Ένας επίμονος υπουργός

Πριν από τρεις εβδομάδες, ο υπουργός Υγείας Αλέκος Παπαδόπουλος παρακολουθούσε
μαζί με τη σύζυγό του Θελξιόπη, στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου, μία
καταπληκτική παράσταση με μουσική του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.

Ήταν προσηλωμένος στη μικρή ορχήστρα του Γκεβάντ Χάους της Λειψίας καθ’ όλη τη
διάρκεια του προγράμματος και δεν αφαιρέθηκε παρά μόνον μία στιγμή. Ένας
θεατής που καθόταν παραδίπλα τού ψιθύρισε: «Έχει πολιτικό κόστος ό,τι
ετοιμάζετε για την Υγεία».

Ο υπουργός δεν θέλησε να δώσει εκείνη τη στιγμή συνέχεια. Τον είχε συναρπάσει
η μουσική. Στο διάλειμμα, όμως, απάντησε στην «πρόκληση».

«Δεν λέω, έχεις ένα δίκιο. Έτσι έχει επικρατήσει στην Ελλάδα. Αλλά εγώ το έχω
αποφασίσει. Δεν με νοιάζει το πολιτικό κόστος. Θυμάσαι όταν ήμουν στο
υπουργείο Οικονομικών. Έφερα σκληρούς φορολογικούς νόμους, την ίδια εποχή που
κατέρρεε δημοσιονομικά η χώρα και δεν είχε καμία αξιοπιστία. Μου έλεγαν,
λοιπόν, για το πολιτικό κόστος. Αλλά όλα αυτά είναι μιας άλλης εποχής σκέψεις
και αναλύσεις».

Πολιτικό κόστος

Ο συνομιλητής του κ. Παπαδόπουλου τον κοίταξε στα μάτια. Σκέφτηκε λίγο και του
είπε: «Δεν ξέρω, κύριε υπουργέ, τι θα πετύχετε τελικώς στην Υγεία, αλλά αν δεν
σας πειράζει το πολιτικό κόστος, ίσως κάτι να καταφέρετε. Θυμάστε όταν το
ΠΑΣΟΚ έγινε κυβέρνηση το ’81 για πρώτη φορά που πιάσανε έναν γιατρό με
φακελάκι και του το χαρίσανε. Είδα ότι ακολουθήσατε μία άλλη τακτική. Πάντως,
θα σας παρακολουθώ…».

Το περιστατικό που καταγράφηκε στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου μπορεί να μην
δίνει όλες τις πληροφορίες για τον επίμονο υπουργό, ωστόσο δείχνει αρκετά τον
τρόπο που σκέφτεται και κυρίως τις φιλοδοξίες που έχει να προχωρήσει ένα
πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.

Βεβαίως, τα μέτρα που εξήγγειλε για την Υγεία και το ΕΣΥ, λίγες ημέρες από
εκείνη την όμορφη συναυλία, θα δοκιμαστούν στην πράξη και ασφαλώς νωρίτερα θα
δοκιμαστούν και οι αντοχές του υπουργού στον διάλογο με τα κόμματα, τους
γιατρούς και τους νοσηλευτές. Ωστόσο, όσοι ξέρουν τον Ηπειρώτη πολιτικό από
παλιά δεν τους μένει καμία αμφιβολία πως θα παλέψει με πείσμα για να
υλοποιήσει ό,τι έχει σχεδιάσει στον χώρο της Υγείας, κυρίως ότι θα
συγκρουστεί… Γεννημένος στο Γυρομέρι Θεσπρωτίας λίγους μήνες πριν λήξει ο
Εμφύλιος, ο Αλέκος Παπαδόπουλος έγινε για πρώτη φορά ευρύτερα γνωστός ως
πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου της Αργυρούπολης.

Η προϊστορία

Έδειξε, τότε, αποτελεσματικός προεδρεύοντας «με μαγικό τρόπο», όπως λένε οι
θαυμαστές του, «με σκληρότητα ορισμένες φορές για να φτάσει στον στόχο που
βάζει», όπως υποστηρίζουν κάποιοι επικριτές του.

