Το πτυχίο δεν… τρώγεται

Επτά στους δέκα θα επέλεγαν να μην εγγραφούν στο Πανεπιστήμιο αλλά να βρουν
κατευθείαν δουλειά, αν ήξεραν ότι το πτυχίο δεν θα οδηγούσε σε εργασία
αντίστοιχη με τις σπουδές τους. Αναμενόμενη εδώ η εκδήλωση του οικονομικού –
κοινωνικού χάσματος: όσο πιο φτωχές οι οικογένειες τόσο ισχυρότερη (81,5%)
είναι αυτή η άποψη ενώ στις πλούσιες οικογένειες το ποσοστό είναι 49,5%. Και,
αντιστοίχως, οι μαθητές των αγροτικών περιοχών συμφωνούν περισσότερο (74,7%)
σε σχέση με τους συμμαθητές τους σε πόλεις και αστικές επαρχίες ενώ το ίδιο
συμβαίνει με τους μαθητές που έχουν γονείς με κατώτερη μόρφωση.

Δεν είναι ότι τα παιδιά «σνομπάρουν» τη μόρφωση. Αντιθέτως, ποσοστό 42,9%
θεωρεί ότι η μόρφωση έχει μεγαλύτερη σημασία στη ζωή από το χρήμα, που είναι
κι αυτό σημαντικό αλλά δευτερεύον.

Το αντίθετο πιστεύει μόλις το 15,9% ενώ το 40% επιλέγει ενδιάμεση θέση, η
οποία βρίσκεται κοντά στην πρώτη άποψη.

Οι πιο φτωχοί και αδύνατοι μαθητές είναι και οι πιο ρεαλιστές: για το 56% το
πτυχίο έχει αξία μόνο εάν μπορεί κάποιος να βρει δουλειά με αυτό ενώ στην
αυθυπαρξία της αξίας του πιστεύει το 39,6%. Και για όσους έχουν οικογενειακό
εισόδημα κάτω των 150.000 δρχ., η πρώτη άποψη είναι σωστή για το 73%, έναντι
42,3% μεταξύ όσων έχουν εισόδημα άνω των 500.000 δρχ.

Όσο για το είδος του επαγγέλματος που θα ήθελαν να ασκούν, οι σημερινοί
μαθητές δεν παρουσιάζουν μεγάλες διαφοροποιήσεις από παλαιότερα στερεότυπα, με
εξαίρεση την πληροφορική. Έτσι, τα (σταθερά) στρατιωτικά και αστυνομικά
επαγγέλματα συγκεντρώνουν το σχετικά υψηλότερο ποσοστό προτιμήσεων (15,9%),
ακολουθούν κατά πόδας (15,8%) τα παραδοσιακά επιστημονικά επαγγέλματα (να
γίνεις γιατρός ή δικηγόρος, που έλεγαν και οι γιαγιάδες) και έπονται άλλες
επιστημονικές ειδικότητες (10,4%), εκπαιδευτικοί (7,7%), επαγγέλματα
πληροφορικής (6,5%), οικονομικά (5,7%) κ.ά.

Με αυτή την οπτική δεν φαίνεται τυχαίο το ότι ενώ οι μισοί μαθητές λένε πως θα
ήθελαν να βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα (21,1%) ή να γίνουν ελεύθεροι
επαγγελματίες (29,4%) οι υπόλοιποι (41,7%) θα προτιμούσαν την ασφάλεια του
δημόσιου υπαλλήλου.

Πόσο αντιφατική είναι η κρίση τους φαίνεται από το γεγονός ότι ενώ όταν
ερωτήθηκαν τι είδους δουλειά θα ήθελαν να κάνουν μόνο 2% απάντησε δημόσιος
υπάλληλος, όταν ερωτώνται σε ποιον τομέα θα ήθελαν να εργαστούν το ποσοστό του
Δημοσίου ξεπερνά το 40%…

Τα κορίτσια προσβλέπουν περισσότερο (46,9%) σε μια θέση στο Δημόσιο από τα
αγόρια (36,5%). Δύο ακόμη περίεργα και αξιοσημείωτα στοιχεία είναι ότι οι
μαθητές με μεσαίες βαθμολογίες και οι μαθητές ημιαστικών περιοχών προτιμούν το
Δημόσιο περισσότερο από όσο οι μαθητές που έχουν είτε υψηλές είτε χαμηλές
βαθμολογίες και οι μαθητές τόσο των πόλεων όσο και των αγροτικών περιοχών! Για
να επιβεβαιώσουν ότι ο δημόσιος τομέας είναι το βασίλειο του… μέσου;