ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ «Κανονικές» πατάτες…

Πας σε ένα νησάκι της άγονης γραμμής. Μπαίνεις στο καράβι και περιμένεις να
περάσουν οι δέκα, δεκαπέντε, είκοσι ώρες του ταξιδιού. Φτάνεις, κατεβαίνεις κι
αρχίζεις να μετράς τα θετικά. Με κρυφή χαρά ανακαλύπτεις ότι Panafon, Telestet
και Cosmote πιάνουν σε συγκεκριμένη γωνία του λιμανιού και μόνο. Τα αυτοκίνητα
είναι ελάχιστα καθώς το οδικό δίκτυο είναι σχεδόν ανύπαρκτο. Αν η τηλεόραση
πιάνει κάτι, αυτό θα είναι κρατικό. Και αν οι εφημερίδες έρχονται, θα είναι το
λιγότερο χθεσινές. Πλήρης αποτοξίνωση, δηλαδή.

Στο ταβερνάκι αυτού του παραδείσου κάθεσαι για ένα ουζάκι. Χταποδάκι στα
κάρβουνα, ελίτσες, καμιά μαριδούλα, μια σαλάτα και βέβαια πατατούλες τηγανητές
­ το αξεπέραστο φετίχ όλων των ηλικιών. Κακώς, γιατί θα βρεθείς προ εκπλήξεως.
Ο παράδεισός σου έχει ανακαλύψει προ πολλού την προτηγανισμένη πατάτα. Και στη
σερβίρει χωρίς ντροπή, εκεί δίπλα στο κύμα, κάτω από τα αρμυρίκια, μακριά από
τον πολιτισμό.

Κι αν έχεις τύχη και πέσεις σε μια από τις ελάχιστες πια ταβερνούλες στις
οποίες κάποια γιαγιά συνεχίζει να κόβει τις πατατούλες στο χέρι, τότε
προσθέτεις στα θετικά κι αυτό το γκουρμέ μυστικό: ησυχία, ωραίες παραλίες,
πεντακάθαρα νερά και ΚΑΝΟΝΙΚΕΣ πατάτες.