόνο η εθνική της χώρας κατέκτησε το Μουντιάλ στο Μόναχο,
κερδίζοντας την Ολλανδία του Γιόχαν Κρόιφ με 2-1 με έξι ποδοσφαιριστές της
Μπάγερν στη σύνθεσή της (Μάγερ, Μπεκενμπαόυερ, Σβάρτσενμπεργκ, Μπράιτνερ,
Χένες και Μίλερ). Οι δύο, μάλιστα, από αυτούς πέτυχαν και τα δύο γκολ: Ο Πάουλ
Μπράιτνερ με πέναλτι και ο Γκερντ Μίλερ με εκείνο το αξέχαστο γυριστό σουτ.

Με το Ντέτμαρ Κράμερ, μετέπειτα προπονητή του Άρη Θεσσαλονίκης, να αναλαμβάνει
την τεχνική ηγεσία, η Μπάγερν έφτασε άλλες δύο φορές στην κατάκτηση του
Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Το 1975 κέρδισε με 2-0 τη Λιντς στο Παρίσι (Ροτ, Μίλερ
τα γκολ) και το 1976 επικράτησε στη Γλασκόβη της Σεντ Ετιέν με 1-0 (Ροτ).

Όπως βλέπετε, το όνομα Ροτ επανέρχεται ξανά και ξανά στα κρίσιμα ευρωπαϊκά
παιχνίδια ­ κυρίως σε αυτά που κρινόντουσαν στο γκολ. Γι’ αυτό, άλλωστε,
απέκτησε και το προσωνύμιο «Ο κύριος Ευρωπαϊκό Κύπελλο».

Το άστρο του Ρουμενίγκε

Τρεις συνεχόμενες επιτυχίες! Μόνο η μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης της δεκαετίας του ’50
τα κατάφερε καλύτερα. Ένα τέτοιο όνειρο, όμως, δεν μπορούσε να συνεχιστεί για
πάντα… Το 1977 ο Μπεκενμπάουερ μεταγράφηκε στον Κόσμο της Νέας Υόρκης και
έναν χρόνο αργότερα τον ακολούθησε στην Αμερική και ο Μίλερ που πήγε στους
Φορτ Λότερντεϊλ Στράικερς. Το 1979, ο Ούλι Χένες αποσύρθηκε από την ενεργό
δράση (σε ηλικία μόλις 27 χρόνων) και ο Νοϊντέκερ παραιτήθηκε, ύστερα από
σχεδόν είκοσι χρόνια, από τη θέση του προέδρου. Τα χρόνια αυτά πέρασαν χωρίς
διακρίσεις, αλλά η δεκαετία του ’80 ξεκίνησε καλά. Ήταν πια η εποχή του
μεγάλου Καρλ Χάιντζ Ρουμενίγκε. Η προσωπικότητα του «Κάλε» σε συνδυασμό με
αυτήν του Πάουλ Μπράιτνερ κυριαρχούσαν ­ κάτω από τις οδηγίες του Παλ Τσερνάι,
που αργότερα πέρασε και ένα φεγγάρι από τον ΠΑΟΚ.

Οι δύο παίκτες ήταν μια ομάδα μόνοι τους, η οποία είχε και όνομα: «FC
Breitnigge»! Το 1981 το πρωτάθλημα επέστρεψε στο Μόναχο, ενώ το 1982 η ομάδα
έφτασε σε έναν ακόμη τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στο Ρότερνταμ. Εκεί, όμως,
έχασε από μια απίστευτη Άστον Βίλα με ένα γκολ του Πίτερ Γουίδ και με έναν
τερματοφύλακα, τον Νάιτζελ Σπινκ, να έρχεται από το πουθενά και να πιάνει τα
άπιαστα. Την ίδια χρονιά, η Μπάγερν κατέκτησε το Κύπελλο Γερμανίας,
κερδίζοντας 4-2 τη Νυρεμβέργη (αν και έχανε με 2-0) ενώ η εθνική έχασε στον
τελικό του Μουντιάλ της Ισπανίας από την Ιταλία με 3-1. Ο Μπράιτνερ, πάντως,
έγινε ο μοναδικός ποδοσφαιριστής που σκόραρε σε δύο τελικούς Παγκοσμίου
Κυπέλλου.

Αλλαγή φρουράς

Καρλ Χάιντζ Ρουμενίγκε. Μία από τις μεγαλύτερες δόξες του γερμανικού ποδοσφαίρου. Με όποια φανέλα και αν τον δει κανείς…