Έχει όμως μια προϊστορία που πολλές φορές τον καθορίζει. Υπήρξε στα δύσκολα
προδικτατορικά χρόνια μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη και κατέβαινε πολλές φορές
σε μαχητικές αντιδεξιές εκδηλώσεις.

Παλιοί του φίλοι λένε ότι έτρεφε μίσος για το Παλάτι και τους αποστάτες. Και
πίστευε ότι «στο τέλος οι κακοί θα πληρώσουν», χωρίς όμως να επαληθευτεί, αφού
τα τανκς κύλησαν τελικώς στους δρόμους διαψεύδοντας πολλούς που νόμιζαν τότε
ότι οι εκλογές του Μαΐου θα διεξαχθούν.

Με σπουδές στην Πάντειο και στη Νομική Σχολή της Αθήνας, ο Αλέκος Παπαδόπουλος
­ «όσο κι αν δεν το δείχνει το σουλούπι του», όπως σχολιάζουν οι… άσπονδοι
φίλοι του ­ λάτρευε από παλιά ό,τι είχε σχέση με τον πολιτισμό και τις
πολιτιστικές εκδηλώσεις. Και η σύζυγός του, άλλωστε, βοήθησε σ’ αυτό με την
παιδεία της, συμπαραστάτης πάντα στις ανησυχίες του συντρόφου της.

Παλιά μέλη του ΠΑΣΟΚ τον θυμούνται με πόσο πάθος ασχολείτο στην Επιτροπή
Πολιτιστικού του Κινήματος, όπου διετέλεσε και αναπληρωτής γραμματέας, ενώ στα
χρόνια που ήταν γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου (1984-1987) δεν έχασε ποτέ
ευκαιρία, όταν μπορούσε, να προωθήσει έστω κάποιες μικρές αλλαγές.

«Δεν αλλάζω»

Ίσως το πλέον περίεργο, αλλά αντιπροσωπευτικό για τη νοοτροπία του, είναι το
σχόλιο μίας δημοσιογράφου, η οποία τον είχε φιλοξενήσει σε εκπομπή της. «Δεν
μου έχει ξανατύχει. Ο Αλέκος Παπαδόπουλος ήταν μέχρι και πρόεδρος της ΕΡΤ2. Ε,
λοιπόν, δεν έμαθε τίποτε για τον φακό.

Όταν ήρθε στην εκπομπή, αντιμετώπισε τις κάμερες με καχυποψία. Σε όλη τη
διάρκεια της συνομιλίας όχι μόνον δεν έκανε καμία προσπάθεια να φανεί
συμπαθής, αλλά έσκυβε, σταύρωνε άχαρα τα χέρια. Έκανε ό,τι μπορούσε για να τον
μισήσει ο φακός».

Αλλά αυτό δεν είναι το μόνο περίεργο με τον Αλέκο Παπαδόπουλο. Εκδότης βιβλίων
τού είπε μια ημέρα: «Καλά, έχεις γράψει ένα πολύ καλό βιβλίο για την Αλβανία.
Έχει κάνει αρκετές εκδόσεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν κάνεις τίποτα για να το
προβάλεις».

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος κούνησε το κεφάλι συγκαταβατικά. Έδειξε να συμφωνεί,
αλλά χωρίς περιστροφές πρόσθεσε: «Δεν γίνεται να αλλάξω ως χαρακτήρας!».

Στη δεκαετία του ’80, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, στον οποίο ο Αλέκος Παπαδόπουλος
ήταν σύμβουλος, έπινε νερό στο όνομά του. Τον θεωρούσε πολύ εργατικό και δεν
έχανε ευκαιρία να λέει σε φίλους του πόσο μπορεί κανείς να τον εμπιστεύεται.

