Για θυμήσου…

Δύο από τους βράχους της άμυνας του Ολυμπιακού (την εποχή που δημιουργήθηκε η ομάδα-θρύλος 1953-59) ο Βασίλης Ξανθόπουλος και ο Θανάσης Σούλης διαβάζουν το «Αθλητικόν Φως» τον Μάιο 1956

Η παράδοση της απροσπέλαστης άμυνας για τον Ολυμπιακό έχει «σπάσει» τα
τελευταία χρόνια. Η αμυντική γραμμή των «ερυθρολεύκων» αποτελεί την αχίλλειο
πτέρνα της ομάδας και είναι ασφαλώς το πιο ευάλωτο σημείο όπου οι αντίπαλοι
εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες και δημιουργούν τα μεγάλα προβλήματα για τους
τερματοφύλακες. Χωρίς, βέβαια, να θέλουμε να θίξουμε την αξία, την
προσωπικότητα και το αγωνιστικό σθένος των σημερινών αμυντικών παικτών του
Ολυμπιακού, η σημερινή κατάσταση μας υποχρεώνει να μην ξεχνάμε ότι
μεταπολεμικά και για διάστημα 45 χρόνων ­ με ελάχιστες μεταπτώσεις ­ η άμυνα
των «ερυθρολεύκων» ήταν απροσπέλαστη και από τις πιο συμπαγείς στους αγώνες
πρωταθλημάτων, Κυπέλλων και στις διεθνείς συναντήσεις. Ιδιαίτερα στην εξαετία
1953-59, όταν ο Ολυμπιακός κατέκτησε ισάριθμα πρωταθλήματα, στην άμυνα δεν
υπήρχαν αλλαγές, εκτός φυσικά αν τραυματίζονταν κάποιοι. Δεξιά έπαιζε ο Ηλίας
Ρωσίδης, στο κέντρο ο Θανάσης Σούλης (Κίνλεϋ) και αριστερά ο Βασίλης
Ξανθόπουλος, τον οποίο οι φίλαθλοι, οι συμπαίκτες αλλά και αντίπαλοί του ακόμη
αποκαλούσαν «λιονταράκι», λόγω του ηρωικού παιχνιδιού του. Υπενθυμίζουμε ότι ο
Ξανθόπουλος είχε αντικαταστήσει εκείνη την εποχή (1953 – 1955) τον μεγαλύτερο
αριστερό οπισθοφύλακα όλων των εποχών του Ολυμπιακού και του ελληνικού
ποδοσφαίρου, τον θρυλικό Ανδρέα Μουράτη, τον αμυντικό που έπαιζε σε κάθε ματς
με αυταπάρνηση και πραγματικά εμψύχωνε όλη την ομάδα. Όταν κάποιος εκ των
Σούλη ή Ξανθόπουλου δεν μπορούσε να αγωνισθεί, τον αντικαθιστούσε ο
ταλαντούχος (δυναμικός και τεχνίτης) Μίμης Στεφανάκος, λιγότερο ο Νίκος
Καμπόλης και σε λίγες περιπτώσεις ο Σταύρος Τσώχος ή ο Τάκης Σπετσέρης.
Πάντοτε η άμυνα του Ολυμπιακού είχε αναδειχθεί η καλύτερη, η άριστη γραμμή της
ενδεκάδας του «Θρύλου» και αυτό ασφαλώς αποτελούσε τις πιο ευνοϊκές
προϋποθέσεις για την πορεία της επίθεσης.