Το 1984 το γερμανικό Κύπελλο κρίθηκε στα πέναλτι, ο Λόταρ Ματέους αστόχησε,
αλλά η Μπάγερν κέρδισε το τρόπαιο, αφού ο μετέπειτα αρχηγός των πρωταθλητών
κόσμου τότε έπαιζε ακόμα στην Γκλάντμπαχ! Ο Ρουμενίγκε έφυγε για την Ίντερ του
Μιλάνου η Μπάγερν, όμως, ενισχυμένη με παίκτες όπως ο Δανός Σόρεν Λέρμπι και ο
ταλαντούχος νεαρός Βίγκερλ Κεγκλ, αλλά και τον Ούντο Λάτεκ ξανά στον πάγκο
της, κέρδισε άλλα δύο πρωταθλήματα. Το 1987 ανέλαβε την προεδρία του συλλόγου
ο Φριτς Σέρερ και οι Βαυαροί πραγματοποίησαν μια εντυπωσιακή πορεία στο
Κύπελλο Πρωταθλητριών κερδίζοντας στο Μόναχο, μεταξύ άλλων, την Άντερλεχτ με
5-0 και τη Ρεάλ με 4-1. Ο τελικός έγινε στη Βιέννη και η Μπάγερν, με παίκτες
όπως ο Λόταρ Ματέους, ο Αντρέας Μπρέμε, ο Κλάους Αουγκεντάλερ και ο Βέλγος
γκολκίπερ Ζαν Μαρί Πφαφ, φάνταζε ως το ακλόνητο φαβορί με αντίπαλο την Πόρτο.
Οι Βαυαροί κέρδιζαν 1-0 μέχρι το 78′ με γκολ του Κεγκλ, αλλά οι «Δράκοι» με
δύο γκολ σε δύο λεπτά ανέτρεψαν το σκορ και πήραν μια ανέλπιστη νίκη. Ένα
σενάριο που, λίγο-πολύ, θα επαναλαμβανόταν 12 χρόνια μετά…

Με προπονητής πια το Γιουπ Χάινκες και με αρκετούς βασικούς να αλλάζουν ομάδα,
η Μπάγερν κέρδισε δύο ακόμα φορές την Μπουντεσλίγκα, ενώ στο Μουντιάλ της
Ιταλίας το 1990 η Γερμανία στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια με 6 παίκτες της
στην 22άδα (Αουγκεντάλερ, Ρόιτερ, Τον, Κόλερ, Φλίγκλερ και Άουμαν).

Ο Τραπατόνι στον πάγκο

Τα πράγματα δυσκόλεψαν τη σεζόν 1992. Τη θέση του Χάινκες πήρε ο Λέρμπι και η
Μπάγερν κινδύνεψε σοβαρά με υποβιβασμό, ενώ στην Ευρώπη έχασε με 6-2 (!) από
τους ερασιτέχνες της Α.Β. Κοπεγχάγης. Χρειαζόταν νέο αίμα στο Μόναχο. Και ήρθε
από το παρελθόν! Οι Φραντζ Μπεκενμπάουερ και Καρλ Χάιντζ Ρουμενίγκε ανέλαβαν
αντιπρόεδροι του Σέρερ και το 1994, η Μπάγερν ξαναπήρε το πρωτάθλημα.
Ακολούθησε η πρώτη περίοδος του Τζοβάνι Τραπατόνι. Ο Ιταλός, όμως, αποδείχθηκε
σούπερ-άτυχος, μια επιδημία τραυματισμών ενέσκηψε στην ομάδα, η οποία, πάντως,
έφτασε στον ημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Αντιμετώπισε εκεί τον μεγάλο Άγιαξ
των Κλάιφερτ, Όβερμαρς και Ζέιντορφ και παίζοντας ακόμα και με ερασιτέχνες (!)
στη σύνθεσή της, αποκλείστηκε λογικά. Ο «Κάιζερ» Μπεκενμπάουερ ήταν, πλέον,
πρόεδρος και, το 1996, με τον Ότο Ρεχάγκελ στον πάγκο η Μπάγερν κατέκτησε και
το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, τον ευρωπαϊκό τίτλο που της έλειπε.

Το τραυματικό 2-1

Ο Τραπατόνι επέστρεψε κερδίζοντας το πρωτάθλημα το ’97 και το Κύπελλο το ’98,
αφήνοντας της θέση του, το ίδιο καλοκαίρι, στον Ότμαρ Χίτζφελντ. Η Μπάγερν
Μονάχου του 1999 ήταν μία από τις καλύτερες ομάδες της δεκαετίας στην Ευρώπη
με παίκτες όπως ο Όλιβερ Κάαν, ο Στέφαν Έφενμπεργκ, ο Έλμπερ, ο Κάρστεν
Γιάνκερ και ο αγέραστος Λόταρ Ματέους. Αντίπαλος της στον τελικό της
Βαρκελώνης άλλος ένας θρύλος. Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οι Βαυαροί δεν έδειξαν
να καταλαβαίνουν τίποτα. Προηγήθηκαν γρήγορα γρήγορα με γκολ του Γιάνκερ στο
6′ και ήλεγχαν απόλυτα το ματς για 90 λεπτά. Οι αγώνες, όμως, πλέον διαρκούν
περισσότερο και στις καθυστερήσεις, πρώτα ο Τέντι Σέρινχαμ και στη συνέχεια ο
Όλε Γκούναρ Σόλσκιερ πέτυχαν τη μεγαλύτερη ανατροπή όλων των εποχών,
βυθίζοντας ένα λαό στο πένθος. Πολλοί έχουν κατά καιρούς υποστηρίξει πως η
Μπάγερν στάθηκε τυχερή στους τρεις πρώτους τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών
που έπαιξε. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως στους τρεις που ακολούθησαν ήταν
πολύ άτυχη…

Το 2000 είδε και τους τρεις γερμανικούς τίτλους να καταλήγουν στο Μόναχο. Ο
δεύτερος αιώνας της ζωής της ξεκίνησε με ένα Λιγκ Καπ. Παρά τα 100 της χρόνια
η Μπάγερν είναι πάντα νέα και ελκυστική…