Λίγα χρόνια αργότερα, ο Γιώργος Γεννηματάς, στα δύσκολά του χρόνια, όταν
αντιμετώπιζε τα τεράστια προβλήματα με την υγεία του, ο ίδιος και η γυναίκα
του εμπιστεύτηκαν και αυτοί με τη σειρά τους τον Αλέκο Παπαδόπουλο.

«Εργάζεται. Έχει οράματα. Δεν θέλει να κοροϊδεύει τον κόσμο. Τέτοιους
πολιτικούς χρειαζόμαστε, όχι αυτούς που υπόσχονται και λένε τα παχιά λόγια»,
έλεγε ο Γεννηματάς.

Η νέα φουρνιά

Λίγους μήνες πριν πεθάνει ο λαοφιλής πολιτικός, ο Αλέκος Παπαδόπουλος ­ το
δεξί του χέρι στα οικονομικά υπουργεία ­ δεν έκρυβε την ανησυχία του. «Ουδείς
αναντικατάστατος, λένε. Αλλά το ΠΑΣΟΚ τον χρειάζεται τον Γεννηματά. Και αυτό
θα φανεί πιο πολύ όταν φύγει ο Ανδρέας από τη ζωή», σχολίαζε.

Πέρασαν από τότε χρόνια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου πέθανε, όπως και ο Γιώργος
Γεννηματάς, η Μελίνα Μερκούρη και ο Γιάννης Αλευράς. Μία νέα φουρνιά πολιτικών
αναδείχθηκε στο ΠΑΣΟΚ με πρόεδρό του και Πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη.

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος προχώρησε σε μία καινοτομία, στον «Καποδίστρια», στη
συνένωση δήμων και κοινοτήτων. Αντιμετώπισε εχθρούς, από ορισμένους ίσως και
έναν μικρό πόλεμο. «Μπορεί να έγιναν και κάποια λάθη, αλλά η κεντρική του ιδέα
ήταν σωστή. Και την προχώρησε με αποφασιστικότητα», λένε στο ΠΑΣΟΚ. Και στη
Ν.Δ. κόπασε ο θόρυβος που είχαν σηκώσει πολλά στελέχη της.

Ορισμένοι θυμούνται ακόμα ότι ήταν ενάντια στην ιδέα να γίνουν πρόωρες
εκλογές. Πίστευε ότι έπρεπε το βάρος να ριχτεί στην οικονομική ανασυγκρότηση
της χώρας και το έλεγε ανοικτά, και με πολιτικό κόστος, για τις εσωκομματικές
διαδικασίες και ισορροπίες.

Πικρία για Οτζαλάν

Την εποχή της υπόθεσης Οτζαλάν ήταν υπουργός Εσωτερικών. Και ασφαλώς τον
πείραξε που αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Δεν έριξε όμως βέλη προς καμία
κατεύθυνση παρά μόνον άφησε να διαφανεί κάποια πικρία, κυρίως για ορισμένους
συντρόφους του που βρήκαν την ευκαιρία να του επιρρίψουν ευθύνες, αν και
γνώριζαν ότι δεν ήταν δικό του το φταίξιμο.

Ασφαλώς, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο οποίος αποφεύγει τις εύκολες δηλώσεις αλλά
και τις δημόσιες σχέσεις, δίνει τώρα ίσως τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα μάχη της
καριέρας του.

Πολλά νοσοκομεία βρίσκονται σε πολύ άσχημη κατάσταση. Το φακελάκι πάει σύννεφο
και οι ασθενείς πρέπει να ‘χουν «μπάρμπα στην Κορώνη» ή να δίνουν συνεχώς
λεφτά για να βρουν ένα κρεβάτι στην ώρα του.

Ο 51χρονος πολιτικός, πατέρας δύο παιδιών, δίνει για άλλη μια φορά εξετάσεις.
Η πρόκληση με το ΕΣΥ και τις μεταρρυθμίσεις είναι μεγάλη. Και ο κόσμος, αυτή
τη φορά, απαιτεί το νυστέρι να φτάσει βαθιά…